Friday, July 19, 2013

14. The Fullness of the Spirit, the Believer’s Need ယံုၾကည္သူမွာလိုေနတဲ့ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝျခင္း BREAD FOR BELIEVERS

DR. CURTIS HUTSON

----------------------------------------------------------------------------------------------------
အခန္း ၁၄
--------------------------------------------------------------------------------------------------
ဆုေတာင္း။
ေကာင္းကင္ဘံုရွင္အဘ၊ ေကာင္းႀကီးရေစခ်င္ပါတယ္။ ႀကီးေလးတဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာကိုေျပာဖို႔ရာ နည္းနည္းေတာ့ ဝန္ေလးပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္မျပည့္ဝဘဲနဲ႔ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝျခင္းအေၾကာင္းေျပာရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝဖို႔ ဒီညဆုေတာင္းပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ေတြးသလိုေတြးၿပီး၊ ေျပာသင့္တဲ့စကားကို ကြက္တိေျပာတတ္ဖို႔ ရွိသင့္တဲ့အျပဳအမူမ်ဳိးနဲ႔ ေဟာေျပာႏိုင္ဖို႔ မစပါ။
ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြကို ကိုယ္ေတာ္သိေနပါတယ္။ ဒီတရားေဟာၿပီးရင္ ဒီကလူတခ်ဳိ႕ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ျပည့္ဝဖို႔ ဆာငတ္ေတာင့္တ လာၾကဖို႔ ေျမာ္လင့္ေနပါတယ္။ ဘယ္လိုျပည့္ဝႏိုင္တယ္ဆိုတာ နားလည္သြားၾကဖို႔ ေျမာ္လင့္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ေရွ႕ထြက္လာၿပီးေတာ့ “ဒီေန႔ေတာ့ တကယ္ျဖစ္ၿပီ။ သာမန္အသက္တာကို စိတ္ပ်က္သြားၿပီ။ အမ်ားနည္းတူ ေန႔စဥ္အသက္ရွင္ရတာ စိတ္ပ်က္ၿပီ” လို႔ ေျပာလာၾကပါေစ။
ေဟာေျပာမႈမွာ မစေတာ္မူပါ အဘ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျဖစ္ေစပါ။ အမ်ားအတြက္ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာ ျဖစ္ေစပါ။ အာမင္။
က်မ္းခ်က္ ၂ ခ်က္ ဖတ္ပါမယ္။
“လြန္က်ဴးေစတတ္ေသာ စပ်စ္ရည္ႏွင့္ ယစ္မူးျခင္းကုိေရွာင္၍ ဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စံုလ်က္ရွိၾကေလာ့။” ဧဖက္ ၅း၁၈
“ထာဝရဘုရား၏ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ဟူမူကား၊ ဤအမႈသည္ ဗိုလ္ေျခအားျဖင့္မဟုတ္၊ အာဏာတန္ခိုးအားျဖင့္မဟုတ္၊ ငါ့ဝိညာဥ္အားျဖင့္ ျဖစ္လိမ့္မည္” ဇာခရိ ၄း၆။
တရားေဟာဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘုရားသခင္ေခၚတုန္းက ကၽြန္ေတာ့အသက္ႏွစ္ဆယ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝျခင္းအေၾကာင္း ေဟာတာ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ႐ူပါ႐ံုေတြေတာ့ ႀကီးႀကီးမားမား ထားပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ႐ူပါ႐ံုဆိုတာ သိပ္ႀကီးႀကီးမားမားထားရင္ အျပစ္ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္တဲ့သူေတြ ရွိတယ္ဆိုေတာ့  ကၽြန္ေတာ္ထားတဲ့ ႐ူပါ႐ံုေတြကို သိပ္ေျပာျပခြင့္မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႐ူပါ႐ံုေတာ့ ထားခဲ့တယ္။ တရားေဟာဖို႔ေခၚတယ္လို႔ မိတ္ေဆြတေယာက္ကို ေျပာျပတဲ့ညမွာ ငိုရင္း၊ စကားေျပာရင္းနဲ႔ မနက္၂နာရီ ၃၀ အထိ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ပါဝင္ခဲ့တဲ့အသိုင္းအဝိုင္းက တရားေဟာဆရာကို လစာေပးတာ လက္မခံၾကဘူး။ တနဂၤေႏြေန႔ တရားေဟာ၊ က်န္တဲ့ေန႔မွာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအတြက္ တခုခုလုပ္ရမယ္လို႔ ယူဆၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းကို  “တေန႔မွာ ငါအခ်ိန္ျပည့္ တရားေဟာမယ္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့အတိုင္းလည္း ျဖစ္လာပါတယ္။ ဘုရားေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ အံ့ဩစရာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီအထဲက တစ္ခုက  SWORD OF THE LORD စာေစာင္ကို သူမ်ားပို႔ေပးလို႔ ဖတ္ရၿပီး- ၁၉၆၁ ႏွစ္ အႏိ ၱအုတ္ႏွစ္ျခင္း အသင္းေတာ္မွာလုပ္တဲ့ SWORD စည္းေဝးႀကီးကို တက္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ အဲဒီစည္းေဝးႀကီးမွာ တရားေဟာဆရာေတြရဲ႕ ထူးျခားမႈကို သတိထားမိပါတယ္။
Dr. John R.Rice , Dr. Jack Hyles နဲ႔ Dr. Tom Malone တို႔ တရားေဟာၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ငယ္ေသးေတာ့ သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပေနတယ္။ နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ စိတ္ႏွလံုးကို ထိေတြ႔တယ္။ ေဟာေျပာတာေတြ ထိမိတယ္။ Dr. Rice က“ ဆုေတာင္းခ်က္ေတြ အေျဖရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ? ဆိုတာေဟာတယ္။ သူ႔ကို သတိထားၾကည့္မိတယ္။ သူဟာ ထူးျခားမႈရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္လို႔ သိလာတယ္။ သူက သာမန္တရားေဟာဆရာမဟုတ္ဘူး။ စာေပလည္း ထုတ္ေဝတယ္လို႔ သိရတယ္။
စာအုပ္စားပြဲနားသြားၿပီး၊ စာအုပ္ေတြၾကည့္တယ္။ Dr. Rice က စာအုပ္အထူႀကီး အမ်ဳိးေပါင္း (၅၀) ေလာက္ေရးထားတာပါ။ ၾကည့္ ၿပီးေတာ့ “ ဒီစာအုပ္ေတြတစ္ခါမွ မဖတ္ဖူးပါလားလို႔” ေတြးမိပါတယ္။ တရားေဟာတာ နားေထာင္ရတယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားရတယ္။ ဝိညာဥ္ကယ္တင္ျခင္းဟာ ေလာကမွာအေရးအႀကီးဆံုးအရာပဲလို႔ သူေဟာတဲ့စကား ရင္ထဲေရာက္လာတယ္။ ဝိညာဥ္ကယ္တင္ျခင္းဟာ ဝိညာဥ္ေတာ္မျပည့္ဝဘဲ လုပ္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။
Dr. Jack Hyles ေဟာတာၾကားရပါတယ္။ သူ႔ကိုေတြ႔ဖူး၊ ျမင္ဖူးခ်င္တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ေရာက္လာၿပီး၊ အခန္းထဲမွာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေနတာကို ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ျမင္ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူမွန္းမသိဘူး။ ခဏၾကာလို႔ တရားေဟာဖို႔ သူထလာေတာ့မွ၊ မုတ္ဆိတ္ ရိတ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့သူပါလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။
သူက “လူသည္အဘယ္သို႔ေသာသူျဖစ္၍၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ေအာက္ေမ့ေတာ္မူရသနည္း” ကို ေဟာတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သူ႔ကိုစကားလာေျပာတဲ့ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။ သူက ေရွာင္ထြက္သြားခ်င္ေပမယ့္၊ သူ႔ရဲ႕အလုပ္အကူတစ္ေယာက္က ေတြ႔ၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ႏွလံုး ျပင္းျပဆာေလာင္သြားတယ္။ “ငါလူေတြကိုမခ်စ္ပါလား? တနဂၤေႏြေန႔ တရားေဟာတာလည္း ခဏတျဖဳတ္ အလုပ္လိုပဲ။ အားရဝမ္းသာ ေျပာစရာအေၾကာင္းရွိလာရင္ အားရဝမ္းသာေျပာခ်င္တတ္တဲ့ လူတစ္ ေယာက္ေလာက္ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ငါ လူေတြကို မခ်စ္ဘူး။ ခရစ္ေတာ္အတြက္လည္း လူတစ္ေယာက္မွ မရဖူးဘူး။ ၆ ႏွစ္ေတာင္ သင္းအုပ္ လုပ္ခဲ့ဖူးၿပီလို႔” ေတြးမိပါတယ္။
Dr. Hyles  ကိုၾကည့္မိတယ္။ သူ႔တရားေဟာခ်က္ကို မွတ္ထားၿပီးကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ လူနည္းစုေလးကို ျပန္ေဟာတယ္။ “ငါ႔လိုပဲ သူတို႔  အက်ဳိးရွိလိမ့္မယ္လို႔” ထင္တယ္။ ဒါနဲ႔ေဟာလိုက္တယ္။ ဘယ္သူမွ မခံစားရဘူး။ ဘယ္သူမွ မလႈပ္ရွားဘူး။ ငါတုန္႔ျပန္သလို သူတို႔မတုန္႔ျပန္ ပါလားလို႔ အံ့ဩမိတယ္။ ငါထိေတြ႔သြားသလို သူတို႔ထိေတြ႔ မသြားၾကပါလားလို႔ အံ့ဩမိတယ္။ ဒီတရားနဲ႔ ဒီက်မ္းခ်က္နဲ႔ပဲ ေဟာခဲ့တာပါ။
Dr. Tom Malone က တမန္ ၆ ကေန “သင္းေထာက္မ်ား” အေၾကာင္းေဟာခဲ့ပါတယ္။ သင္းေထာက္ျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြအေၾကာင္း ေဟာျပလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းခါၿပီး ထြက္ခဲ့တယ္။ “သင္းေထာက္တစ္ေယာက္ဆိုတာ  ေတြ႔ေကာ ေတြ႔ဖူးလို႔လား၊ ေတြ႔ရင္လဲ သင္းေထာက္မွန္း ငါသိပါ႔မလား” လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ စည္းေဝးကအျပန္ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔၊ “သင္းေထာက္တစ္ေယာက္အရည္အခ်င္း ငါ႔မွာမရွိရင္ တရားေဟာဆရာတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့” လို႔ ေတြးမိတယ္။
တခါတေလလည္း ကၽြန္ေတာ့္အသင္းေတာ္ေလးထဲက ႏႈတ္ထြက္ၿပီး၊ ဝိညာဥ္ကယ္တင္တဲ့ အသင္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုမွာ ပါဝင္မလားလို႔ စဥ္းစားမိခဲ့ပါတယ္။ Tennessee ျပည္နယ္ Chattanooga ၿမိဳ႕က Highland Park ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္အေၾကာင္း ၾကားဖူးပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကို လူ(၁,၀၀၀)ေက်ာ္ ႏွစ္ျခင္းေပးရတယ္။ Chattanooga ၿမိဳ႕ကို အပတ္တိုင္းသြားၿပီး အသင္းေတာ္ေကာင္း တပါးျဖစ္ဖို႔ ေလ့လာခံယူရင္ ေကာင္းမလားလို႔ အသည္းအသန္ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္ ခြင့္မျပဳဘူး။ ဒီဆရာေတြက ဘာထူးျခားလို႔လဲ? အေမရိကန္ျပည္မွာ တရားေဟာဆရာေထာင္ခ်ီၿပီးရွိေနတာ ဒီဆရာေတြက ဘာထူးျခားလို႔ပါလိမ့္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ညမွာ Dr. Lee Roberson က သူ႔ဘဝရဲ႕ ေတာင္ထိပ္(၇) ခု အေၾကာင္းကို ေဟာသြားတယ္။ ေျပာင္းလဲျခင္း၊ ဝိညာဥ္ကယ္တင္ျခင္း၊ ဒုတိယ အႀကိမ္ႂကြလာျခင္း၊ စတာေတြေျပာသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဂ႐ုစိုက္နားေထာင္ခဲ့တယ္။ “သူဒါေျပာေတာ့မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ခဲ့တယ္။ ေျခာက္ခ်က္ေျမာက္မွာ  သူက “ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝတဲ့အသက္တာလို႔” ေျပာပါတယ္။ သူက “ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပည့္ဝခဲ့သလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ႔ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝတဲ႔ အသက္တာ၊ ျဖစ္ခဲ့တယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဒီတရားေဟာဆရာႀကီးေတြမွာ တူညီတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္က ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝၾကတာပဲ။ အေၾကာင္းအရာေတြတိုင္းမွာ သေဘာ ထားေတြမတူညီၾကေပမယ့္၊ တရားေဟာပံုလဲ မတူၾကေပမယ့္၊ ေဟာေျပာေဝငွပံုလဲ မတူညီၾကေပမယ့္ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ေတာ့ ျပည့္ဝၾကပါ တယ္။
တေန႔ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို သြားခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ အျပာရင့္ေရာင္ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ေရႊေရာင္ စာလံုးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ J. Gilchrist Lawson ရဲ႕ Deeper Experiences of Famous Christians -  “ေက်ာ္ၾကားတဲ့ခရစ္ယာန္မ်ားရဲ႕ နက္႐ိႈင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား” -  စာအုပ္ကို ေတြ႔မိသြားတယ္။ ဘာအေၾကာင္းေတြပါသလဲလို႔ မာတိကာကို ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မသိဖူးတဲ့ နာမည္ေတြပါ။ ေနာက္မွ အဲဒီနာမည္ေတြကို သိသြားပါတယ္။ D. L. Moody ဆိုတဲ့နာမည္ကို သတိထားမိတယ္။ သူ႔အေၾကာင္းၾကားဖူးတယ္။ Billy Sunday ဆိုတဲ့နာမည္ ၾကားဖူးပါတယ္။- A. J. Gordon, Savonarola ဆိုတဲ့ တျခားနာမည္မ်ားကုိ မသိခဲ့ဘူး။
ဒီစာအုပ္ေတာ့ ဖတ္သင့္တယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ စာအုပ္ကိုဝယ္၊ အေျပးအလႊား အိမ္ျပန္ၿပီး ဖတ္မိတယ္။ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ဖတ္တယ္။ စာအုပ္နာမည္ကလည္း လ်ိဳ႕ဝွက္တဲ့သေဘာ ပါေနတယ္။ နာမည္ႀကီး ခရစ္ယာန္မ်ားရဲ႕ နက္႐ိႈင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳလို႔ ဆိုတယ္။ ေအာ္ဟစ္ခ်ီးမြမ္းတတ္တဲ့ သတၱဳတြင္းအလုပ္သမား Bill Bray အေၾကာင္း ဖတ္ရတယ္။
Bill Bray သာ အသက္ရွင္ေနေသးရင္၊ သူ႔ေ႔ရွမွာထိုင္ၿပီး၊ စကားေျပာခ်င္စိတ္ ျဖစ္မိတယ္။ Bill ဟာ သူသြားသမွ် ေနရာတိုင္းမွာ ထၿပီး၊ ကတတ္ ေအာ္တတ္သူပါ။ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ခရစ္ယာန္မ်ားရဲ႕ နက္႐ိႈင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားမွာ Bill Bray အေၾကာင္းေရးထားတာက …
ဘုရားသခင္ကို မခ်ီးမြမ္းပဲ မေနႏိုင္ဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ ေျခတစ္ဖက္ႂကြရင္ “ဘုန္းႀကီးပါေစ၊” ေနာက္တဖက္ႂကြရင္ “အာမင္း၊” လို႔ သေဘာထားၿပီး ေျခလွမ္းတိုင္းကို လွမ္းေလ့ရွိတယ္။ Bill ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ေသခါနီးၿပီလို႔ ဆရာဝန္ကေျပာတယ္။ “ဘုရားသခင္ ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ ငါမၾကာခင္ ေကာင္းကင္ေရာက္ေတာ့မယ္” လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ၿပီးမွ  သူ႔ထံုးစံအတိုင္း “ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းကင္ေရာက္တဲ့အခါ၊ ဆရာ့ကိုယ္စား ေက်းဇူးတင္စကားေတြ ေျပာေပးရအုန္းမလား။ ဆရာလည္းလာလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရမလား?” လို႔ ေမးတယ္။ ဒီစကားဟာ ဆရာဝန္အတြက္ေတာ့ ရင္ထဲအထိ ထိုးေဖာက္ႏိုင္စြမ္း ရိွပါတယ္။ Bill အသက္ထြက္ခါနီး ေျပာတဲ့စကားကေတာ့ “ဘုန္းႀကီးပါေစ” ျဖစ္ပါတယ္။
မေသခင္အခ်ိန္ကေလးမွာ “ဟ- ေသမွာေၾကာက္သလား? ကယ္တင္ျခင္းမရဘူးလား? ငါ႔သခင္က ေသျခင္းကို ေအာင္ျမင္ၿပီပဲ။ ငရဲ သြားရရင္လည္း ငါကေတာ့ “ဘုန္းႀကီးပါေစ” လို႔ပဲေအာ္ေနမွာပဲ။ အနက္ဆံုးတြင္းရဲ႕ နံရံေတြက ပဲ့တင္သံျပန္လာသည္အထိ သခင္ေယ႐ႈကို ေကာင္းႀကီးေပးမွာပဲ။ သနားစရာ စာတန္ခမ်ာ၊ “ Bill - - Bill ဒီေနရာ မင္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ျပန္သြားကြာ၊” လို႔ ေျပာလာရင္ ငါက ေကာင္းကင္တက္ၿပီး၊ “ဘုန္းႀကီးပါေစ”  “ဘုန္းႀကီးပါေစ” လို႔ ေအာ္ၿပီးခ်ီးမြမ္းေနမွာပဲ။”
အဲဒီလိုဖတ္ရေတာ့ ရယ္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ ေတာင့္တမႈတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ “ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္ အက္တလန္တာၿမိဳ႕က Bill Bray လိုလူမ်ဳိးေတြ ဘယ္မွာလဲ ကိုယ္ေတာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ႕ Bill Bray ေတြဘယ္မွာလဲ? ကၽြန္ေတာ္မသိပါလားလို႔ ေျပာမိပါတယ္။
ဘုရားသခင္နဲ႔ ပဋိညာဥ္ (၁၃) ခ်က္ဖြဲ႔ထားတဲ့ မ်က္စိတဖက္လပ္ Christmas Evans အေၾကာင္းဆက္ဖတ္ရပါတယ္။ (၁၃) ခ်က္စလံုး ဖတ္လိုက္တယ္။ တစ္ခ်က္မွာေတာ့ “Bunyan, Vassar, Powell, Howell Harris, Rowlands နဲ႔ Whitefield တို႔လို ႀကီးမားေစပါ။ ႀကီးပြားဖို႔ အတားအဆီးျဖစ္ေစမယ့္ အရာေတြကို ဖယ္ရွားေပးေတာ္မူပါ” လို႔ ဆိုတယ္။ “ကိုယ္ေတာ္ ဒီလူနဲ႔စကားေျပာခ်င္လိုက္တာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိတဲ့လူပဲ။” `ကၽြန္ေတာ့အမႈေတာ္လုပ္ငန္းကို ႀကီးပြားေစပါ။ ကၽြန္ေတာ့ကိုတစ္ခုခု ျဖစ္ေစေတာ္မူပါ’ လို႔ မေၾကာက္မရြံ႕ ဆုေတာင္းတတ္သူပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔စကားေျပာရတဲ့ လူအမ်ားစုက ကၽြန္ေတာ့ကို နားမလည္ၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ Christmas Evans နဲ႔ စကားေျပာခ်င္လာတယ္။
ဆက္ၿပီးေတာ့ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ Savonarola တရားေဟာေတာ့ ပရိသတ္က ၅ နာရီၾကာ မွင္သက္ေနမိတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္ရျပန္ တယ္။  ၅ နာရီလံုးလံုး အပ္က်သံေတာင္ ၾကားရေလာက္ပါတယ္။ ငါ႔ဘဝမွာ တရားေတာင္ မေဟာဖူးေသးပါလား? တရားေဟာဆရာလို႔ ေခၚဖို႔ေတာင္ ရွက္စရာပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။
D. L. Moody အေၾကာင္းဖတ္ရျပန္တယ္။ ဝတ္ျပဳစည္းေဝးပြဲေတြအၿပီး အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး “Mr.Moody ဆရာ့မွာ ဝိညာဥ္တန္ခိုးလိုေနလို႔ ကၽြန္မတို႔ ဆုေတာင္းေပးေနတယ္လို႔ လာ,လာေျပာေနတယ္။”  “တန္ခိုးလိုတယ္ ဟုတ္လား? ကၽြန္ေတာ့မွာ တန္ခိုးရွိသလားလို႔? ခ်ီကာဂိုၿမိဳ႕မွာ အႀကီးဆံုး အသင္းေတာ္ႀကီးပဲ။ လူေတြအမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲေနၾကတာပဲ” လို႔ ေျဖပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ New York ၿမိဳ႕Wall Street လမ္းမႀကီးေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း၊ Moody က--“သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီမွာ အခန္းငွါးဖို႔သြားရင္း ဘုရားတန္ခိုးေတာ္ ထူးထူးျခားျခား သက္ေရာက္ေစပါ” လို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ ႀကီးျမတ္တဲ့ တရားေဟာဆရာႀကီးေတြနဲ႔ အလယ္အလတ္တန္းစား ဆရာေတြနဲ႔မတူဘဲ ထူးျခားေနတာက အဝတ္အစား၊ အမူအရာ၊ အသံေနအသံထား၊ ေဟာေျပာပံု၊ တရားေဟာခ်က္ အတိုအရွည္၊ ဟာသစကားေတြေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ ဝိညာဥ္ေတာ္ ျပည့္ဝျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဧဖက္ ၃း၂၀ မွာ “ငါတို႔၌ျပဳျပင္ေသာတန္ခိုးေတာ္အတိုင္း၊ ငါတို႔ေတာင္းပန္ၾကံစည္သမွ်ထက္ အလြန္ထူးျခားစြာျပဳျခင္းငွါ တတ္ႏိုင္ေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္သည္”။  “ငါတို႔ေတာင္းပန္ၾကံစည္သမွ်ထက္ အလြန္ထူးျခားစြာ ျပဳျခင္းငွါ၊ တတ္ႏိုင္ေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္သည္” အစြမ္းအစအရ၊ ပညာအရည္အခ်င္းအရ၊ ႐ုပ္ရည္အရ၊ သူတပါးေထာက္ခံမႈအရ၊ က်င္လည္ေသာအသိုင္းအဝိုင္းအရလို႔ မေျပာဘဲ။ “ငါတို႔၌ျပဳျပင္ေသာ တန္ခိုးေတာ္” အရလို႔သာ ေျပာပါတယ္။
အန္ကယ္ ဘတ္ဒီ၊ ေရာဗင္ဆန္လို စကားနည္းတဲ့သူေတြလည္း ထူးျခားစြာ ျပဳျပင္မႈကို ရႏိုင္ပါတယ္။ စပါဂ်င္လို စကားေျပာ ေကာင္းသူလည္း ရႏိုင္တယ္။ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ျပတတ္တဲ့ ေဗးလီ၊ ဂေရး(လ္)လို လူလည္း ရႏိုင္တယ္။ မူးဒီလို ခပ္႐ိုး႐ိုးလူေတြလည္း ရႏိုင္တယ္။ John R. Rice လိုပညာရွိတဲ့ လူေတြလည္း ရႏိုင္တယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝလာတဲ့အခါ လူတိုင္းရႏိုင္ၾကပါတယ္။
တရားေဟာခ်က္တစ္ပုဒ္ကို ဝိညာဥ္ေတာ္အေၾကာင္းဦးတည္ၿပီး ေဟာတာမ်ဳိး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေပမယ့္ ၾကားရခဲတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေဟာဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္။ အေဝဖန္ခံရမွာ ေၾကာက္တာနဲ႔ကို သိပ္စိတ္ဝင္စားေလ့ မရွိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ လုပ္ဖို႔လိုတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ရတာပါပဲ။

 (၁) ႏိႈင္းယွဥ္မႈ  The Comparison

ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝသူတစ္ေယာက္နဲ႔ အရက္သမားတစ္ေယာက္ကို က်မ္းစာထဲမွာ သံုးႀကိမ္ ႏိႈင္းယွဥ္ထားတယ္။ တိုက္ဆိုင္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ျမင္သာေအာင္ ပံုေဖာ္တာပါ။ သမၼာက်မ္းစာဟာ တိုက္ဆိုင္လို႔ ေရးထားတာမဟုတ္ပါဘူး။
ဧဖက္ ၅း၁၈ မွာ “ လြန္က်ဴးေစတတ္ေသာ စပ်စ္ရည္ႏွင့္ ယစ္မူးျခင္းကိုေရွာင္၍ ဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စံုလ်က္ရွိၾကေလာ့။” ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝသူနဲ႔- အရက္သမားတစ္ေယာက္။
ႏွစ္ျခင္းဆရာေယာဟန္အေၾကာင္းကို လုကာ ၁း၁၅ မွာ “အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုသားသည္ ထာဝရဘုရား ေရွ႕ေတာ္၌ ႀကီးျမတ္ေသာသူ ျဖစ္လိမ့္မည္။ စပ်စ္ရည္ႏွင့္ယစ္မ်ဳိးကို မေသာက္ဘဲေန၍၊ အမိဝမ္းထဲကပင္ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္ဝလိမ့္မည္။”
တမန္ ၂း၁၅-၁၇ ရဲ႕ ပင္ေတကုေတၱေန႔မွာ ရွင္ေပတ႐ုက --- “ယခုအခ်ိန္ကား နံနက္တခ်က္တီးခ်ိန္သာရွိသည္ျဖစ္၍၊ သင္တို႔ထင္သည္အတိုင္း ဤသူတို႔သည္ ယစ္မူးၾကသည္မဟုတ္။ ဤအရာကား ပေရာဖက္ေယာလ ေဟာဘူးေသာအရာျဖစ္သတည္း။ ေဟာဘူးေသာအခ်က္ကား၊ ေနာင္ကာလ၌ လူမ်ဳိးတကာတို႔အေပၚသို႔ ငါ၏ ဝိညာဥ္ေတာ္ကို ငါသြန္းေလာင္းမည္။ သင္တို႔၏ သားသမီးတို႔သည္ ပေရာဖက္ဥာဏ္ႏွင့္ ေဟာေျပာရၾကလိမ့္မည္။ အသက္ငယ္ေသာသူသည္ ဗ်ာဒိတ္႐ူပါ႐ံုတို႔ကို ျမင္ရၾကလိမ့္မည္။ အသက္ႀကီးေသာ သူတို႔သည္လည္း နိမိတ္အိမ္မက္တို႔ကို ျမင္မက္ရၾကလိမ့္မည္။”
ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝသူနဲ႔ အရက္သမားကို က်မ္းစာက ဘာေၾကာင့္ႏိႈင္းယွဥ္ျပထားသလဲ။ အေၾကာင္းတခ်ဳိ႕ ရွိေလာက္ပါတယ္။ အရက္သမားကို အစြမ္းတမ်ဳိးက ထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္။ အရက္သမားဟာ ထူးျခားေနတယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝသူေတြဟာလည္း ထူးျခားေနတယ္။
ရွက္တတ္ေၾကာက္တတ္၊ တြန္႔ဆုတ္တတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို အရက္ေသာက္ခိုင္းလိုက္ရင္ ခ်က္ျခင္းဆိုသလို သူဟာစကား က်ယ္က်ယ္ေျပာလာမယ္။ ပိုေသာက္ေလေလ အသံပိုက်ယ္ေလေလျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ သိပ္စကားေပါလာပါလားလို႔ အ့ံဩရလိမ့္မယ္။  လက္မကေလး စုပ္ေနေလာက္ေအာင္ကို ရွက္တတ္၊ ေၾကာက္တတ္၊ တြန္႔ဆုတ္ေနတတ္တဲ့ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ကို ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ေစလိုက္ပါ။ လူေတြေရွ႕မွာ မရွက္မေၾကာက္ စကားေျပာတတ္လာပါလိမ့္မယ္။
လူေရွ႕မွာ သီခ်င္းမဆိုဖူးတဲ့သူကို အရက္တိုက္လိုက္၊ ခ်က္ျခင္းပဲ လူတိုင္းသေဘာက်တယ္ထင္ၿပီး သံုးေလးနာရီေလာက္ သီခ်င္းဆိုျပေနမယ္။ အရက္ေသာက္ၿပီး၊ မိႈင္ေနတဲ့သူမ်ဳိး တစ္ခါမွ် မေတြ႔ဖူးဘူး။ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေတာ့ရင္လဲ ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ အရက္ေသာက္ထားတဲ့လူကို စိတ္ဓါတ္က်ေအာင္ လုပ္လို႔မရဘူး။ ထူးျခားေနတဲ့ အျပဳအမူေတြ၊ တည္ၿငိမ္သြားေအာင္ ေစာင့္မွပဲ ရတယ္။
ကိုယ့္အရိပ္ကိုေတာင္ ျပန္ေၾကာက္တတ္တဲ့ လူေပ်ာ့လူညံ့တစ္ေယာက္ကို အရက္တိုက္လိုက္ရင္၊ ျခေသၤ့တစ္ေကာင္လို ရဲရင့္လာလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့မွာ အရက္ေသာက္တတ္တဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္။ သူ႔မွာ အညိဳေရာင္ကားတစီးရွိဖူးတယ္။ ကားစီးဖို႔ ကၽြန္ေတာ့ကို ေခၚတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာရဲ႕ အမွတ္ ၁၂ လမ္းမႀကီးေပၚမွာပါ။ ေမာင္းလိုက္တာကလည္း မိုင္ကုန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ေသေတာ့မလား? ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္၊ ကိုဗင္တန္ၿမိဳ႕မွာ ျပည္နယ္ရဲက ခရာတြတ္ၿပီး လွမ္းေခၚတယ္။ သူကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ၊ အရက္ကလည္း ေသာက္ထားတာကိုး။ နည္းနည္းကေလးမွ ေၾကာက္လန္႔ပံုမရဘူး။ ဆဲေတာင္ ဆဲလိုက္ပါေသးတယ္။
ျပည္နယ္ရဲက- “လိုင္စင္ ခဏျပပါ” လို႔ ေျပာေတာ့ သူက လိုင္စင္ေပးလိုက္တယ္။ အရာရိွက “မိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ေနတယ္” လို႔ ေျပာေတာ့
 “ေအး၊ သိသားပဲ” တဲ့။
 “ဒဏ္ေငြကို အခုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ံုးမွာျဖစ္ျဖစ္ လာေဆာင္ပါ” လို႔ အရာရွိက ေျပာပါတယ္။
 “ဘယ္ေလာက္လဲ”
 “ဆယ္ေဒၚလာ”
ဦးေလးက ေဒၚလာ ၂၀ ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ အရာရွိက သူ႔ကို ဆယ္ေဒၚလာ ျပန္ေပးတယ္။ ဦးေလးက “ယူထားလိုက္ပါ” တဲ႔။
 “ယူထားလိုက္ဆိုတာက ဘာသေဘာလဲ?” လို႔ အရာရွိကေမးေတာ့ “ခဏၾကာရင္ ျပန္လာဦးမယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ မရပ္ခိုင္းနဲ႔” လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။ ေသာက္မထားရင္ ဒီလို ဘယ္ေျပာမလဲ။ ပံုမွန္အခ်ိန္ဆိုရင္ သူလည္း ေသမွာ ေၾကာက္မွာေပါ႔။ ကိုယ့္အရိပ္ ကိုယ္ေတာင္ ျပန္ေၾကာက္တတ္တဲ့ လူေပ်ာ့ေတြပင္လွ်င္ အရက္မူးလာရင္ ျခေသ့ၤတေကာင္လို ရဲရင့္လာၿပီးေတာ့ သူမလုပ္ရဲတာေတြ လုပ္တတ္လာပါတယ္။
      ကၽြန္ေတာ္ ဒယ္ကက္ဗ္ေဒသ မီးသတ္ဌာနမွာ လုပ္ဖူးတယ္။ တေန႔ အရက္သမားတေယာက္ ကဒ္ထူစာရြက္ျပားတျပားနဲ႔ ခဲတံတစ္ ေခ်ာင္းယူလာတယ္။ “ခင္ဗ်ား နာမည္ဘယ္သူလဲ?” လို႔ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖရပါတယ္။ သူက ေရးမွတ္လိုက္ပါတယ္။ တျခားလုပ္ေဖာ္ တေယာက္ကိုလည္း “ခင္ဗ်ားနာမည္ ဘယ္သူလဲ?” လို႔ ေမးတယ္။ ဒီလူေျဖေတာ့ မွတ္ထားျပန္တယ္။ ေနာက္တေယာက္ကို ေမးတယ္။ ေျဖေတာ့၊ သူမွတ္လိုက္ျပန္တယ္။ နာမည္စာရင္းေတြ အရွည္ႀကီး ေကာက္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အင္ဂ်င္စက္ႀကီးေမာင္းသမား အရပ္ ၆ ေပ ၅လက္မ ေလာက္ရွိတဲ့ လူနားေရာက္သြားေတာ့၊ “ေဟ့- မင္းနာမည္ဘယ္သူလဲ” လို႔ေမးပါတယ္။ စက္ေမာင္းတဲ့လူက “ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ဘယ္သူဘယ္ဝါပါလို႔” ေျပာလိုက္ေတာ ့သူ ခ်ေရးတယ္။ စက္ေမာင္းတဲ့သူက “နာမည္ေမးတာ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ?” ေမးေတာ့ အရက္သမားက ေမာ့ေတာင္မၾကည့္ဘဲ စာပဲ ဆက္ေရးေနတယ္။ ၿပီးမွ “ဒီစာရြက္ထဲမွာ ငါ႐ိုက္ဖို႔ လူေတြရဲ႕ နာမည္စာရင္းကို ေရးေနတ။ာ စာရင္းျပည့္သြားရင္ ငါတစ္ေယာက္ၿပီး တေယာက္ လိုက္ရိုက္ေတာ့မယ္” လို႔ေျပာပါတယ္။
     စက္ႀကီးေမာင္းတဲ့သူက ေအာက္ဆင္းလာၿပီး သူ႔ကိုဆုပ္ကိုင္ၿပီး လႈပ္ရမ္းလိုက္ပါတယ္။ “ငါေျပာမယ္ မင္းငါ႔ကို ႐ိုက္စရာမလိုဘူး” လို႔ ေျပာေတာ့ အရက္သမားက “လႊတ္ပါအံုးကြ မင္းနာမည္ ဖ်က္ေပးပါမယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူသာ ပံုမွန္အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ေနရင္ ဒီလိုမ်ဳိးလိုက္လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
    လူတစ္ေယာက္ အရက္ေသာက္ထားရင္ သူတစ္ခုခုေတာ့ ႀကိဳးစားေတာ့တာဘဲ။ ဟိုတယ္အခန္းတစ္ခုမွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူရွိေနတဲ့ အရက္သမားတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ဖတ္ရဖူးတယ္။ ျပတင္းေပါက္ေပၚက ခုန္ခ်ၿပီး၊ ပလက္ေဖာင္းအထိ ပ်ံဝဲႏိုင္တယ္လို႔ သူ႔ကိုယ္ သူထင္ေနတယ္။ ရက္အေတာ္ၾကာေတာ့ လက္ေမာင္းမွာ ပတ္တီးေတြနဲ႔ ေျခေထာက္မွာ ခဲဆြဲထားရၿပီး မ်က္ႏွာမွာ ဒဏ္ရာေတြ ရေနတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက သြားေမွ်ာ္ေတာ့ သူက “မင္းကဘာေၾကာင့္မတားလဲ?” လို႔ ေမးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက “ငါလဲမင္း ပ်ံႏိုင္ေလာက္တယ္လို႔ ထင္လို႔ပါ”  လို႔ ေျပာပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေသာက္ထားတဲ့သူေတြပါ။
     တရားေဟာဆရာေတြ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ျပည့္လာရင္ “ငါက ကမာၻေပၚမွာ အႀကီးဆံုးအသင္းေတာ္ႀကီး တည္ေထာင္မယ္” လို႔ ေျပာလာသူေတြ ရွိတတ္သလို၊ ေနာက္တေယာက္ကလည္း၊ “မင္းလုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ ငါထင္တယ္” လို႔ ေျပာလာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလူေတြဟာ ေဆး႐ံုမွာ ေျခတဖက္က်ဳိးၿပီး ပတ္တီးေတြ စည္းထားခ်င္ စီးထားရလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မႀကိဳးစားသူထက္စာရင္၊ ပ်ံၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာဟာ မဆိုးဘူးလို႔ ေျပာရမွာပါ။
    အရက္သမားေတြဟာ စကားအရမ္းမ်ားတယ္။ ခရစ္ယာန္အမ်ားစုကေတာ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရခဲျမစ္လိုပဲ ေအးခဲေနတယ္။ စာတန္ကို ရန္စကားဆိုဖို႔ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ အရက္သမားတေယာက္ စကားေျပာတဲ့ပံုကုိ ၾကည့္ရင္၊ ေလလံေရာင္းတဲ့သူက ေမြးတဲ့ သားမ်ားလားလို႔ ထင္သြားႏိုင္တယ္။
       စိန္႔လူးဝစ္ေလယာဥ္ကြင္းကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တုန္းက၊ အရက္သမားတေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ လက္ေမာင္းၾကားမွာ စကၠဴအိတ္ႀကီး တအိတ္၊ ေခါင္းေပၚမွာေတာ့ “ခူေကာင္” လို႔ စာတန္းထိုးထားတဲ့ အနီေရာင္ဦးထုပ္တလံုးနဲ႔ပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို ခပ္မိုက္မိုက္ၾကည့္ၿပီး “မင္းဒီကို အခ်ဳိရည္ပန္းကန္ျပားပ်ံနဲ႔ လိုက္လာတာလား” လို႔ ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က “ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ဳိ ရည္ပန္းကန္ျပားပ်ံ အၿမဲတမ္းစီးတယ္။ ပိုျမန္ၿပီး၊ ပိုဇိမ္က်တယ္ေလ” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ စကားျပတ္သြားေအာင္ ေျပာလိုက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ “ေအး၊ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ာလည္ပတ္လည္ မူးမေနဘူးလား?” လို႔ ေမးပါတယ္။
     သူနဲ႔ ဆက္စကားေျပာေနမိတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ မွန္ထဲမွာ သူ႔ကုိသူ ျပန္ၾကည့္မိၿပီး ခူေကာင္လို႔ ေရးထားတဲ့ဦးထုပ္ကို ျမင္သြားပါတယ္။ “ဒါက ခူေကာင္ မေန႔တုန္းကေတာ့ လိပ္ျပာပါလို႔ ေျပာလာတယ္။ အဲဒီအရက္သမားဟာ လံုးဝအေၾကာက္အလန္႔မရွိဘူး။ သူဘာေတြလုပ္တယ္ ဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းသူ႔ကုိ ျပန္ေျပာျပလိုက္ရင္ သူရွက္သြားမွာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွာ သူဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။
“ယစ္မူးေစတတ္ေသာ စပ်စ္ရည္ကိုေရွာင္၍ ဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ျပည့္ေစၾကေလာ့။”

                 ( ၂ ) အမိန္႔ေတာ္   The Command

       “ဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ျပည့္ေစၾကေလာ့” ဒီက်မ္းခ်က္တစ္ခ်က္ထဲမွာ အမိန္႔ႏွစ္ခုပါ ပါတယ္။ ပထမအမိန္႔က အရက္မေသာက္ဖို႔ပါ။ “အရက္ေသာက္တာ မေကာင္းဘူးလား?” လို႔ ေမးရင္ လူတိုင္းက မေကာင္းဘူးလို႔ ေျဖမွာပါ။
         အမိန္႔ေတာ္က “အရက္မေသာက္နဲ႔” ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သင္းအုပ္ဆရာကမွ သံစံုသီခ်င္းဆိုဖို႔ လာတဲ့သူေတြကို အရက္ ေသာက္ခြင့္ ျပဳမွာမဟုတ္ဘူး။ အရက္သမားလို႔သိရင္ လက္တင္ေပးၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ အရက္ေသာက္တယ္လို႔ သိရင္ သင္းေထာက္အျဖစ္ ခန္႔ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုလုပ္တာမွန္တယ္လို႔ သိၾကပါတယ္။
         ဒါေပမယ့္ က်မ္းစာက “ အရက္မေသာက္နဲ႔” လို႔ ေျပာထားသလို “ဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေစၾကေလာ့” လို႔လဲ ေျပာထားပါတယ္။ က်မ္းစာကို နားလည္မယ္ဆိုရင္ အရက္မေသာက္သင့္သလို ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔လည္း ျပည့္ဝသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယပညတ္ကို အေျပာနည္းပါတယ္။ ပထမအခ်က္ကို ပိုအေရးထားပါတယ္။ “ျပည့္ေစ” လို႔ အမိန္႔ေပးထားတယ္။ က်မ္းစာက ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ တံဆိပ္ခတ္ဖို႔ေတာ့ အမိန္႔ေပးမထားပါဘူး။ ဒါေတြက ပိုင္ဆိုင္မႈနဲ႔သာ ဆိုင္ပါတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းခံရတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ တံဆိပ္ခတ္ခံရပါတယ္။ ဧဖက္ ၄း၃၀ မွာ   “ေရြးႏႈတ္ျခင္း ေန႔ရက္တိုင္ေအာင္ သင္တို႔ကို တံဆိပ္ခတ္ေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္၏ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္ကုိ စိတ္မနာေစၾကႏွင့္။” ကယ္တင္ျခင္းရတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ အထဲမွာ ထာဝရအိမ္တစ္ခုလို သေဘာထားၿပီး လာက်ိန္းဝပ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ့္ဘက္က ဘာမွမလုပ္ရဘဲနဲ႔ ခ်က္ျခင္း အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္သြားတာပါ။ (၁ေကာ ၆း၁၉-၂၀) ယံုၾကည္သူတိုင္းမွာ ဝိညာဥ္ေတာ္က်ိန္းဝပ္ပါတယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္တံဆိပ္လည္း ခတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တံဆိပ္ခတ္ဖို႔၊ က်ိန္းဝပ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးမထားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝျခင္းဟာ ပိုင္ဆိုင္မႈသေဘာမဟုတ္ဘူး။ အမိန္႔သာျဖစ္ပါတယ္။
        ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝဖို႔တာဝန္က ယံုၾကည္သူတိုင္းမွာ ရွိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကိုလာၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက အစားအေသာက္ ေကာင္းေကာင္းခ်က္ထားမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း “ထိုင္၊ အားရပါးရ စားရေအာင္” လို႕ ေျပာတဲ့အခါ ဗိုက္မဝဘဲျပန္သြားရင္ ဘယ္သူ႔အျပစ္လဲ? ကၽြန္ေတာ့အျပစ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မစားတဲ့သူအျပစ္ေပါ႔။ ဒီစကားက အမိန္႔ပါ။ ဘယ္သူေတြကို ေပးထားတာလဲဆိုေတာ့ ဧဖက္ ၁း၁ မွာၾကည့္ပါ။ ဧဖက္ဩဝါဒစာဟာ ဧဖက္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အသင္းေတာ္ ကို ေရးထားတာပါ။ “ဧဖက္ၿမိဳ႕၌ေနေသာ သန္႔ရွင္းသူတည္းဟူေသာ ေယ႐ႈခရစ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူတို႔ကို”  ဒီပညတ္ဟာ တရားေဟာဆရာေတြ အတြက္သာ မဟုတ္ပါဘူး။ ယံုၾကည္သူတစ္ဦးစီကိုလည္း ေပးထားတာပါ။
       ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကို ခံစားရသူအမ်ားစုဟာ မျပည့္ဝခင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ကယ္တင္ျခင္း ရေနၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္အခ်ိန္ၾကာေနစရာမလိုပါဘူး။ အခ်ိန္ၾကာေနရတာက ျပည့္ဝျခင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကိုယ့္တာဝန္ကို မသိၾကလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့တုန္းကေတာ့ ဘာမွသိခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ျပည့္ဝဖို႔ဆိုတာ  ၅ႏွစ္၊ ၁၀ႏွစ္ ၁၅ႏွစ္ ေစာင့္စရာမလိုပါဘူး။
      ဒီအမိန္႔ဟာ သင္းအုပ္၊ သင္းေထာက္နဲ႔ ဧဝံေဂလိဆရာေတြ အတြက္သာမဟုတ္ပါဘူး။ ခရစ္ယာန္တိုင္း၊ အသင္းသားတိုင္းကို ေျပာထားတာပါ။ ေခတ္ကာလတိုင္းမွာရွိတဲ့ ယံုၾကည္သူတိုင္းအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္စုတစ္စုအတြက္သာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတိုင္းရႏိုင္ပါတယ္။
      အသင္းေတာ္ျပႆနာ trouble လို႔ အမ်ားစုထင္ထားတာေတြဟာ ေရာဂါလကၡဏာ symptom တမ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ္ဘို႔တဘို႔ မေပးၾကဘူး။ ဒါဟာ ျပႆနာ trouble မဟုတ္ဘူး။ ေရာဂါလကၡဏာ symptom ပါ။ ဝိညာဥ္ကယ္တင္ျခင္း မလုပ္ၾကဘူး။ ဒါျပႆနာ မဟုတ္ဘူး။ ေရာဂါလကၡဏာပါ။ ဒီျပႆနာေတြ အားလံုးဟာ ဝိညာဥ္ေတာ္မျပည့္ဝမႈမွာ အရင္းခံေနပါတယ္။
      ၁ေကာ ၃း၁ မွာ ရွင္ေပါလုက “ညီအကိုတို႔၊ အထက္က၊ ငါသည္ ဝိညာဥ္လူတို႔အား ေဟာေျပာသကဲ့သို႔ သင္တို႔အား ေဟာေျပာရေသာ အခြင့္မရွိဘဲ၊ ဇာတိပကတိလူတို႔အား၎၊ ခရစ္ေတာ္၌ သူငယ္ကေလးတို႔အား၎၊ ေဟာေျပာသကဲ့သို႔ ေဟာေျပာရ၏။” သူက မနာလိုျခင္း၊ ရန္ျဖစ္ျခင္း၊ ကြဲျပားျခင္းအေၾကာင္းေတြကို ဆက္ေျပာသြားပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ မျပည့္ဝၾကလို႔ပါ။ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝေနရင္ ျပႆနာမရွိဘူး။ ဒီအမိန္႔ဟာ ယံုၾကည္သူတိုင္းအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။               

 (၃) လိုအပ္မႈမ်ား  The Conditions 

ျပည့္ဝမႈဟာ အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္မလာဘူး။ လိုအပ္တဲ့အေျခအေနေလးေတြ ရွိတယ္။ အကုန္လံုးေျပာျပဖို႔ အခ်ိန္မရပါဘူး။ အေတာ္ရွင္းတဲ့ အခ်က္တခ်ဳိ႕ က်မ္းစာထဲကထုတ္ျပပါမယ္။

A.    ဆာငတ္ျခင္း  Thirsting

ပထမလိုအပ္ခ်က္က ဆာငတ္မႈပါ။ Ray Hart က “ေရငတ္ေသာသူအေပၚမွာ ေရကိုသြန္းေလာင္း၍” ဆိုတဲ့ ေဟရွာယ က်မ္းပိုဒ္ တစ္ပုိဒ္ကို အေျခခံၿပီး၊ သီခ်င္းတစ္ပိုဒ္ ဆိုခဲ့ဘူးပါတယ္။
ေယာဟန္ ၇း၃၇-၃၉ မွာ “ထိုပြဲကိုခံ၍ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာေန႔ျမတ္၌ ေယ႐ႈခရစ္သည္ ရပ္၍ ေႂကြးေၾကာ္ေတာ္မူသည္ကား၊ ေရငတ္ေသာသူရွိလွ်င္ ငါ႔ထံသို႔လာ၍ ေသာက္ေလာ့။ ငါ႔ကိုယံုၾကည္ေသာသူသည္ က်မ္းစာလာသည္အတိုင္း အသက္ေရထြက္ရာ စမ္းေရတြင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ထိုသို႔မိန္႔ေတာ္မူေသာ္၊ ယံုၾကည္ေသာသူတို႔သည္ ခံရလတံ့ေသာဝိညာဥ္ေတာ္ကိုရည္မွတ္၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ေယ႐ႈ သည္ ဘုန္းပြင့္ေတာ္ မမူေသးေသာေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္ကို ေပးေတာ္မမူေသး။”
ဒီဘုရားေက်ာင္းထဲက လူေတြ ဆာငတ္ဖူးၾကရဲ႕လား?လို႔ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ ေရဆာတယ္လို႔ ေျပာရင္ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒီေန႔ ေရမလိုေသးပါဘူး။ ေရေသာက္ခ်င္ရင္ ေရကပိုက္ေခါင္းထဲမွာပါ။ ေရရဖို႔ ၅ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရမရဘဲ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ဆက္ေနရရင္၊ ေရမေသာက္ရလို႔ ပါးစပ္ သံုးဆေလာက္ပိုက်ယ္လာတဲ့အခါ၊ လွ်ာေတြ၊ လည္ေခ်ာင္းေတြ ကြဲလာတဲ့အခါ၊ ေရတေပါက္ ေသာက္ရဖို႔၊ ကားေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ ဘဏ္ထဲမွာ ရွိသမွ်ေတြကို ေပးခ်င္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ေရငတ္ေနပါၿပီ။
ယံုၾကည္သူမ်ားစြာ ဝိညာဥ္ေတာ္မျပည့္ဝၾကျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အျပည့္အဝ မဆာငတ္ၾကလို႔ပါ။ ျပည့္ဝလဲရတယ္။ မျပည့္ဝလဲျဖစ္တယ္ဆိုရင္ မျပည့္ဝဘဲ ေနၾကမွာေပါ႔။ “ရမွျဖစ္မယ္  မရရင္ ေသမယ္။ ငါ လက္မေလွ်ာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ငါလက္မေလွ်ာ့ဘူး” လို႔ ေျပာလာႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
ကိုယ့္အႀကိဳက္ကို ခဏထားၿပီး “ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝတာဟာ ဘာသာစကားေျပာတာလို႔ ဘုရားသခင္ဆိုလိုရင္ အသင့္ပါဘဲ။ ပင္ေတကုေတၱအသင္းေတာ္ထဲ ဝင္မယ္၊ ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ထဲက ထြက္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝိညာဥ္ေတာ္မျပည့္ဝဘဲနဲ႔ေတာ့ အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး။ ျပည့္ဝမွျဖစ္မယ္။” လို႔ ေျပာမိလာတဲ့အထိပါဘဲ။
ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တဲ့လူေတြထဲမွာ အန္ကယ္ Buddy Robinson လည္း ပါပါတယ္။ မက္သရစ္စည္းေဝးတစ္ခုမွာ ကယ္တင္ျခင္းရခဲ့သူပါ။ ပရက္(စ္)ဘစ္တီးရီးယန္း အစည္းအေဝးတစ္ခုမွာ သူ႔အေခၚ ဒုတိယေကာင္းႀကီးဆိုတာကို ရခဲ့သူပါ။ ေနာက္ေတာ့ မက္သရစ္အသင္း ေတာ္ထဲက ထုတ္ပယ္ခံလိုက္ရတယ္။ နာဇရိအသင္းသားအျဖစ္ တစ္သက္လံုးေနသြားတယ္။
အန္ကယ္ ဘတ္ဒီက  “ ဒီမက္သရစ္ဆရာေဟာတာ ၾကားခ်င္တယ္ကြာ ေကာင္းကင္အေၾကာင္းေဟာရင္ ေရာက္ခ်င္လာေအာင္ ေဟာတယ္။ ငရဲအေၾကာင္းေဟာရင္ က်ေတာ့မလားထင္ရေအာင္ ေဟာတယ္။ အဲဒီည သူဖိတ္ေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ႔နာမည္ကို ပုတ္ေလာက္ ေရးျပေတာင္ ငါမဖတ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ တရားပလႅင္နားက ထျပန္လာတဲ့အခါ ေကာင္းကင္အိမ္ေတာ္မွာ ေရးထားတဲ့ ငါ႔နာမည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ပီပီသသ ဖတ္ႏိုင္တယ္ကြာ” လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ အန္ကယ္ ဘတ္ဒီက “အဲဒီေနာက္ သန္႔ရွင္းျခင္း ဦးစားေပးတဲ့ ဒုတိယေကာင္းႀကီး ပရက္(စ္)ဘစ္တီးရီးယန္း တရားေဟာ ဆရာတစ္ေယာက္ လာေဟာပါတယ္။ ငါ သြားနားေထာင္တယ္။ သူေဟာေတာ့ ငါ အသည္းအသန္ရခ်င္လာတယ္။ ငါက ဘုရားသခင္ေပးပါ” လို႔ ေျပာေပမယ့္ မေပးဘူး။ ဘုရားသခင္ေပးပါလို႔ ငါ ထပ္ေျပာတယ္။ ဖဲထုပ္နဲ႔ ငါ႔ေသနတ္ကို လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ျမည္းႏွစ္ေကာင္လည္း ယဇ္ပလႅင္မွာ တင္ထားလိုက္တယ္။ ေကာက္႐ိုးတပံုလည္း တင္ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယေကာင္းႀကီးမရေသးဘူး။ ငါ႔ရဲ႕ ပရက္(စ္)ဘစ္တီးရီးယန္း အေမနဲ႔ အရက္သမားအကိုကိုပါ တင္ပူေဇာ္လုိက္တယ္။ မရေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ “ဘုရားသခင္ ေပးပါ” လို႔ ေတာင္းေတာ့ ဘုရားသခင္ က “ဘတ္ဒီ၊ မင္းရယ္ ငါရယ္ ယဇ္ပလႅင္ၾကားမွာ အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။ ငါက “အို ဘုရားသခင္- ဒုတိယေကာင္းႀကီးသာ ေပးမယ္ဆိုရင္၊ ကၽြန္ေတာ္ရတဲ့ သကာရည္ တခရားကို အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို ေဝေပးပါမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဘီစကစ္မုန္႔နဲ႔ သုတ္စားရတဲ့ အေကာင္းဆံုး သကာရည္ကို ငါ လုပ္ႏိုင္သြားပါေရာ”လို႔ ဆိုပါတယ္။
အန္ကယ္ဘတ္ဒီဟာ လိုခ်င္ခဲ့သူပါ။ မရမခ်င္း အားမေလွ်ာ့ဘူး။ ဒါကို သူက ဒုတိယေကာင္းႀကီလို႔ ေခၚထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒုတိယေကာင္းႀကီးဆိုတာကို မယံုဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အန္ကယ္ဘတ္ဒီရဲ႕ ဒုတိယေကာင္းႀကီးအေၾကာင္းေဟာတဲ့ အေခြတေခြရွိတယ္။ နားေထာင္ရင္း မယံုမိဖို႔လည္း သတိထားတယ္။
အန္ကယ္ဘတ္ဒီက “က်မ္းစာထဲမွာ မ်က္စိမျမင္တဲ့လူကို သခင္ဘုရားက တို႔ထိတယ္။ ဘာျမင္ရလဲ?” လို႔ ေမးတယ္။ အဲဒီလူက “လူေတြဟာ သစ္ပင္လိုျဖစ္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနတာျမင္ရတယ္” လို႔ေျဖတယ္။ သူ႔မွာ ဒုတိယေကာင္းႀကီးလိုေနတာပါ။ ဒုတိယအႀကိမ္ တို႔ထိ လိုက္ၿပီ “ကဲဘာျမင္ရလ?ဲ”  ေမးတဲ့အခါ “လူေတြအားလံုးကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရၿပီ” လို႔ေျပာပါတယ္။
အန္ကယ္ဘတ္ဒီက “ပထမေကာင္းႀကီးဘဲရတုန္းက ဂိုဏ္းဂဏေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဧရာမသစ္ပင္ႀကီးေတြလို႔ ငါျမင္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယေကာင္းႀကီးရေတာ့မွ လူေတြအားလံုးကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္ းျမင္ရေတာ့တယ္” လို႔ ဆိုတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ “ဘတ္ဒီ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့ကို ဒုတိယေကာင္းႀကီး ေပးခ်င္ေနတာကိုး။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္က ဒုတိယေကာင္းႀကီး လို႔ မေခၚဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ့မွာ ရၿပီးသားပါ ” လို႔ ေတြးမိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က အမွားအမွန္ျငင္းေနၾကရင္းနဲ႔ဘဲ မေတြ႔ၾကံဳ၊ မခံစားဖူးပဲ ေသၾကရတယ္။ အန္ကယ္ဘတ္ကေတာ့ ရဖူးတယ္။ သူက အျပစ္သဘာဝေဟာင္း လံုးဝကုန္ဆံုးၿပီး၊ လံုးဝသန္႔ရွင္းသြားႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မလာႏိုင္တဲ့အဆိုတခုကို ယံုတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့ထက္ပိုၿပီး သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ ေျပာရမွာပါ။
သူနယူးေယာ့ၿမိဳ႕ကိုသြားေတာ့ လွည့္လည္ၾကည့္စရာေတြ လိုက္ျပၾကတယ္။ အခန္းကုိ ျပန္ေရာက္ၿပီး၊ အဲဒီည သူဆုေတာင္းတဲ့အခါ “ကိုယ္ေတာ္ နယူးေယာ့ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၾကည့္စရာ အားလံုးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ေက်းဇူးတင္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တာ ဘာမွမေတြ႔ခဲ့လို႔ပါ” လို႔ ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္နယူးေယာ့ၿမိဳ႕ကို သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လိုခ်င္တာေတြ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ တေန႔မွာ အန္ကယ္က နားတစ္ဖက္မၾကားရလို႔ ဆရာဝန္ကို သြားျပပါတယ္။ ဆရာဝန္က စစ္ေဆးၿပီးေတာ့ “ဘတ္၊ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အသက္ႀကီးလို႔ပါ” လို႔ ေျပာတယ္။
ဘတ္ဒီက “ငါေတာ့နားမလည္ေတာ့ဘူးကြာ၊ ဒီဘက္နားက တစ္လံုးမွ မၾကားရဘူး။ ဒီတဖက္နားကေတာ့ ရွင္းရွင္းႀကီးၾကားရတယ္။  မင္းေျပာေတာ့ အသက္ႀကီးလို႔တဲ့၊ နားႏွစ္ဖက္စလံုး တခ်ိန္တည္းေမြးလာတာဘဲ” လို႔ ေျပာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲမွာ ဘတ္ဒီ တစ္ခါျပန္လာပါအုံး၊ စကားေျပာခ်င္တယ္။ ထိုင္ပါ၊ ဘတ္ဒီ၊ ဒုတိယေကာင္းႀကီးအေၾကာင္းေျပာျပပါ။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တယ္ ဘတ္ဒီ၊ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တယ္” လို႔ ေျပာမိပါတယ္။
ဘယ္သူ၊ တစ္ဦး၊ တစ္ေယာက္မွကယ္တင္ျခင္းမရတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြဟာ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထူးျခားမႈကို လိုခ်င္တယ္။  ပထမအခ်က္ကေတာ့ ဆာငတ္မႈ။ ဆာငတ္မႈရွိၾကရဲ႕လား? ဒီစည္းေဝးမၿပီးခင္ လူတစ္ခ်ဳိ႕ဆာငတ္မႈရွိသြားပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

 (B)  ယံုၾကည္ျခင္း  Believing

ဒုတိယအခ်က္က ယံုၾကည္ျခင္းပါ။ ေယာဟန္ ၇း၃၇-၃၉ ကို ျပန္ၾကည့္ပါ။ သခင္ေယ႐ႈဟာ ပြဲေန႔ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ရပ္ၿပီးေတာ့ “ေရငတ္ေသာသူရွိလွ်င္ ငါ့ထံသို႔လာ၍ ေသာက္ေလာ့” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တပုိဒ္မွာေတာ့ “ငါ႔ကိုယံုၾကည္ေသာသူသည္ က်မ္းစာ လာသည္အတိုင္း အသက္ေရထြက္ရာ စမ္းေရတြင္း ျဖစ္လိမ့္မည္” လို႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။
ဆာငတ္ျခင္းနဲ႔ ယံုၾကည္ျခင္းဆိုတဲ့စကားႏွစ္ခုကို မွတ္ထားလိုက္ပါ။ ယံုၾကည္ျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မယံုၾကည္ခဲ့ပါဘူး။ Dr.Hyles က သူ႔အေဖအုတ္ဂူမွာ ဒူးေထာက္ၿပီးေတာ့ ဝိညာဥ္ေတာ္ မျပည့္မဝမျခင္း ဆုေတာင္းတယ္လို႔ ေျပာတာၾကားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲမွာ “အေျပာပါကြာ၊ အဲလိုေတာ့ ျဖစ္ဖူးမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျဖစ္တယ္ပဲ ထားဦး၊ သူလုပ္တာနဲ႔ ငါ႔လို ေတာသားတရားေဟာဆရာ၊ ဘယ္သူမွ မေထာက္မ,မ၊ ဘယ္သူမွ မိတ္မဖြဲ႔၊ ဘယ္ေက်ာင္းမွ မတက္၊ အသိုင္းအဝိုင္းထဲက ထြက္ခဲ့သူက လုပ္လို႔ျဖစ္ပါ႔မလား? ငါ႔အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ Dr.Lee Roberson တို႔၊ Dr. Jack Hyles တို႔၊ Dr. John R. Rice တို႔၊ Moody တို႔၊ Torrey တို႔၊ Spurgeon နဲ႔ တျခား ငါဖတ္ဘူးတဲ့ လူေတြအတြက္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ငါ႔အတြက္ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး” လို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာပဲ “မင္းအတြက္လဲ ဟုတ္ပါတယ္။ မင္းလဲရႏိုင္ပါတယ္” ဆိုတဲ့စကား ထပ္ထပ္ၾကားေနရတယ္။
ဒီည၊ ဒီမွာထိုင္ေနၾကရင္းနဲ႔ “ငါေတာ့ မယံုဘူး။” လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ ရလာမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ “Dr. Lee Roberson အတြက္ ျဖစ္ရင္၊ Dr. John R. Rice အတြက္ျဖစ္ရင္၊ Dr. J. Frank Norris အတြက္ျဖစ္ရင္၊ Gipsy Smith အတြက္ျဖစ္ရင္၊ Ira Sankey နဲ႔ R.A Torrey အတြက္ျဖစ္ရင္၊ ငါ႔အတြက္လည္းျဖစ္ရမွာေပါ႔ ”လို႔ ေျပာၿပီးျပန္သြားရင္ ရႏိုင္ပါတယ္။
ပုဆိန္ေခါင္းမပါဘဲ လက္ကိုင္ႀကီးပဲ ေဝွ႔ေနရတာမ်ဳိးဟာ မပင္ပန္ဘူးလား။ ဟန္ျပပဲရွိၿပီး၊ ဘာတစ္ခုမွ ျဖစ္မလာမွန္း သိလွ်က္နဲ႔ လႈပ္ရွား သြားလာေနရတာ မပင္ပန္းဘူးလား။ အဲဒီလိုမ်ဳိးခံစားရတဲ့ တနဂၤေႏြမနက္ေတြမွာ ထရပ္ၿပီး “သြားၾကစို႔ကြာ၊ ဒီေနရာက ေသေနၿပီ၊ ဘာမွမရွိဘဲ ငွက္သိုက္အေဟာင္းလို ေျခာက္ေနၿပီ၊” လို႔ ေၾကျငာသင့္ပါတယ္။
စပါဂ်င္က “အတူစုေဝးၾကတဲ့အခါ ဝိညာဥ္ေတာ္တန္ခိုးရရွိဖို႔၊ ဆုေတာင္းပါ။ ဆုေတာင္းလို႔မွမရရင္ စည္းေဝး႐ုပ္သိမ္းၿပီး၊ ေနာက္တပတ္ တနဂၤေႏြမွာ ကိုယ္ေတာ္အတူပါဖို႔ ဆုေတာင္းပါ” လို႔ ေျပာပါတယ္။

 (C)  ဆုေတာင္းျခင္း  Asking

ပထမက ဆာငတ္ျခင္း၊ ဒုတိယက ယံုၾကည္ျခင္း ကိုယ့္အတြက္လည္း ျဖစ္တယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ ျပည့္ဝႏုိင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါ။ တတိယက ဆုေတာင္းျခင္း။
လုကာ ၁၁း၁၃မွာ“သင္တို႔သည္အဆိုးျဖစ္လွ်က္ပင္ ကိုယ္သားတို႔အား ေကာင္းေသာအရာကို ေပးတတ္လွ်င္၊ ထိုမွ်မက ေကာင္းကင္ဘံု၌ ရွိေတာ္မူေသာ သင္တို႔အဘသည္ ဆုေတာင္းေသာသူတို႔အား သန္႔႐ွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္ကို သာ၍ေပးေတာ္မူမည္မဟုတ္ေလာ” အၿမဲ ဆုေတာင္းပါ။ ဆက္ဆုေတာင္းပါ။ အလင္းရသည္အထိ ဆက္ဆုေတာင္းပါ။ ယာကုပ္၄း၂ မွာ “မရၾက။ အေၾကာင္းမူကား၊ ဆုမေတာင္းဘဲေနၾက၏။” တခ်ဳိ႕လူေတြဟာ သာမန္တရားေဟာဆရာဘဝနဲ႔ပဲ ေသၿပီး ေကာင္းကင္ဝင္ရမွာပါ။ ဒါ အမွန္ေျပာတာပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိဘဲ။ ကိုယ့္ကုိကိုယ္ ေက်နပ္ေနတာပဲ။ ေသၿပီး ေကာင္းကင္ေရာက္မွ “ကိုယ္ေတာ္သာ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝေစခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုလုပ္ႏိုင္တာေပါ႔။” လို႔ ေျပာမယ့္သူေတြပါ။ ဘုရားသခင္က “ဘယ္ရမလဲ? ေတာင္းမွ မေတာင္းၾကဘဲ၊ ေတာင္းရင္ေတာ့ ေပးမွာေပါ႔” လို႔ ျပန္ေျဖပါလိမ့္မယ္။
ဒါဟာ ယံုၾကည္သူေတြကို အျပစ္တင္တဲ့စကားပါ။ တမန္ ၄း၃၁ မွာ “- -ထုိသို႔ဆုေတာင္းပ႒ာနာျပဳမွ၊ ဆုေပးေသာအရပ္သည္ တုန္လႈပ္၍၊ ထိုသူအေပါင္းတို႔သည္ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္သျဖင့္၊ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ကပတ္တရားေတာ္ကို ရဲရင့္စြာ ေဟာေျပာၾက၏။”

 (D)  မွန္ကန္တဲ့အေၾကာင္းအရင္း  The Right Reason

ပိုအေရးႀကီးတဲ့တခ်က္ ရွိပါေသးတယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝခ်င္တဲ့အေၾကာင္းရင္းက မွန္ရမယ္။ တခ်ဳိ႕သူေတြက မမွန္ကန္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြနဲ႔ ျပည့္ဝခ်င္ေနၾကတယ္။ အလြန္အမင္း ဝမ္းသာစရာ ေတြ႔ၾကံဳဖူးခ်င္တာနဲ႔ ျပည့္ဝခ်င္ၾကတယ္။ ဆံပင္ေတြ ေထာင္သြားေစခ်င္ၾကတယ္။ အတိုင္းမသိ ခံစားခ်င္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ေကာင္းကင္ဘာသာစကားေတြ ေျပာခ်င္ၾကတယ္။ ပင္ေတကုေတၱေန႔ ကာလတုန္းက ေျပာတဲ့ လူစကားေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေကာင္းကင္ဘာသာစကားကို မေျပာခဲ့ၾကပါဘူး။ အျခားေသာ ဘာသာစကားမ်ား (အမ်ား) ေျပာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူတိုင္း ကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ႔ ၾကားခဲ့ၾကတာပါ။ အံ့ဩၿပီးေတာ့ “ၾကည့္စမ္း! ဂါလိလဲလူေတြ မဟုတ္လား?  ငါတို႔ေမြးတဲ့ ေဒသက၊ ငါတို႔စကားနဲ႔ လူတိုင္းၾကားေနရပါလား?” လို႔ ေျပာခဲ့ၾကတာပါ။
ထူးထူးျခားျခားခံစားခ်င္လို႔၊ ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ၿပီး၊ ေလွ်ာက္ေအာ္ေျပာခ်င္လို႔၊ ျပည့္ဝခ်င္ၾကတာပါ။ ေအာ္တာကို အျပစ္ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေအာ္ဖို႔ ျပည့္ဝခိုင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းရင္းက၊ တမန္ ၁း၈ မွာ “သင္တို႔အေပၚသို႔ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ ဆင္းသက္ေသာအခါ၊ သင္တို႔သည္ တန္ခိုးကိုခံရ၍ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕မွစေသာ ယုဒျပည္၊ ႐ွမာရိျပည္၊ ေျမႀကီးစြန္းတိုင္ေအာင္ ငါ၏သက္ေသ ျဖစ္ၾကလိမ့္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။” ဧဝံေဂလိတရား ေျမႀကီးစြန္းအထိမေရာက္ေသးဘဲနဲ႔ေတာ့ မရပ္ပစ္သင့္ဘူး။ ဝိညာဥ္ေတာ္ျပည့္ဝလာရင္ သက္ေသခံေဟာေျပာတာကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဝင္စားလာမွာပါ။
ေကာင္းႀကီးကိုေတာ့ လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ ရသေလာက္ လိုခ်င္တာပါ။ ကိုယ့္ဆုေတာင္းအုပ္စုေလးထဲမွာပဲ ဒီအံ့ဩစရာအေတြ႔အၾကံဳကို  ၾကားဖူးခ်င္ၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မၾကံဳဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ တန္ခိုးဆိုတာ သက္ေသခံဖို႔ေပးတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။
တမန္ေတာ္ဝတၳဳမွာ “သက္ေသ” ဆိုတဲ့စကား ၃၃ ႀကိမ္ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာသာစကားေျပာတာက တမန္၂၊ တမန္၁၀၊ တမန္ ၁၉ တို႔မွာ ေပါင္း ၃ ႀကိမ္ပဲ ေျပာတာပါ။ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
မွန္ကန္တဲ့အေၾကာင္းရင္းအတြက္ လိုခ်င္တာျဖစ္ရပါမယ္။ ကိုယ့္ဘဝမွာ သက္ေသခံေဟာေျပာျခင္းကို အဓိကအလုပ္လို႔ သေဘာမထားခ်င္ရင္ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းရင္းမွန္ဖို႔ လိုပါတယ္။

 (၄) အက်ဳိးဆက္မ်ား  The Consequences

ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕လုပ္ေဆာင္မႈကို အခ်က္ ၁၈ ခ်က္ က်မ္းစာထဲက ထုတ္ျပပါမယ္။ ၁၈ ခ်က္ပဲ ရွိတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕အေၾကာင္း မေျပာေတာ့ဘူး။ ဝိညာဥ္ေတာ္က ယံုၾကည္သူအေပၚ၊ အတြင္းလူကို ခြန္အားနဲ႔ျပည့္ဝေစတယ္။ (ဧဖက္ ၃း၁၆) လမ္းျပတယ္။ (ေရာမ၈း၁၄) ဘာလုပ္သင့္တယ္၊ ဘာမလုပ္ရဘူးဆိုတာ ဇေဝဇဝါျဖစ္စရာ မလိုဘူး။ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ျပည့္ဝရင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မွန္မွန္နဲ႔ ျမန္ျမန္ခ်ႏိုင္တယ္။ ရွင္းလင္းတဲ့ လမ္းၫႊန္ခ်က္ကိုရႏိုင္တယ္။
ယံုၾကည္သူကို ခရစ္ယာန္စိတ္ဓါတ္ေတြျဖစ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္း၊ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း၊ ၿငိမ္သက္ျခင္း၊ စိတ္ရွည္ျခင္း၊ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊ ေကာင္းျမတ္ျခင္း၊ သစၥာေစာင့္ျခင္း၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ျခင္းနဲ႔ ကာမဂုဏ္ခ်ဳပ္တည္းျခင္းေတြကို  ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။
က်မ္းစာကို နားလည္ေစပါတယ္။ (၁ေယာ ၂း၂၇) ဥာဏ္အလင္းရဖို႔လိုုပါတယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္က ေပးႏိုင္ပါတယ္။ မွတ္ဥာဏ္ ပိုေကာင္းေစတယ္။ (ေယာ ၁၄း၂၆) မွာ “ခမည္းေတာ္သည္ ငါ႔အတြက္ေၾကာင့္ ေစလႊတ္ေတာ္မူေသာ ဥပဇၥ်ယ္ဆရာတည္းဟူေသာ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္သည္ သင္တို႔အား ခပ္သိမ္းေသာအရာတို႔ကို ျပသသြန္သင္ေတာ္မူ၍၊ ငါေျပာခဲ့သမွ်ေသာစကားတို႔ကို မွတ္မိေသာဥာဏ္ကို သင္တို႔အား ေပးေတာ္မူမည္။” မွတ္ဥာဏ္ကုိ တိုးတက္ေစပါတယ္။ Dr. Rawlings တို႔ ေဟာခဲ့ဖူးသလို ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကို ထိေရာက္စြာ ေဟာႏိုင္ေအာင္ ကူမႏိုင္ပါတယ္။ ေဟာေျပာခ်က္တိုးတက္ၿပီး ထိေရာက္မႈရွိေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ၁သက္ ၁း၅ မွာ “ငါတို႔ေဟာေျပာေသာ ဧဝံေဂလိတရားသည္၊ သင္တို႔၌ စကားသက္သက္ ျဖစ္သည္မဟုတ္။ တန္ခိုးႏွင့္၎၊ သန္႔ရွင္း ေသာဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္၎၊ ျပည့္စံုေသာတရားျဖစ္၏။”
ဆုေတာင္းရာမွာ လမ္းျပပါတယ္။ (ေရာမ ၈း၂၆) ဘာေတာင္းရမွန္း မသိေတာ့ “သို႔ရာတြင္ ငါတို႔ဆုေတာင္းျခင္းအမႈကို ႏႈတ္မႁမြက္ႏိုင္ေသာ ညည္းတြားျခင္းအားျဖင့္ ဝိညာဥ္ေတာ္သည္ ေစာင့္မေတာ္မူ၏။”
ဒါေတြဟာ ဝိညာဥ္ေတာ္လုပ္ေဆာင္မႈ ၁၈ ခ်က္ထဲက တခ်ဳိ႕တဝက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဓိက တစ္ခ်က္အေၾကာင္း ေျပာျပပါမယ္။ ကဲ့ရဲ႕တဲ့ သေဘာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ပင္ေတကုေတၱအသင္းေတာ္ေတြနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ဟာ ဘာသာစကားေျပာျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ျပည့္ဝရင္ ဘာသာစကားေျပာလာလိမ့္မယ္လို႔ က်မ္းစာကတစ္ခါမွ ေျပာမထားပါဘူး။ က်မ္းစာက တမန္ ၁း ၈ မွာ “သက္ေသ”  ျဖစ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ လုကာ ၁း၁၅ မွာ ႏွစ္ျခင္းဆရာေယာဟန္ အေၾကာင္းကို ေျပာတဲ့အခါ - “အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုသားသည္ ထာဝရဘုရားေ႔ရွေတာ္၌ ႀကီးျမတ္ေသာသူျဖစ္လိမ့္မည္။ စပ်စ္ရည္ႏွင့္ယစ္မ်ဳိးကို မေသာက္ဘဲေန၍၊ အမိဝမ္းထဲကပင္ သန္႔ရွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္ဝလိမ့္မည္။”  ေနာက္တစ္ပုဒ္မွာေတာ့- -  “ဣသေရလအမ်ဳိးသားအမ်ားတို႔ကို သူတို႔ ဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရားထံေတာ္သို႔ ေျပာင္းလဲေစလိမ့္မည္။” လူမ်ားစြာကို ကယ္တင္ျခင္းရေစမယ့္သူ ျဖစ္ပါတယ္။
Moody ရဲ႕ တရားေဟာပြဲတစ္ခုမွာ လူတစ္ေယာက္က ရပ္ၿပီးေျပာပါတယ္။ “Mr. Moody ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ အထြတ္အထိပ္ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုကို ေျပာျပခြင့္ျပဳပါ။” Moody က ေမးပါတယ္။  “အဲဒီအထြတ္အထိပ္ကုိ ေရာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ခရစ္ေတာ္ထံကို ဝိညာဥ္ဘယ္ေလာက္ ပို႔ေပးခဲ့ၿပီလဲ?”
 “ဘာေၾကာင့္လဲ? မပို႔ျဖစ္ပါဘူး” တဲ့။  Moody က ထိုင္ပါ၊ အဲဒီလို အထြတ္အထိပ္ အေတြ႔အၾကံဳမ်ဳိးေတာ့ မၾကားခ်င္ဘူး” လို႔ ေျပာပါတယ္။ တမန္ ၂ ကို ဖတ္ၿပီး၊ ေကာင္းကင္ဘာသာစကားလို႔ မယူသင့္ပါဘူး။ “အျခားေသာ ဘာသာစကား၊”  “သူ႔ဘာသာစကား၊”  “ငါတို႔ဘာသာစကား” လို႔ပဲ ေျပာပါတယ္။ တမန္ ၂ ကိုဖတ္ၿပီး၊ ဒီအခန္း ၿပီးခါနီးမွာ လူသံုးေထာင္ေျပာင္းလဲတာ မျမင္ဘဲေနမွာလည္း စိုးရိမ္ရပါတယ္။
ပင္ေတကုေတၱေန႔မွာ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲ? လူသံုးေထာင္ခန္႔ ေျပာင္းလဲပါတယ္။ ဘယ္လုိလုပ္သိရလဲ? လူသံုးေထာင္ ကယ္တင္ျခင္းရၾကလို႔ပါ။ ပိုေတာင္ ပိုႏိုင္ပါေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဧဝံေဂလိတရားကိုသိၿပီး၊ ေျပာျပတတ္သူေတြ၊ ခရစ္ေတာ္ထံပို႔ေဆာင္ႏို္င္သူေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္  ျပႆနာက ၾကားနာမယ့္သူေတြရဲ႕ စကားကို မသိၾကဘူး။ ဘုရားသခင္အတြက္ အခက္ေတြ႔ပါတယ္။ ဘုရားသခင္က “ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔လိုတဲ့ လူသံုးေထာင္ရွိတယ္။ ေျပာျပမယ့္သူေတြက သူတို႔စကားကို မတတ္ၾကဘူး” ဒါနဲ႕ တမန္၂ မွာ ဘုရားသခင္က ဘာသာစကားအခက္အခဲကို ေက်ာ္ေပးလိုက္တယ္။ သူတို႔မေျပာဖူးတဲ့စကား ေျပာခိုင္းလိုက္တယ္။ ဘာသာစကားကုိ အမႊန္းတင္ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔၊ ဧဝံေဂလိတရားၾကားရဖို႔၊ သိပ္အေရးႀကီးတာကို ျပဖို႔ပါ။ လူသံုးေထာင္ေျပာင္းလဲတဲ့ တရားအေၾကာင္းကို အဓိကမထားဘဲ ဘာသာစကားကို အမႊန္းတင္တာဟာ ပညာမဲ့ရာက်ပါတယ္။
ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ အညိဳေရာင္စကၠဴအိတ္ထဲမွာ ေဒၚလာေငြတစ္သန္းထည့္ၿပီး လာေပးတာနဲ႔တူပါတယ္။ ေပးလာတဲ႔ ေဒၚလာတစ္သန္း  ကို သြန္ခ်ပစ္ၿပီးေတာ့ အညိဳေရာင္စကၠဴအိတ္ႀကီးရလို႔ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး၊ အိမ္ထဲေလွ်ာက္ေအာ္ေျပးသူနဲ႔ တူပါတယ္။ ကားထဲမွာပါလာတဲ့ပစၥည္းကို စိတ္မဝင္စားဘဲ သယ္ေပးတဲ့ကားကုိ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔တူပါတယ္။ ပင္ေတကုေတၱေန႔ရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့အဓိကအခ်က္က တရားစကားနဲ႔ လူသံုးေထာင္ ကယ္တင္ျခင္းရတာပါပဲ။ ဘာသာစကားေျပာတဲ့ကိစၥက ဒုတိယအဆင့္ပါ။ အေျခအေနအရ ျဖစ္ရတာပါ။
 “လြန္က်ဴးတတ္ေသာ စပ်စ္ရည္ႏွင့္ ယစ္မူးျခင္းကိုေရွာင္၍  ဝိညာဥ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စံုလ်က္ရွိၾကေလာ့။” ဧဖက္ ၅း ၁၈။
 “သင္တို႔သည္လည္း ငါ၏သက္ေသျဖစ္ၾကလိမ့္မည္။”
ႏိႈင္းယွဥ္မႈ၊ အမိန္႔ေတာ္၊ လိုအပ္မႈမ်ား၊ အက်ဳိးဆက္မ်ား။
ဒီည ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ျပည့္ဝခ်င္သူေတြရွိသလား? ဆာငတ္သင့္သေလာက္ မဆာငတ္ေပမယ့္၊ ရင္ထဲမွာ ေတာင့္တမႈေလးေတာ့ ရွိမွာေပါ႔။ သာမန္ဘဝနဲ႔ေတာ့ မေက်နပ္ဘူးေပါ႔။
ေ႔ရွနားတဝိုက္မွာ တရားေဟာဆရာေတြ တန္းစီေနေပးပါ။ သံစံုသီခ်င္း စဆိုတဲ့အခါ ေ႔ရွကိုထြက္ခဲ့မလား? အနီးဆံုးမွာရွိတဲ့ တရားေဟာဆရာကို “ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝခ်င္တယ္၊ မရမခ်င္း၊ အေတာင္းမရပ္ဘူး” လို႔ ေျပာလိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ျပန္ထိုင္ပါ။
 (သံစံုသီခ်င္းဆိုတဲ့အခါ လူေပါင္း ရာခ်ီေရွ႕ထြက္လာၿပီး  “သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝခ်င္ပါတယ္” လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။) ။      ။

Wednesday, July 10, 2013

13. God’s Chastening of the Believer ယံုၾကည္သူကို ဘုရားသခင္ ဆံုးမျခင္း (BREAD FOR BELIEVERS)

DR. CURTIS HUTSON

---------------------------------------------------------------------------------------------
အခန္း ၁၃
---------------------------------------------------------------------------------------------------

 “ထိုမွတပါး၊ ငါ႔သား၊ ထာဝရဘုရား ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကို မမွတ္ဘဲမေနႏွင့္။ သင္၏အျပစ္ကို စစ္ေဆးေတာ္မူေသာအခါ စိတ္မပ်က္ႏွင့္။ ထာဝရဘုရားသည္ ခ်စ္ေတာ္မူေသာသူကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္၏။ လက္ခံေတာ္မူသမွ်ေသာ သားတို႔ကို ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူ၏ဟု သူငယ္တို႔ကို ဆိုသကဲ့သို႔၊ သင္တို႔ကိုေျပာဆိုေသာ ဩဝါဒစကားကို ေမ့ေလ်ာ့ၾကသေလာ့။ သင္တို႔သည္ ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကိုခံလွ်င္၊ သားတို႔ကိုျပဳသကဲ့သို႔၊ ဘုရားသခင္သည္ သင္တို႔ကို ျပဳေတာ္မူ၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ အဘမဆံုးမေသာ သားတစံုတေယာက္ရွိသေလာ။ သားအေပါင္းတို႔သည္ ခံတတ္ေသာ ဆံုးမျခင္းကို သင္တို႔သည္မခံဘဲေနလွ်င္၊ သားရင္းမဟုတ္၊ မင္းဦးမင္းလြင္ရေသာ သားျဖစ္ၾက၏။ တနည္းကား၊ ကိုယ္ကာယႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာ အဘတို႔လက္ျဖင့္ ငါတို႔သည္ ဆံုးမျခင္းကို ခံရေသာအခါ၊ သူတို႔ကို ႐ိုေသၾက၏။ ထိုမွ်မက၊ စိတ္ဝိညာဥ္တို႔၏ အဘအလိုသို႔လိုက္၍၊ အသက္ခ်မ္းသာ ရၾကမည္မဟုတ္ေလာ။ အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုအဘတို႔သည္ မိမိိအလိုသို႔လိုက္၍ တခဏသာ ဆံုးမေပးၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္မူကား၊ မိမိသန္႔ရွင္းျခင္း ပါရမီေတာ္ကို ငါတို႔သည္ ဆက္ခံေစျခင္းငါွ၊ ငါတို႔အက်ဳိးကို ေထာက္၍သာ ဆံုးမေပးေတာ္မူ၏။ ဆံုးမျခင္းမည္သည္ကား၊ ခံရစဥ္အခါ ဝမ္းေျမာက္စရာမထင္၊ ဝမ္းနည္းစရာ ထင္တတ္၏။  သို႔ေသာ္လည္း၊ ဆံုးမျခင္းကို ခံရေသာသူတို႔သည္၊ ေနာက္မွ ၿငိမ္သက္ျခင္းႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းအက်ဳိးကို ခံရၾက၏။ ေဟၿဗဲ ၁၂း ၅-၁၁။”
အခုအခါ အေမရိကန္ျပည္မွာ ဂိုဏ္းဂဏေတြ၊ အုပ္စုေတြ၊ အယူသည္းအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ သို႔မဟုတ္ ဘာသာေရးအုပ္စုေတြ ရာနဲ႔ခ်ီၿပီး ရွိေနပါတယ္။ သြန္သင္တာေတြကေတာ့ တမ်ဳိးစီပါ။ ဒါေပမယ့္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လိုက္ရင္ ကယ္တင္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခံယူမႈ ႏွစ္မ်ဳိးပဲရွိပါတယ္။ တစ္ခုက ဘုရားက လူကိုကယ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက လူက သူ႔ကိုယ္သူ ကယ္တယ္။ ဘုရားကလူကို ကယ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္သူေတြဟာ ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္လို႔ သြန္သင္ၾကပါတယ္။ ေယ႐ႈခရစ္က လူေတြရဲ႕ကိုယ္စား အျပစ္ေႂကြးေတြကို အျပည့္အဝ ေပးဆပ္တယ္။ ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ လူက ခရစ္ေတာ္ကို အားကိုးဖို႔ပဲ လိုတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကယ္ဖို႔ သြန္သင္တဲ့သူေတြက ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြ လုပ္ေဆာင္ရမယ္။ ရၿပီးရင္လည္း မဆံုး႐ံႈးေအာင္ အက်င့္ေကာင္းေတြနဲ႔ ထိန္းထားရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
ေက်းဇူးေတာ္အားျဖင့္ ကယ္တင္ျခင္းရတယ္လို႔ သြန္သင္သူေတြကို အျပစ္လုပ္ဖို႔ လိုင္စင္ေပးေနတာလို႔ စြပ္စြဲတတ္ၾကတယ္။ အျပစ္တင္သူေတြဟာ က်မ္းစာကသြန္သင္တဲ့ ဆံုးမျခင္းအေၾကာင္းကို သိပ္မသိတာ ထင္ရွားပါတယ္။
အျပစ္ျပဳတဲ့ ယံုၾကည္သူကို ဘုရားသခင္ ေျဖရွင္းပံု ျဖစ္ႏိုင္ေခ် သံုးမ်ဳိးရွိႏိုင္ပါတယ္။ တစ္က တမလြန္မွာ ငရဲထဲ ပစ္ခ်ၿပီး အျပစ္ေပးႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်က္ဟာ ဘုရားကတိေတာ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနတယ္။ ေယာဟန္ ၃း ၃၆ မွာ “သားေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကို ရ၏။” ေယာဟန္ ၅း ၂၄ မွာ “ငါအမွန္အကန္ဆိုသည္ကား၊ ငါ႔စကားကို နားေထာင္၍ ငါ႔ကို ေစလႊတ္ေတာ္မူေသာသူကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကို ရသည္ျဖစ္၍ အျပစ္စီရင္ျခင္းကို မခံရ။ ေသျခင္းမွ အသက္ရွင္ျခင္းသို႔ ကူးေျမာက္ေသာသူျဖစ္၏။”
ဒုတိယ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က အျပစ္ဆက္ျပဳခိုင္းမယ္။ ေနာင္ဘဝမွာလဲ ငရဲထဲခ် အျပစ္မေပးဘူး။ ဒီဘဝမွာလည္း မဆံုးမဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျပစ္ျပဳတဲ့ ခရစ္ယာန္ဟာ ဆံုးမ မခံရရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ အဆိုးညစ္ဆံုး၊ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးလူ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။
တတိယျဖစ္ႏိုင္ေခ်က ေလာကီသားေတြနဲ႔အတူ စီရင္ျခင္း မခံရေအာင္ ဒီဘဝမွာ ဆံုးမလိုက္ျခင္းပါပဲ။ ဒါဟာ က်မ္းစာရဲ႕ သြန္သင္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁ေကာ ၁၁း ၂၃ မွာ “ေလာကီသားတို႔ႏွင့္အတူ အျပစ္စီရင္ျခင္းႏွင့္ ကင္းလႊတ္မည္အေၾကာင္း ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကို ခံရၾက၏”  အခု ဒီတရားေဒသနာမွာ ခရစ္ယာန္ဆံုးမျခင္းအေၾကာင္း ႐ိုးရွင္းတဲ့ က်မ္းစာသြန္သင္ခ်က္ တခ်ဳိ႕ကိုေျပာသြားပါမယ္။

 (၁) ခရစ္ယာန္ ဆံုးမျခင္းဆိုတာ ဘာလဲ? What is Christian Chastening?

ဆံုးမျခင္း “Chastening” ဆိုတဲ့စကားဟာ “ကေလး”ကို ဂရိလိုေခၚတဲ့ အေခၚအေဝၚတစ္ခုအေပၚမွာ အေျခခံထားတာပါ။ “ကေလးတစ္ေယာက္လို ဆံုးမျခင္း (သို႔) ကေလးကို သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးျခင္း” လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။ အခုက်မ္းပိုဒ္မွာ “ကေလး (သို႔) သား” ဆိုတဲ့စကား (၆) ႀကိမ္ပါ ပါတယ္။ အငယ္ (၇) မွာ “သင္တို႔သည္ ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကို ခံလွ်င္၊ သားတို႔ကို ျပဳသကဲ့သို႔၊ ဘုရားသခင္သည္ သင္တို႔ကို ျပဳေတာ္မူ၏။” ေနာက္အငယ္ (၆) မွာ “ထာဝရဘုရားသည္ ခ်စ္ေတာ္မူေသာသူကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္၏။ လက္ခံေတာ္မူသမွ်ေသာ သားတို႔ကို ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူတတ္၏။”
ေယ႐ႈခရစ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးသူဟာ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ဘုရားသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေယာဟန္ ၁း၁၂ မွာ “ထိုသူကို လက္ခံသမွ်ေသာသူတည္းဟူေသာာ ကိုယ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူတို႔အား၊ ဘုရားသခင္၏ သားျဖစ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူ၏။” ဂလာတိ ၃း၂၆ မွာ “အဘယ္သို႔နည္းဟူမူကား၊ သင္တို႔အေပါင္းသည္ ေယ႐ႈခရစ္ကို ယံုၾကည္သျဖင့္ ဘုရားသခင္၏ သားျဖစ္ၾက၏။”
ကယ္တင္ျခင္းရတဲ့သူကို အျပစ္သားလို႔ သေဘာမထားေတာ့ဘူး။ သားတစ္ေယာက္လိုပဲ သေဘာထားေတာ့တယ္။ ဆံုးမျခင္းဟာ အျပစ္အတြက္ ေပးဆပ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ျပတင္းတံခါးကြဲလို႔ သားကိုဆံုးမရင္၊ ဆံုးမျခင္းဟာ ျပတင္းတံခါးအတြက္ ေပးဆပ္ရျခင္း မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကို ႐ိုက္ၿပီးတာနဲ႔ အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္ ျပန္တပ္ဖို႔ ပိုက္ဆံေပးရပါတယ္။
အျပစ္အတြက္ ေပးဆပ္ရျခင္း တခုတည္းရွိပါတယ္။ ေရာမ ၆း ၂၃ မွာ “အျပစ္တရား၏အခကား ေသျခင္းေပတည္း။” ဘုရားသားသမီးဟာ အျပစ္အတြက္ ေပးဆပ္ရမယ္ဆိုရင္ ငရဲမွာ ထာဝရက်ေနဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ဘုရားေတာင္းတဲ့ အခက ဒါပါပဲ။ အျပစ္အတြက္က လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ကတည္းက ကာရာနီမွာ ေပးဆပ္ၿပီးသာပါ။ ခရစ္ေတာ္ကားတိုင္မွာ အေသခံေတာ့ ယံုၾကည္သူအျပစ္သားေတြ တင္တဲ့အေႂကြးကို အေက် ေခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါက ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ အျပစ္လုပ္ရင္လည္း ေကာင္းစားေနအံုးမွာပဲလို႔ ေျပာလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ က်မ္းစာက လက္ခံတဲ့သားတိုင္းကို ဆံုးမတယ္လို႔ သြန္သင္ပါတယ္။ ေဟၿဗဲ ၁၂း၈ မွာ “သားအေပါင္းတို႔သည္ ခံတတ္ေသာ ဆံုးမျခင္းကို သင္တို႔သည္ မခံဘဲေနလွ်င္၊ သားရင္းမဟုတ္၊ မင္းဦးမင္းလြင္ရေသာသားျဖစ္ၾက၏။”
ေလာကအေဖေတြပင္လွ်င္ ပိုေကာင္းလာဖို႔ ဆံုးမေပးၾကရတဲ့အတြက္ ေကာင္းကင္က အဖခမည္းေတာ္လည္း၊ ယံုၾကည္သူေတြကို သြန္သင္ဆံုးမေပးရပါတယ္။ မိဘ မဆံုးမတဲ့သား၊ ဘာျဖစ္သြားမလဲ? စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ သုတၱံ၂၉း၁၅ မွာ “တတ္တိုင္းေနေစေသာ သူငယ္သည္ အမိကို အရွက္ခြဲတတ္၏။” ခရစ္ယာန္ဆံုးမျခင္းဆိုတာ ကိုယ္က်င့္တရားပိုေကာင္းလာဖို႔ ဘုရားစည္းကမ္းၾကပ္မတ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သားသမီးကို ဆံုးမတာပါ။ ဆံုးမျခင္းဟာ ေကာင္းမြန္မွန္ကန္လာဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ မယံုၾကည္သူကို အျပစ္ေပးျခင္းကေတာ့ တရားမွ်တမႈအတြက္ ပညတ္တရားရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ အျပစ္ေပးရတာျဖစ္ပါတယ္။

 (၂ ) ဘယ္သူေတြ ဆံုးမခံရလဲ?  Who are Chastened?

ဘုရားသားသမီးတိုင္း ဆံုးမခံရတယ္လို႔ က်မ္းစာကသြန္သင္ပါတယ္။ ေဟၿဗဲ ၁၂း၆-၈မွာ “ ထာဝရဘုရားသည္ ခ်စ္ေတာ္မူေသာသူကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္၏။ လက္ခံေတာ္မူသမွ်ေသာ သားတို႔ကို ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူတတ္၏ဟု သူငယ္တို႔ကို ဆိုသကဲ့သို႔၊ သင္တို႔ကို ေျပာဆိုေသာ ဩဝါဒစကားကို ေမ႔ေလ်ာ့ၾကသေလာ့။ သင္တို႔သည္ ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကိုခံလွ်င္၊ သားတို႔ကိုျပဳသကဲ့သို႔၊ ဘုရားသခင္သည္ သင္တို႔ကို ျပဳေတာ္မူ၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ အဘမဆံုးမေသာသား တစံုတေယာက္ရွိသေလာ။ သားအေပါင္းတို႔သည္ ခံတတ္ေသာဆံုးမျခင္းကို သင္တို႔သည္ မခံဘဲေနလွ်င္၊ သားရင္းမဟုတ္၊ မင္းဦးမင္းလြင္ရေသာသားျဖစ္ၾက၏။”
အငယ္ ၆ မွာ “လက္ခံေတာ္မူသမွ်ေသာသားတို႔ကို ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူတတ္၏။”  အငယ္ ၇ မွာ “အဘမဆံုးမေသာ သားတစံုတေယာက္ ရွိသေလာ” လို႔ ေမးပါတယ္။ အငယ္ ၈ မွာ “သားအေပါင္းတို႔သည္ ခံတတ္ေသာဆံုးမျခင္း” တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားသားသမီးတိုင္း ဆံုးမခံရတာ ရွင္းပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က လူဆိုးေတြက ေကာင္းစားၿပီး ေကာင္းတဲ့ခရစ္ယာန္ေတြက ဒုကၡေရာက္တာကို ေတြ႔ရေတာ့ အံ့ဩမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၁ ႏွစ္သားအရြယ္မွာ ကယ္တင္ျခင္းခံရပါတယ္။ အနီးအနားက ခရစ္ယာန္မဟုတ္တဲ့ တျခားကေလးေတြ ဆဲတယ္။  ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္။ တျခား ကၽြန္ေတာ္ေရွာင္တဲ့ အရာေတြလည္း လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့ထက္ သူတို႔က ပိုအဆင္ေျပေနပံုရတယ္။ ကေလးဘဝမွာ အ႐ိုးခံသေဘာနဲ႔ ေမးခြန္းထုတ္မိတယ္။ “ခရစ္ယာန္ျဖစ္ရတာလဲ အက်ဳိးမရွိပါလား? ေကာင္းေကာင္းေနဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ တျခားကစားေဖာ္ေတြ ဆဲၾက၊ ညာၾက၊ ခိုးၾက၊ မဟုတ္တာမွန္သမွ် အကုန္နီးပါးလုပ္ၾကသလို လိုက္မလုပ္ေပမယ့္ မထူးပါလား?”
အခုေတာ့သိၿပီ၊ ေလာကမွာ သားသမီး ၂ မ်ဳိးရွိတယ္။ ေယာဟန္ ၈း၄၄ မွာ “သင္တို႔သည္ သင္တို႔၏အဘတည္းဟူေသာ မာရ္နတ္မွ ဆင္းသက္ၾက၏။” ေယာဟန္၁း၁၂ မွာ “ထိုသူကို လက္ခံသမွ်ေသာသူတို႔အား ဘုရားသခင္၏ သားျဖစ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မ၏။” ဘုရားသားနဲ႔ မာရ္နတ္သားဆိုၿပီး ရွိပါတယ္။ ဘုရားသခင္က မာရ္နတ္သားကို မရိုက္ဘူး။ ယံုၾကည္သူေတြကိုပဲ ဆံုးမတယ္။ “နာမေတာ္အဖို႔အလို႔ငွါ တရားလမ္းထဲသို႔” ေသြးေဆာင္ေတာ္မူပါတယ္။
ကယ္တင္ျခင္းမရေသးရင္ ဆံုးမ မခံရဘူး။ ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ ျငင္းရင္ ေနာင္ဘဝက်မွ ငရဲထဲခ်ၿပီး အျပစ္ေပးပါလိမ့္မယ္။ က်မ္းစာက ဆာလံ ၃၇း ၇၊၉ မွာ “မိမိအမႈ၌ ေအာင္တတ္ေသာသူ၊ မေကာင္းေသာ အၾကံအစည္တို႔ကို ၿပီးစီးေစေသာသူ၏ အေၾကာင္းေၾကာင့္ စိတ္မပူႏွင့္၊ ျပစ္မွားေသာသူတို႔သည္ ပယ္ရွင္းျခင္းကို ခံရၾကလိမ့္မည္။”
အဆံုးအမလြတ္ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းတဲ့ ဘုရားသားသမီးရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ အျပစ္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေကာင္းစားေစဘူး။ ဝန္မခံတဲ့၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္းမေတာင္းခံရေသးတဲ့ အျပစ္ရွိသမွ်ဟာ ဘုရားလက္ေတာ္နဲ႔ ဆံုးမျခင္းကို ခံရေစပါတယ္။ “ခ်စ္ေတာ္မူေသာသူကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္၏။”

( ၃ ) ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဆံုးမခံရသလဲ? When are Believers Chastened?

သိသိႀကီးနဲ႔ အျပစ္ကိုဆက္လုပ္ရင္ ဆံုးမခံရပါတယ္။ ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ ေဆးေၾကာခံရဖို႔အတြက္ အျပစ္ဝန္မခံဘဲ ျငင္းဆန္ေနရင္ ဘုရားလက္ေတာ္နဲ႔ စီရင္ၿပီး ဆံုးမခံရပါတယ္။
 “ငါတို႔သည္ ကုိယ္ကိုကိုယ္ စစ္ေၾကာစီရင္လွ်င္၊ စစ္ေၾကာစီရင္ျခင္းႏွင့္ ကင္းလႊတ္ၾကလိမ့္မည္။ စစ္ေၾကာစီရင္ေတာ္မူျခင္းကို ခံရၾကေသာအခါ၊ ေလာကီသားတို႔ႏွင့္အတူ အျပစ္စီရင္ျခင္းႏွင့္ ကင္းလြတ္မည္အေၾကာင္း ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကို ခံရၾက၏။” ၁ေကာ ၁၁း ၃၁-၃၂။
ခရစ္ေတာ္နဲ႔ ခ်စ္ခင္စြာမိတ္သဟာယဖြဲ႔ေနတဲ့ ယံုၾကည္သူဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ပံုမွန္စစ္ေၾကာေနသင့္ပါတယ္။ စစ္ေၾကာျခင္း (သို႔) စီရင္ရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္အျပစ္ကို ျမင္တတ္ဖို႔ပါဘဲ။
အျပစ္ကိုျမင္ရင္ ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ ေဆးေၾကာျခင္းခံရေအာင္ ဝန္ခံဖို႔ေျပာထားပါတယ္။ ၁ေယာ ၁း၉ မွာ“ကိုယ္အျပစ္တို႔ကို ေဖာ္ျပေတာင္းပန္လွ်င္ ငါတို႔အျပစ္ရွိသမွ်ကို လႊတ္၍၊ ဒုစ႐ိုက္အျပစ္ရွိသမွ်ႏွင့္ ကင္းစင္ေစျခင္းငွါ ဘုရားသခင္သည္ သစၥာတရားႏွင့္၎၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းတရားႏွင့္၎ ျပည့္စံုေတာ္မူ၏။” အျပစ္ေဖာ္ျပေတာင္းပန္ရင္၊ ခြင့္လႊတ္ခံရ၊ ေဆးေၾကာေပးခံရတယ္။ ခရစ္ေတာ္နဲ႔ ဆက္လက္မိတ္ဖြဲ႔ခြင့္ရတယ္။ ၁ေယာ ၁း၇ မွာ “ဘုရားသခင္သည္ အလင္း၌ရွိေတာ္မူသကဲ့သို႔၊ ငါတို႔သည္ အလင္း၌က်င္လည္လွ်င္၊ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ႆဟာယဖြဲ႔ျခင္း ရွိၾကသည္ျဖစ္၍၊ ဘုရားသခင္၏သားေတာ္ ေယ႐ႈခရစ္၏ အေသြးေတာ္သည္၊ ငါတို႔ အျပစ္ရွိသမွ်ကို ေဆးေၾကာေတာ္မူ၏။”
ယံုၾကည္သူရဲ႕အသက္တာမွာ အဂၤလိပ္အကၡရာ C ႏွစ္လံုးဟာ တခုမဟုတ္ တခုအၿမဲရွိေနပါတယ္။ Changed ေျပာင္းလဲရင္ ေျပာင္းလဲ၊ မေျပာင္းလဲရင္ Chastised ဆံုးမခံရတယ္။ အျပစ္ထဲမွာ ဆက္နစ္ေနေပမယ့္ ဆံုးမမခံရရင္ အဲဒီလူဟာ ယံုၾကည္သူ မဟုတ္လို႔ပဲလို႔ က်မ္းစာက ရွင္းျပထားပါတယ္။ ေဟၿဗဲ ၁၂း၈ မွာ “သားေပါင္းတို႔သည္ ခံတတ္ေသာဆံုးမျခင္းကို သင္တို႔သည္ မခံဘဲေနလွ်င္၊ သားရင္းမဟုတ္၊ မင္းဦးမင္း လြင္ရေသာသားျဖစ္ၾက၏။” အျပစ္ကို စိတ္ပါလက္ပါ၊ က်င့္သားရရ၊ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္လုပ္တဲ့သူဟာ ဆံုးမ မခံရရင္ တရားဝင္ရတဲ့ သားရင္းမဟုတ္ပါဘူး။
ဟိုတုန္းက ေတာင္ပိုင္းေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္မွာ ႏိုးထမႈတရားပြဲတခု ဦးေဆာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီရက္အတြင္း အသင္းသား အေတာ္မ်ားမ်ားက ကယ္တင္ျခင္းမရဘူးလို႔ သူတို႔ထင္ထားတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတေယာက္ထံ သြားလည္ဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေခၚေတာ့ အဲဒီလူက အိမ္ေ႔ရွမွာ ေဆာ့ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနပါတယ္။
ခဏ စကားေျပာၾကၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က “တခုေမးပါရေစဗ်ာ၊ ဒီေန႔ ေသသြားရင္၊ ေကာင္းကင္ေရာက္ပါ႔မလား?” လို႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အံ့ဩမိတာက “အင္း” လို႔ သူေျဖလို႔ပါ။ နားမလည္လို႔ပဲ လို႔ ထင္မိတဲ့အတြက္  “ခရစ္ယာန္တေယာက္လား? အသစ္ေမြးဖြားၿပီးၿပီလား?” လို႔ ဆက္ေမးတယ္။
 “ဟုတ္တယ္၊ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံၿပီးပါၿပီ”  ၾကားရတာ ယံုေတာင္မယံုပါဘူး။ အိမ္နီးခ်င္းေတြ အားလံုးက သူမေျပာင္းလဲဘူးလို႔ သိေနၾကတယ္။ “ေကာင္းၿပီ၊ က်မ္းစာနည္းနည္း ဖတ္ျပပါရေစ။ မျပန္ခင္ ဆုလည္းေတာင္းေပးခ်င္တယ္” က်မ္းစာဖြင့္ၿပီး ေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္း ရွင္းျပၿပီး၊
“အျပစ္သားဆိုတာ ဝန္ခံသလား?”
“ဝန္ခံပါတယ္။”
“အျပစ္ေႂကြးအတြက္ ေယ႐ႈခရစ္အေသခံေပးဆပ္တာ သိသလား?”
“ဟုတ္တယ္၊ နားလည္ပါတယ္။”
“ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အျပည့္အဝအားကိုးမလား?”
“ဟုတ္ကဲ့၊ အားကိုးၿပီးခဲ့ပါၿပီ။”
ခရစ္ယာန္ပါလို႔ ဆက္ေျပာေနတဲ့အတြက္ ေဟၿဗဲ ၁၂း၅-၈ ကို ဖတ္ျပၿပီး “ဒီက်မ္းခ်က္အရဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ခရစ္ယာန္ဆိုရင္ အျပစ္ေတြကို ႐ိုးသားစြာ ဝန္မခံရင္၊ ခရစ္ေတာ္အတြက္ အသက္မရွင္ရင္ ဆံုးမခံရလိမ့္မယ္။” အဲဒီလူ ငိုပါေတာ့တယ္။ “ဆံုးမတယ္” လို႔ ေျပာၿပီး လက္ေမာင္း တဘက္ကို မလိုက္ပါတယ္။ “ဒီလက္ဟာ အမဲလိုက္ရင္း ျပတ္ခဲ့ရတာပါ” အိမ္ဘက္ကို လက္ၫိွဳးထိုးၿပီး “မိန္းမလည္းေသၿပီး၊ သားသမီးေတြလည္း ဆံုးသြားၿပီ။ က်န္းမာေရးလည္း မေကာင္းဘူး။ အို ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားသခင္ဆံုးမတာ ခံေနရပါၿပီ” လို႔ ေျပာပါတယ္။
 “ဘုရားနဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ မေနမခ်င္း ခင္ဗ်ား ဆက္အ႐ိုက္ခံေနရဦးမွာပဲ။ ကုန္ကုန္ေျပာရင္ အခ်ိန္မတန္မွီေတာင္ ေသႏိုင္တယ္ဗ်ာ၊ ၁ေကာ ၅း၅ မွာ “ထိုသူ၏ဝိညာဥ္သည္ ေယ႐ႈခရစ္၏ေန႔ရက္၌ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္မည့္အေၾကာင္း သူ၏ကိုယ္ခႏၶာ ပ်က္စီးဘို႔ရာ သူ႔ကို စာတန္လက္သို႔ အပ္ႏွံၾကေစ။”
ခဏၾကာေတာ့ ဒူးေထာက္ဆုေတာင္းလိုက္ၾကတယ္။ သူ႔အျပစ္ေတြ ဝန္ခံတယ္။ ဘုရားဂတိေပးထားတဲ့ ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ ေဆးေၾကာေပးျခင္းကို ေတာင္းဆိုၾကတယ္။ အျပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ ထလာတယ္။ အဲဒီည ဘုရားဝတ္ျပဳစည္းေဝးမွာ ပါလာတယ္။ ခရစ္ေတာ္အတြက္ အသက္ရွင္မယ္၊ ခရစ္ယာန္ေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ေ႔ရွထြက္သက္ေသခံတယ္။

 ( ၄ ) ဘယ္လိုဆံုးမသလဲ?  How is the Christian Chastened?

ဆံုးမပံု အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ တခါတရံမွာ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ေစပါတယ္။ မက်န္းမာတိုင္း ဆံုးမတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ၊ ေယာ ၉း၂-၃ မွာ “တပည့္ေတာ္တို႔က၊ အရွင္ဘုရား၊ ဤသူသည္ အဘယ္သူ၏အျပစ္ေၾကာင့္ မ်က္စိကန္းသနည္း။ ကိုယ္အျပစ္ေၾကာင့္ ကန္းသေလာ။ မိဘအျပစ္ေၾကာင့္ ကန္းသေလာဟု ေမးေလွ်ာက္ၾက၏။ ေယ႐ႈကလည္း၊ ကုိယ္အျပစ္ေၾကာင့္မဟုတ္။ မိဘအျပစ္ေၾကာင့္လည္းမဟုတ္။ ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္ကို သူ၌ ထင္ရွားေစမည့္အေၾကာင္းတည္း။” အဲဒီလူငယ္ မ်က္စိမျမင္တာဟာ အျပစ္ေၾကာင့္ ဆံုးမတာမဟုတ္ဘူး။
တဖက္မွာလည္း အျပစ္ေၾကာင့္ မက်န္းမမာျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ၁ေကာ ၁၁း ၃၀ မွာ “ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္၊ သင္တို႔တြင္ အားနည္းေသာသူ၊ မက်န္းမမာေသာသူ အမ်ားရွိၾက၏။ ေသေသာသူ အမ်ားလည္း ရွိၾက၏။” ဒီက်မ္းပိုဒ္အရ  ပြဲေတာ္မဂၤလာမွာပါဝင္ၿပီး အျပစ္ျပဳမိလို႔ တခ်ဳိ႕ မက်န္းမမာ ျဖစ္ၾကတယ္။ “ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္၊” ဆိုတာက အငယ္၂၉း မွာ “အေၾကာင္းမူကား၊ မထိုက္မတန္ဘဲ စားေသာက္ေသာသူသည္ သခင္ဘုရား၏ ကိုယ္ေတာ္ကိုပိုင္းျခား၍ မသိေသာေၾကာင့္၊ မိမိအေပၚသို႔ အျပစ္ေရာက္ေစျခင္းငွါ စားေသာက္ေသာသူျဖစ္၏။” သူတို႔ အားနည္းၾကတာ၊ မက်န္းမမာျဖစ္ၾကတာ ပြဲေတာ္မဂၤလာကို မထုိက္မတန္စားေသာက္ၿပီး၊ သခင္ဘုရားရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာကို ပိုင္းျခား နားမလည္လို႔ပါ။
ယာကုပ္ ၅း၁၄-၁၆ မွာ “နာေသာသူရွိလွ်င္ သင္းအုပ္တို႔ကိုေခၚ၍ သူတို႔သည္ သခင္ဘုရား၏ နာမေတာ္ကို အမွီျပဳလ်က္၊ လူနာကို ဆီႏွင့္လူး၍ သူ႔အေပၚမွာ ဆုေတာင္းၾကေစ။- ထိုသို႔ျပဳလွ်င္ ယံုၾကည္ျခင္း၏ ပဌနာသည္ လူနာကိုကယ္ဆယ္၍၊ သခင္ဘုရားသည္သူ႔ကို ထေျမာက္ေစေတာ္မူမည္။ သူသည္ အျပစ္ျပဳမိေသာ္လည္း ထိုအျပစ္ကိုလႊတ္ေတာ္မူမည္။ အခ်င္းခ်င္းတေယာက္ႏွင့္တေယာက္၊ ကိုယ္အျပစ္ကို ေဖာ္ျပ ေတာင္းပန္ၾကေလာ့။ ခ်မ္းသာရမည့္အေၾကာင္း၊ အခ်င္းခ်င္းတို႔အဘို႔ ဆုေတာင္းၾကေလာ့။”
ဒီမွာေတြ႔တဲ့ မက်န္းမာျခင္းကေတာ့ အျပစ္ေၾကာင့္ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ အငယ္ ၁၆ မွာ “အခ်င္းခ်င္း တေယာက္ႏွင့္တေယာက္၊ ကိုယ္အျပစ္ ကို ေဖာ္ျပေတာင္းပန္ၾကေလာ့။ ခ်မ္းသာရမည့္အေၾကာင္း၊ အခ်င္းခ်င္းတို႔အဘို႔ ဆုေတာင္းၾကေလာ့။” ဆိုတဲ့ စကားအရပါ။ မေတာင္းပန္တဲ့ အျပစ္ေၾကာင့္ မက်န္းမာတာဆိုရင္ေတာ့ ေတာင္းပန္လိုက္တဲ့အခါ က်န္းမာလာမွာပါ။
မက်န္းမမာျဖစ္သမွ် အျပစ္ေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တခါတရံမွာသာ မေတာင္းပန္တဲ့ အျပစ္အတြက္ မက်န္းမမာျဖစ္တတ္တယ္။ တခါတရံမွာ ပစၥည္းဥစၥာ ဆံုးပါးတတ္ပါတယ္။
အာမုတ္ ၄း ၆-၉ မွာ - “ငါသည္လည္း သင္တို႔ၿမိဳ႕ရြာရွိသမွ်တုိ႔၌ သြားတို႔၏ စင္ၾကယ္ျခင္းကို၎၊ သင္တို႔ေနရာအရပ္ရွိသမွ်တို႔၌ အစာေခါင္းပါးျခင္းကို၎ ေပးေသာ္လည္း၊ သင္တို႔သည္ ငါ႔ထံသို႔ျပန္၍ မလာၾကဟု ထာဝရဘုရားမိန္႔ေတာ္မူ၏။ စပါးရိတ္ရာကာလမေရာက္မွီ သံုးလအထက္က၊ မိုဃ္းမရြာေစျခင္းငွါ မိုဃ္းကို ငါဆီးတားၿပီး၊ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕ေပၚမွာ ရြာေစျခင္းငွါ၎ျပဳလ်က္၊ ေျမတကြက္သည္ မိုဃ္းေရကိုခံရ၍ တကြက္သည္ မခံရ။ ေသြ႔ေျခာက္ လ်က္ေနရ၏။ ထိုသို႔ ၿမိဳ႕ႏွစ္ၿမိဳ႕ သံုးၿမိဳ႕သားတို႔သည္ ေရေသာက္ျခင္းငွါ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕သို႔သြား၍ မဝရၾက။ သို႔ေသာ္လည္း သင္တို႔သည္ ငါ႔ထံသို႔ျပန္၍ မလာၾကဟု ထာဝရဘုရားမိန္႔ေတာ္မူ၏။ ေလထိ၍ အပင္ေသျခင္း၊ အရည္ယို၍ ေသျခင္းေဘးျဖင့္ ငါသည္ဒဏ္ခတ္ေလၿပီ။ သင္တို႔၌ မ်ားျပားေသာလယ္ယာ၊ စပ်စ္ဥယ်ာဥ္၊ သေဘၤာသဖန္းပင္၊ သံလြင္ပင္တို႔ကို က်ဳိင္းေကာင္တို႔သည္ ကိုက္စားၾကၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း၊ ငါ႔ထံသို႔ ျပန္၍မလာၾကဟု ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။”
ဒီသြန္သင္ခ်က္မွာ ဣသေရလလူမ်ဳိးဟာ ငတ္ျပတ္ေနတယ္။ ၿမိဳ႕ရြာေတြမွာ မုန္႔ျပတ္လို႔၊ သြားေတြ သန္႔ေနၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အစားအစာမရွိရသလဲ? အေၾကာင္းက “သင္တို႔သည္ ငါ႔ထံသို႔ ျပန္မလာၾက” လို႔ ေတြ႔ရတယ္။ က်ဳိင္းေကာင္ေတြက သံလြင္ပင္ေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြ၊ စပ်စ္ပင္ေတြ၊ သေဘၤာသဖန္းပင္ေတြကို စားပစ္ၾကတယ္။ ေသာက္စရာေရမရွိလို႔ ၿမိဳ႕ရြာေတြဟာ ေရရွားေတာ့ ေရမ႐ွိဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ? “သင္တို႔သည္ ငါ႔ထံသို႔ ျပန္မလာၾက။”
ဣသေရလလူမ်ဳိးေတြ ထာဝရဘုရားထံ လွည့္မျပန္ၾကတဲ့အတြက္ ပစၥည္းဥစၥာဆံုးပါးရတာဟာ ဘုရားသခင္ ဆံုးမတာျဖစ္ပါတယ္။ ေယာ၂၁ မွာ ေပတ႐ု လုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္ဘူး။ ေပတ႐ုဟာ အမႈေတာ္ေဆာင္ရာက ရပ္ၿပီး၊ ငါးဖမ္းဖို႔ ျပန္သြားတယ္။ ငါးဖမ္းအေတြ႔အၾကံဳ ရွိတဲ့သူပါ။ သူမ်ားငါးရရင္၊ ေပတ႐ုလည္း ရတာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ တညလံုးဖမ္းေပမယ့္ တေကာင္မွ မရဘူး။
အမႈေတာ္ကိုထားခဲ့ၿပီး လဲေနတဲ့အတြက္ မေအာင္ျမင္ေစတာပါ။ ေယာ၂၁း၃ မွာ “ငါးဖမ္းသြားမယ္” လို႔ သူေျပာတာဟာ၊ ခဏျပန္လုပ္မယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးခန္းအေရာက္၊ တမန္ ၂ မွာေတာ႔၊ ေပတ႐ုဟာ တရားေဟာၿပီး လူ ၃,၀၀၀ ကယ္တင္ျခင္းရပါတယ္။ ဆံုးမျခင္းဟာ ျပဳျပင္ေပးတာပါ။
တခါတရံမွာ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ဆံုး႐ႈံးတတ္တယ္။ ဆာလံ ၅၁ မွာ ဒါဝိဒ္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အငယ္ ၈ မွာ “စိတ္သက္သာ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ရွိမည္အေၾကာင္း၊ စကားကို အကၽြႏု္ပ္အား ၾကားေစေတာ္မူပါ။ သို႔ျပဳလွ်င္၊ ခ်ဳိးဖဲ့ေတာ္မူေသာအ႐ိုးတို႔သည္ ရႊင္ျမဴးျခင္းရွိၾကပါလိမ့္မည္။” အငယ္ ၁၂ မွာ “ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္းႏွင့္ ယွဥ္ေသာ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းအခြင့္ကို ျပန္၍ေပးသနားေတာ္မူပါ” လို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။
ဒီဆာလံတပုိဒ္ဟာ အျပစ္ျပဳမိတဲ့ သန္႔ရွင္းသူရဲ႕ ဆုေတာင္းသံပါ။ ခြင့္လႊတ္ဖို႔၊ ေဆးေၾကာေပးဖို႔ ေတာင္းခံေနတာပါ။ အငယ္၂ မွာ “ဒုစ႐ိုက္အညစ္အေၾကးကို အကုန္အစင္ေဆးေၾကာ၍၊ အကၽြႏု္ပ္ကို သန္႔ရွင္းေစေတာ္မူပါ။”
တခါတရံမွာ ခ်စ္ခင္သူမ်ား ဆံုး႐ႈံးရတတ္တယ္။ ဒါဝိဒ္ရဲ႕အျဖစ္အပ်က္မွာ “သို႔ေသာ္လည္း၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ ထိုသို႔ျပစ္မွားေသာအားျဖင့္၊ ကဲ့ရဲ႕စရာအခြင့္ႀကီးကို ထာဝရဘုရား၏ ရန္သူတို႔အားေပးေသာေၾကာင့္၊ ယခုျမင္ေသာ သားသည္ ဆက္ဆက္ေသရမည္။” (၂ရာ ၁၂း၁၄) ဒါဝိဒ္ရဲ႕အျပစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ ထာဝရဘုရားရဲ႕ရန္သူေတြကို ကဲ့ရဲ႕ခြင့္ေပးမိတာေၾကာင့့္ ကေလး အမွန္ေသရပါတယ္။
ဣသေရလလူမ်ဳိးရဲ႕ျဖစ္ရပ္မွာ ဘုရားသခင္က အာမုတ္ ၃း၁၀ မွာ “အဲဂုတၱဳျပည္ခံရေသာ ကာလနာေဘးကို သင္တို႔ရွိရာသို႔ ငါေစလႊတ္ေလၿပီ။ လုလင္တို႔ကို ထားျဖင့္ ကြပ္မ်က္ေစၿပီ။” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ခ်စ္ခင္သူေတြ ဆံုး႐ႈံးရတိုင္း ဘုရားသခင္ဆံုးမတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဆံုးမလို႔ ေသရတာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးအခ်က္၊ တခါတရံမွာ အခ်ိန္မတန္မွီေသရတတ္တယ္။ ဆံုးမျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ကေတာ့ အခ်ိန္မတန္မွီ ေသရျခင္းပါဘဲ။
“ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ သင္တို႔တြင္ အားနည္းေသာသူ၊ မက်န္းမမာေသာသူ အမ်ားရွိၾက၏။ ေသေသာသူအမ်ားလည္း ရွိၾက၏။”- ၁ေကာ ၁၁း ၃၀။  “ညီအကိုခ်င္းသည္ ေသျပစ္မသင့္ေသာ ဒုစ႐ိုက္အျပစ္ကို ျပဳမိသည္ကို တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ျမင္လွ်င္၊ ထိုသူသည္ ဆုေတာင္းရမည္။ ေသျပစ္ကို မျပဳေသာသူတို႔ အဘို႔အလို႔ငွါ၊ ဘုရားသခင္သည္ ထိုသူအား အသက္ကိုေပးေတာ္မူမည္။ ေသျပစ္သင့္ေသာ ဒုစ႐ိုက္ရွိ၏။ ထိုဒုစ႐ိုက္အျပစ္ကို လႊတ္ေစျခင္းငွါ ဆုေတာင္းရမည္ဟု ငါမဆို။” ၁ေယာ ၅း၁၆။
 “ထိုသူ၏ဝိညာဥ္သည္ ေယ႐ႈခရစ္၏ေန႔ရက္၌ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္မည္အေၾကာင္း၊ သူ၏ ကိုယ္ခႏၶာပ်က္စီးဘို႔ရာ သူ႔ကိုစာတန္လက္သို႔ အပ္ႏွံၾကေစ။”- ၁ေကာ ၅း၅။
အဖခမည္းေတာ္က ျပဳျပင္၊ သြန္သင္ေပးတာပါ။ တျခားနည္းေတြနဲ႔ ဆံုးမလို႔ အက်ဳိးမထူးရင္၊ အခ်ိန္မတန္မွီ ေသေစပါတယ္။ ဒါကို တခ်ဳိ႕က- “ဘုရားသခင္က စကားနဲ႔ အရင္ေျပာတယ္၊ ႐ိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ေခၚတယ္” လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ စိတ္ထဲကို စကားေျပာပါတယ္။ မျပဳျပင္ဘူးဆိုရင္၊ ႐ိုက္ပါတယ္။ ဖ်ားနာတာ၊ ခ်စ္ခင္သူေသဆံုးတာ၊ ပစၥည္းဥစၥာဆံုးပါးတာေတြ ျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းမထူးရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေခၚပါေတာ့တယ္။ တရားေဟာ ၃၂း ၃၈-၅၂ က ေမာေရွရဲ႕ ျဖစ္ရပ္လိုပါပဲ။
 “ထိုေန႔ျခင္းတြင္ ထာဝရဘုရားက၊ ေယရိေခါၿမိဳ႕တဘက္၊ ေမာဘျပည္အာဗရိမ္ေတာင္႐ိုး ေနေဗာေတာင္ထိပ္ေပၚသို႔ တက္၍၊ ဣသေရလအမ်ဳိးသားတို႔အား ငါအပိုင္ေပးေသာ ခါနာန္ျပည္ကိုၾကည့္႐ႈေလာ့။ သင့္အစ္ကိုအာ႐ုန္သည္ ေဟာရေတာင္ေပၚမွာေသ၍ မိမိလူမ်ဳိးစည္းေဝးရာသို႔ ေရာက္သကဲ့သို႔၊ သင္သည္လည္း တက္သြားေသာ ဤေတာင္ေပၚမွာေသ၍၊ သင္၏လူမ်ဳိးစည္းေဝးရာသို႔ ေရာက္ေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား၊ သင္တို႔သည္ ဇိနေတာ၊ ကာေဒရွရြာ၊ ေမရိဘစမ္းေရအနား၌ ဣသေရလအမ်ဳိးသားတို႔ေရွ႕မွာ ငါ႔ကိုမ႐ိုမေသျပဳ၍ ျပစ္မွားၾကၿပီ။ ထိုေၾကာင့္ ဣသေရလ အမ်ဳိးသားတို႔အား ငါေပးေသာျပည္ကို သင္သည္ကိုယ္မ်က္စိႏွင့္ ျမင္ရေသာ္လည္း၊ ထိုျပည္သို႔မဝင္စားရဟု ေမာေရွအားမိန္႔ေတာ္မူ၏။”
ကၽြန္ေတာ့အမႈေတာ္အားျဖင့္ ကယ္တင္ျခင္းရတဲ့ လူငယ္အိမ္ေထာင္ရွင္၊ ဖခင္တေယာက္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အဲဒီလူက ဘုရားေက်ာင္းကို သစၥာရွိရွိတက္တယ္။ ခရစ္ယာန္ေကာင္းတေယာက္ပါ။ အားနည္းခ်က္တခုပဲ ရွိတယ္။ သူမေက်ာ္လႊားႏိုင္ပံုေပါက္ေနတဲ့ အျပစ္တခုပါ။ ေကာင္းေကာင္းေနေပမယ့္ ခဏပဲ၊ အဲဒီအျပစ္ထဲ ျပန္လဲက်ေနတယ္။ ဒါက ခဏခဏျဖစ္ေနတာပါ။ သူနဲ႔အတူ အႀကိမ္မ်ားစြာ ဆုေတာင္းဖူးတယ္။
ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာေတြ႔ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္က “ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္ျပင္ဆင္ဦးကြာ။ ဆံုးမတာနည္းမ်ဳိးစံုၿပီ။ ဘာမွမထူးဘူး။ မင္းေသၿပီလုိ႔ သူမ်ားလာေျပာရင္ ငါမအံ့ဩေတာ့ဘူး” လို႔ ေျပာမိပါတယ္။ “ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ဆံုးမျခင္းဆိုတာ အခ်ိန္မတန္ခင္ ေသရတာပဲ” လို႔ သတိေပးလိုက္ပါတယ္။
မၾကာပါဘူး။ သူကို ဟိုတယ္အခန္းတခုမွာ ေသေနတာ ေတြ႔ရတယ္လို႔ သူ႔အမ်ဳိးသမီးက ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ အသုဘမွာ တရားလာ ေဟာေပးႏိုင္မလားလို႔ေမးပါတယ္။ သူဘာေၾကာင့္ေသသလဲဆိုတာ ဆရာဝန္ေတြ ရွင္းမျပႏိုင္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ သိေနတယ္။ အျပစ္ထဲမွာ ဆက္နစ္ေနတယ္။ ခဏခဏ ဆံုးမေပမယ့္ မျပဳျပင္ဘူး။ ဒါနဲ႔ အိမ္ျပန္အေခၚခံရတာပဲ။  

 (၅) ဆံုးမျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးမ်ား?  What are the results of Christian Chastening?  

ဘုရားသခင္က ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့ ဘုရားမဟုတ္ဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘဲ ဘာမွမလုပ္ဘူး။ ယံုၾကည္သူတိုင္းအတြက္ ေနာက္ဆံုးရည္ရြယ္ခ်က္က ခရစ္ေတာ္နဲ႔ တူဖို႔ပါပဲ။ ေရာမ ၈း၁၉ မွာ “ဘုရားသခင္၏သားေတာ္သည္ အမ်ားေသာညီတို႔တြင္ သားဦးျဖစ္ေတာ္မူမည္အေၾကာင္း၊ ဘုရားသခင္သည္ေရွးမဆြက သိေတာ္မူေသာသူတို႔ကို သားေတာ္၏ပံုသ႑ာန္ႏွင့္ တညီတည္း ျဖစ္ေစျခင္းငွါ ေ႔ရွမဆြက ခြဲခန္႔မွတ္သားေတာ္မူ၏။”
ေငြပန္းထိမ္သမားတေယာက္ သူ႔လံုထဲမွာ ေငြကိုထည့္ၿပီး အပူေပးတာကို ဧည့္သည္က ၾကည့္ေနတယ္။ ေငြပန္းထိမ္သမားက လံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ အပူရွိန္ေၾကာင့္ မီးေတာက္ကလည္း ပိုျပင္းလာတယ္။ ဧည့္သည္က “ဘာေၾကာင့္ ေငြကို ဒီေလာက္ကပ္ ၾကည့္ေနရသလဲဗ်ာ။ ဘာရွာေနတာတုန္း?” လို႔ ျဖတ္ေမးလိုက္တယ္။
ခ်က္ခ်င္းပဲ ေငြပန္းထိမ္သမားက ေျဖတယ္။ “ငါ႔မ်က္ႏွာကို ရွာေနတာေလ။ ေငြထဲမွာ ငါ႔မ်က္ႏွာကိုေတြ႔ရရင္၊ ၿပီးၿပီ။ အလုပ္ၿပီးၿပီေပါ႔။” ဘုရားသခင္က သားသမီးတိုင္းထံမွာ မ်က္ႏွာကို လိုက္ရွာေနပါတယ္။ သားေတာ္ရဲ႕မ်က္ႏွာပါ။ ဆံုးမေပးရတာဟာ သန္႔ရွင္းျခင္းကို အေမြခံမယ့္ သားသမီးေတြရဲ႕ အက်ဳိးအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဟၿဗဲ ၁၂း ၁၀ မွာ “အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုအဘတို႔သည္ မိမိအလိုသို႔လိုက္၍ တခဏသာ ဆံုးမေပးၾက၏။- ကုိယ္ေတာ္မူကား၊ မိမိ သန္႔ရွင္းျခင္းပါရမီေတာ္ကို ငါတို႔သည္ဆက္ဆံေစျခင္းငွါ၊ ငါတို႔အက်ဳိးကိုေထာက္၍သာ ဆံုးမေပးေတာ္မူ၏။”
အခုေျပာတဲ့ သန္႔ရွင္းျခင္းဆိုတာဟာ အတြင္းသန္႔ရွင္းျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အျပင္သန္႔ရွင္းျခင္းပါ။ ကယ္တင္ျခင္းရတာနဲ႔ အတြင္းမွာ ဘုရားသဘာဝကို ရထားတယ္။ ၂ေပ ၁း၄ မွာ “ထိုသို႔ေသာအားျဖင့္ အလြန္ႀကီးျမတ္၍ အဘိုးထိုက္ေသာဂတိမ်ားကို ငါတို႔၌အပ္ေပးေတာ္မူၿပီ၊ အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုဂတိေတာ္မ်ားကိုအမွီျပဳ၍ သင္တို႔သည္ ေလာကီတပ္မတ္ျခင္း အညစ္အေၾကးႏွင့္ကင္းလြတ္သျဖင့္၊ ဘုရားပကတိကို ဆက္ဆံရေသာသူ ျဖစ္ၾကမည္အေၾကာင္းတည္း။”
ေဟၿဗဲ ၁၂း၁၀ ကသန္႔ရွင္းျခင္းဟာ အျပင္သန္႔ရွင္းျခင္းပါ။ ဘုရားသခင္က သူနဲ႔တူေစခ်င္တာပါ။ သန္႔ရွင္းျခင္းကို အတူဆက္ခံဖို႔ရာ ဆံုးမေပးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ဳိးအတြက္သာ ဆံုးမေပးရတာပါ။ က်မ္းစာက ေလာကီအေဖေတြပင္လွ်င္ သူတို႔စိတ္တိုင္းက်ဖို႔ ဆံုးမတတ္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အက်ဳိးအတြက္ ဆံုးမေပးတာပါ။ ႐ိုက္ရတာ ေပ်ာ္လို႔မဟုတ္ဘူး။ မဆံုးမဘဲ အလိုေတာ္နဲ႔အညီ ျဖစ္မလာႏိုင္ၾကဘူးဆိုတာ သိေတာ္မူလို႔ပါ။
အငယ္ ၁၁ မွာ “ဆံုးမျခင္းမည္သည္ကား၊ ခံရစဥ္အခါ ဝမ္းေျမာက္စရာမထင္၊ ဝမ္းနည္းစရာထင္တတ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း၊ ဆံုးမျခင္းကို ခံရေသာသူတို႔သည္ ေနာက္မွၿငိမ္သက္ျခင္းႏွင့္ စပ္ဆိုင္ေသာ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းအက်ဳိးကို ခံရၾက၏။” ဆံုးမတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အက်ဳိးအတြက္ပါ။ ဘုရားဘုန္းေတာ္အတြက္ပါ။ ကိုယ္ေတာ္နဲ႔ ပုိၿပီးတူလာၾကဖို႔ပါ။ အသက္တာမွာ ခရစ္ေတာ္နဲ႔ တူလာဖို႔ အနာအဆာကေလးေတြကို သုတ္သင္ ျပင္ဆင္ေပးေနတာပါ။
James H. MeConkey က ေျပာတယ္။
 “ဘုရားသားသမီးတို႔၊ ဆံုးမျခင္းကို “ဆံုးမတယ္- Chastise” ဆိုတဲ့ စကားေလးတလံုးတည္းပဲ မထားနဲ႔။ “သီလ Chastily” ဆိုတဲ့ စကားေလးနဲ႔ ေပါင္းထားပါ။ သီလဟာ စံုလင္တဲ့ရတနာ၊ စိတ္ႏွလံုးနဲ႔အသက္တာရဲ႕ အျပစ္ကင္းတဲ့ စင္ၾကယ္ျခင္းပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဆံုးမတယ္ ဆိုတာဟာ ဆံုးမတယ္။ ဝိညာဥ္စင္ၾကယ္ေစတယ္။ သုတ္သင္ေပးတယ္။၊ သန္႔ရွင္းေစတယ္၊ ျဖဴစင္ေစတယ္။ ဒါဟာ ဆံုးမျခင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဘုရားရဲ႕အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ပါဘဲ”
ဆံုးမျခင္းဟာ အသက္တာမွာ ၿငိမ္သက္ျခင္းနဲ႔ စပ္ဆိုင္တဲ့ေျဖာင့္မတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးေတြရလာေစတယ္။ အငယ္ ၁၁ မွာ “ဆံုးမျခင္း မည္သည္ကား၊ ခံရစဥ္အခါ ဝမ္းေျမာက္စရာမထင္၊ ဝမ္းနည္းစရာထင္တတ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း၊ ဆံုးမျခင္းကို ခံရေသာသူတို႔သည္၊ ေနာက္မွ ၿငိမ္သက္ျခင္းႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းအက်ဳိးကို ခံရၾက၏။”
 ကဗ်ာဆရာက - - -
                         “ မိုးရြာတာက မိုးစက္မဟုတ္၊
                           ပန္းဝါကေလးေတြပါ။
                           မိုးစက္တိုင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ရာ၊
                           ကုန္းျမင့္ထက္က ပန္းပြင့္ကေလးေတြပါ။

                           တိမ္ၫိဳေတြက ေန႔ကို အုပ္ဆိုင္း၊
                           ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕လံုး မိႈင္း။
                           မိုးရြာတာက မိုးမဟုတ္ေတာ့၊
                           ကိုယ့္အဘို႔ရာ ႏွင္းဆီပန္းေတြ ရြာတယ္ေပါ႔။” 

အဆံုးမခံရတဲ့သူဟာ၊ “ ဒီေန႔မွာ မိုးေတြသည္းလိုက္တာ၊ စံုစမ္းျခင္းမိုး၊ စိတ္ပ်က္ျခင္းမိုး၊ ပူေဆြးျခင္းမိုးေတြ” လို႔ ေတြးမိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ကိုယ့္အတြက္ ရြာေနတဲ့ ေကာင္းႀကီးမိုးေတြပါ။ ဆံုးမျခင္းထဲက ၿငိမ္သက္ျခင္းနဲ႔စပ္ဆိုင္တဲ့ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းအက်ဳိးေတြ ရလာပါလိမ့္မယ္။

( ၆ ) ဆံုးမျခင္းကို ဘယ္လို သေဘာထားသင့္သလဲ?  What should the believer’s attitude be toward Chastisement?

ပထမအခ်က္က ဘုရားက ဆံုးမျခင္းထဲမွာ ေပ်ာ္မေနေစခ်င္ဘူး။ သည္းခံျခင္းအက်ဳိးကိုရဖို႔ သည္းခံေစခ်င္တယ္။ အငယ္ ၁၁ မွာ “ဆံုးမျခင္းမည္သည္ကား၊ ခံရစဥ္အခါ ဝမ္းေျမာက္စရာမထင္၊ ဝမ္းနည္စရာထင္တတ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း၊ ဆံုးမျခင္းကိုခံရေသာသူတို႔သည္၊ ေနာက္မွ ၿငိမ္သက္ျခင္းႏွင့္ စပ္ဆိုင္ေသာေျဖာင့္မတ္ျခင္းအက်ဳိးကို ခံရၾက၏။ ”
အငယ္ ၅ မွာ “ထာဝရဘုရား ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကို မမွတ္ဘဲမေနႏွင့္။” ဆံုးမျခင္းကို ေပါ႔ေပါ႔မေတြးနဲ႔။ မေလွာင္ေျပာင္နဲ႔။ ဘုရားသြန္သင္ေနတာကို မေလးမစားမလုပ္နဲ႔။ ပယ္မထားနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ႏွလံုး မခိုင္မာမိေစနဲ႔။ ဆံုးမလို႔ ဘုရားတဖက္မွာ စိတ္ႏွလံုး ပိုခါးသက္မသြားမိေစနဲ႔။
အငယ္ ၅ မွာ “သင္၏အျပစ္ကို စစ္ေဆးေတာ္မူေသာအခါ စိတ္မပ်က္ႏွင့္။” အားမေလ်ာ့ဖို႔၊ လက္မေလ်ာ့ဖို႔ လိုတယ္။ ဆံုးမတာနဲ႔ အ႐ံႈးေပးလိုက္မယ္ဆို မွားပါတယ္။ စိတ္မပ်က္ဘဲ ခံႏိုင္ရည္ရွိရမယ္။ ဆံုးမတာဟာ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ျပန္ေတြးၿပီးေတာ့ ဆံုးမခဲ့ျခင္းအတြက္ ခ်ီးမြမ္းစရာ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့မႈကို ခံစားေနရရင္၊ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ? ကိုယ္ခႏၶာအားနည္းေနရင္ ဘာလုပ္မလဲ? ဘာမွမလုပ္ပါဘူး။ လုပ္လက္စေတြ နားပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုတကယ္ခ်စ္တဲ့၊ ခင္တဲ့သူ (သို႔) မိတ္ေဆြပခံုးေပၚမွာ မွီၿပီး လွဲေလ်ာင္းေနမယ္။ အားအင္ျပန္ျပည့္လာတဲ့အထိ သူ႔ကို အားကိုးေနမယ္။ ဘုရားသခင္ဆံုးမတဲ့အခါမွာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဆက္ၿပီး ခံႏိုင္ရည္မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတာ္အေပၚမွာ မွီေနလိုက္႐ံုပါပဲ။
Hudson Taylor ဟာ သူ႔ဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလမ်ားမွာ အလြန္အားနည္းေနခဲ့ပါတယ္။ သူေရးခဲ့တာက -
“ငါသိပ္အားနည္းတယ္။ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ က်မ္းစာမဖတ္ႏိုင္ဘူး၊ ဆုေတာင္ မေတာင္းႏိုင္ဘူး၊ ဘုရားသခင္ရဲ႕လက္႐ံုးေတာ္ကို ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို မွီေန၊ အားကိုးေန႐ံုပဲ ရွိေတာ့တယ္။”
သူ႔အေနနဲ႔ ဘာမွ လုပ္စရာမလိုပါဘူး။ သခင္ေယ႐ႈကို မွီထား႐ံုနဲ႔ လံုေလာက္ပါၿပီ။ က်မ္းစာက ဆာလံ ၅၅း၂၂ မွာ “ထမ္းရြက္ရေသာဝန္ကို ထာဝရဘုရား၌ ခ်ထားေလာ့။ သင့္ကို မစေတာ္မူမည္။” ေဟၿဗဲ ၁၂း၅-၁၁ မွာ ဆံုးမျခင္းအေပၚ ထားသင့္တဲ့သေဘာထား သံုးမ်ဳိးေတြ႔ရပါတယ္။ (၁) ဆံုးမတာကို ေပ်ာ္မေနပါနဲ႔။ အငယ္ ၁၁ မွာ “ဆံုးမျခင္းမည္သည္ကား၊ ခံရစဥ္အခါ ဝမ္းေျမာက္စရာမထင္၊ ဝမ္းနည္းစရာထင္တတ္၏။”  (၂ ) “ ဆံုးမျခင္းကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲမေနပါနဲ႔။ အငယ္ ၅ မွာ “ငါ႔သား၊ ထာဝရဘုရားဆံုးမေတာ္မူျခင္းကို မမွတ္ဘဲမေနႏွင့္။”  (၃) အားမေလ်ာ့ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔။ အငယ္ ၅ မွာ “သင္၏အျပစ္ကိုစစ္ေဆးေတာ္မူေသာအခါ စိတ္မပ်က္ႏွင့္။” ။            ။