Saturday, May 28, 2016

PRAYER by Dr. John R. Rice- Chapter 03



အခန္း ၃
တကယ္ ေတာင္းပါ။
PRAYER IS ASKING
By Dr. John R. Rice
(From “Prayer: Asking and Receiving)
“ေတာင္းၾကေလာ့။ ေတာင္းလွ်င္ရမည္။” - မႆဲ ၇း ၇။
“ေတာင္းေသာသူမည္သည္ကား ရ၏။” - မႆဲ ၇း ၈။
(ေယာ ၁၆း ၂၄။ ယာကုပ္ ၄း ၂။ မႆဲ ၇း ၁၁။ မႆဲ ၂၁း ၂၂။ လုကာ ၁၁း ၁၃။ ေယာဟန္ ၁၄း ၁၄။)
Dr. John R. Rice
အနားမွာ ဇနီး၊ သမီး ၆ ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္ေရးအရာရွိ အမ်ိဳးသမီးေတြ အၿမဲရွိေနေတာ့ မိန္းကေလး သဘာဝကို အံဩလို႔ မကုန္ဘူး။ အိမ္ေထာင္က်စမွာ ဇနီးနဲ႔ သူ႔မိတ္ေဆြ မိန္းကေလးက ေစ်းဝယ္ထြက္ခ်င္တယ္တဲ့။ ကိုယ္ကလည္း ပိုက္ဆံျပတ္ေနေတာ့ မသြားခ်င္ဘူး။ ဘာမွ ဝယ္ဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိဘူး။ shop ရံု သက္သက္ပဲတဲ့။ အဲဒီမွာ မိန္းကေလးဆိုတာ ဘာမွ မဝယ္ဘဲ၊ ေန႔တဝက္ေလာက္ shopping ထြက္ႏိုင္ပါလားလို႔ သိလိုက္ရတယ္။
ဆုေတာင္းတယ္ ဆိုတာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ ေတာင္းေတာ့ ေတာင္းတယ္။ ဘာမွ မရဘူး။ ရဖို႔လည္း မေျမာ္လင့္ဘူး။ ရဖို႔ ေတာင္းတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္ ဘုရားထံက တခုခု ရဖို႔ ေတာင္းတာ မဟုတ္ေတာ့ တကယ္ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။
ဖိနပ္ဝယ္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ မိန္းမနဲ႔ သမီးေတြ သိပ္မသိၾကဘူး။ ဖိနိပ္ဆိုင္ကို သြား။ စီးေနက် ခပ္ရိုးရိုး၊ အနက္ေရာင္၊ နံပါတ္ ၁၀ ကို ယူ။ ပိုက္ဆံ 3. 60 ေဒၚလာ ေပးလိုက္။ ဖိန္ပ္ အေဟာင္းကို စကၠဴနဲ႔ ထုပ္ၿပီး ျပန္လာ။ ဒါေတြ အားလံုးက ၁၀ မိနစ္ပဲ ၾကာတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ ဖိနပ္ သြားရွာ၊ ရရင္ အိမ္ျပန္လာ၊ ဒါပဲ။ Shopping မလုပ္ဘူး။ ဝယ္လိုက္တာပဲ။ ဆုေတာင္းတယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။ ဘုရားထံမွ တခုခု ေတာင္းယူတာပါ။
မႆဲ ၇း ၇- ၈ ကို ျပန္ၾကည့္ပါ။
“ေတာင္းၾကေလာ့။ ေတာင္းလွ်င္ရမည္။ ရွာၾကေလာ့။ ရွာလွ်င္ ေတြ႕မည္။ တခါးကို ေခါက္ၾကေလာ့။ ေခါက္လွ်င္ ဖြင့္မည္။ ေတာင္းေသာသူမည္သည္ကား ရ၏။ ရွာေသာသူလည္း ေတြ႕၏။ ေခါက္ေသာူအားလည္း တခါးကို ဖြင့္၏။”
ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ ေတာင္းတာပါ။ တနည္းက ရွာတာ တခါးေခါက္တာပါ။ ေတာင္းတဲ့သူဟာ ရဖို႔ ေျမာ္လင့္ရမယ္။ တခါးေခါက္ရင္ ဖြင့္ဖို႔ ေျမာ္လင့္ရမယ္။ ရွာရင္ ေတြ႕ဖို႔ ေျမာ္လင့္ရမယ္။ ဒါက သမၼာက်မ္းစာက ေျပာတဲ့ ဆုေတာင္းျခင္းပါပဲ။ ေတာင္းမယ္၊ ရွာမယ္၊ တခါးေခါက္မယ္။ ဆုေတာင္းျခင္းအစစ္က တခုခုကို ေတာင္းတာပါ။
ယာကုပ္ ၄း ၂၊ ၃ မွာ …… 
“သင္တို႔သည္ တပ္မက္၍ မရၾက။ လူ႔အသက္ကို သတ္၍၎၊ အလြန္လိုခ်င္ေသာ ေလာဘစိတ္ရွိ၍၎၊ အလိုမျပည့္စံုႏိုင္ၾက။ ရန္ေတြ႕ျခင္း၊ စစ္တိုက္ျခင္းကိုလည္း ျပဳ၍ မရၾက။ အေၾကာင္းမူကား ဆုမ ေတာင္းဘဲ ေနၾက၏။ ဆုေတာင္းလွ်င္လည္း ကာမဂုဏ္ ခံစားစရာဘို႔ ရွိေစျခင္းငွါ၊ အလြဲေတာင္းေသာေၾကာင့္ မရၾက။
မေတာင္းလို႔ မရ။ ေတာင္းေတာ့လည္း လြဲေနလို႔ မရၾကဘူး။ ရန္ျဖစ္လို႔၊ စစ္တိုက္လို႔၊ တပ္မက္လို႔၊ စိတ္ပူလို႔ ဘုရားထံက ဘာမွ မရဘူး။ ေတာင္းမွ ရတယ္။ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ ေတာင္းတာပါ။
ေတာင္းတယ္၊ ask နဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ဓမၼသစ္က်မ္းထဲမွာ အဓိက စကား ႏွစ္လံုး ရွိတယ္။ တခုက eperotao ။ ေတာင္းတယ္၊ ေမးတယ္ - to ask, to inquire. ေနာက္တခုက ဆုေတာင္းတာကို သံုးတဲ့စကား aiteo ။ ေတာင္းတယ္၊ ေတာင့္တတယ္၊ လိုခ်င္တယ္၊ ေတာင္းယူတယ္၊ to ask, to crave, to desire, to call for. လို႔ ဆိုလိုတယ္။ ဓမၼသစ္မွာ ဆုေတာင္းျခင္းအတြက္ ဒီစကားကို အႀကိမ္ ၃၀ ေလာက္ သံုးထားတယ္။ ask ေတာင္းတယ္ လို႔ ဘာသာျပန္ႏိုင္တယ္။
Modernists ေတြက ဆုေတာင္းျခင္းဟာ တကယ္ထူးျခားတယ္ ဆိုတာ မယံုၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆုေတာင္းလို႔ အေျဖရတယ္ ဆိုလည္း မယံုၾကဘူး။ သမၼာက်မ္းစာက “ပဌနာစကားကို နားေထာင္ေတာ္မူေသာ ဘုရား” တဲ့။ (ဆလာလံ ၆၅း ၂) “ကိုယ္ေတာ္ကို ရွာေသာသူအား အက်ိဳးေပးေတာ္မူသည္ … ” (ေဟၿဗဲ ၁၁း ၆)။ Modernists ေတြက ဆုေတာင္းတာကို မယံုၾကေတာ့ ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ meditation and communion ဆင္ျခင္တယ္၊ ဘုရားဝတ္ျပဳတယ္ ဆိုတာေလာက္ပဲ ထင္ၾကတယ္။ ဆုေတာင္းရင္ စိတ္ထဲ အေနေကာင္းတာ ေလာက္ပဲ သိတယ္။ ဘာသာေရးမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တယ္ေပါ့။ တကယ္ေတာင္းတာမ်ိဳးကို သူတို႔ မႀကိဳက္ၾကဘူး။
နာမည္ႀကီး ဒိဌိတေယာက္ျဖစ္တဲ့ Dr. Harry Emerson Fosdick က သူ႔ရဲ႕ The Meaning of Prayer စာအုပ္မွာ ……
“ကေလးဆန္ဆန္ ေတာင္းတာကို ယံုတဲ့သူကလည္း ရွိေသးတယ္” လို႔ ဆိုတယ္။ (စာမ်က္ႏွာ ၂၂) “ခပ္ညံ့ညံ့ ဆုေတာင္းပံုေတြက ေတာင္းေနေပမယ့္ ဦးေႏွာက္ မပါဘူး။ ဘုရားသခင္ကို ကေလးလို ပူဆာေနတာပဲ။” “ကေလးဆန္ဆန္ ေတာင္းတာဟာ ဘုရားသခင္ထံမွာ ထင္ေယာင္ထင္မွား အသနားခံေနတာ ျဖစ္တယ္။” လို႔ ဆိုတယ္။ (စာမ်က္ႏွာ ၂၃) အဲဒီဒိဌိက ခရစ္ေတာ္ အပ်ိဳကညာမွ ေမြးဖြါးတာ၊ အျပစ္အတြက္ ေပးဆပ္တာ၊ က်မ္းစာ အၿမဲ စစ္မွန္တာ ကို မယံုဘူး။ Modernists ေတြ ဆုေတာင္းတာ လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္ထံက ဘာမွ မရဘူး။ ဘာအေျပာင္းအလဲမွလည္း ျဖစ္မလာဘူး။
ယံုၾကည္သူေတြလည္း ဒီေထာင္ေခ်ာက္ထဲမွာ က်ၿပီး၊ ဆုေတာင္းတာဟာ ဘုရားဝတ္ျပဳတာေလာက္ လို႔ ထင္တတ္တယ္။ ဆုေတာင္းၿပီးရင္ စိတ္ထဲ အားရွိသြားရံု၊ ဆုမေတာင္းပဲ တခုခု မလုပ္တတ္ရံုပဲ လို႔ ထင္ၾကတယ္။ က်မ္းစာထဲက ဆုေတာင္းျခင္းက ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။
တခါက ရွိကာဂိုမွာ ရွိတဲ့ အိမ္တအိမ္ကို ေရာက္ဖူးတယ္။ အဲဒီမွာ လွ်ပ္စစ္ျမင္း ရွိတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမင္း ဝါသနာပါတာ သိၾကေတာ့ စီးၾကည့္ဖို႔ ေျပာၾကတယ္။ ျမင္းေပၚတက္၊ ခလုပ္ႏွိပ္ေတာ့ အသာအယာ ေျပးတယ္။ ခုန္တယ္။  ပတပ္ရပ္တယ္။ အၿမီးေဝွ႔တယ္။ ခုန္ေပါက္ေျပးေနတဲ့ တကယ့္ ျမင္းအတိုင္းပါပဲ။  အတုေပါ့။ ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ရပ္သြားတယ္။ ျပန္ဆင္းတဲ့ ေနရာဟာ အရင္တက္ခဲ့တဲ့ ေနရာမွာပါပဲ။ ဘယ္မွ မေရာက္ခဲ့ဘူး။  Modernists ဆုေတာင္းတာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ေတာင္းဖူးရံုပဲ။ ဘာမွ မရဘူး။
I.   ခ်ီးမြမ္းျခင္း၊ ၾကည္ညိဳျခင္း၊ ဆင္ျခင္ျခင္း၊ ႏွိမ့္ခ်ျခင္း၊ ဝန္ခံျခင္း မဟုတ္ပါ။ ေတာင္းျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။
ခ်ီးမြမ္းျခင္းတာ ေကာင္းပါေပမယ့္ ဆုေတာင္းတာဟာ ခ်ီးမြမ္းျခင္း Praise မဟုတ္ဘူး။ “ေက်းဇူး ခ်ီးမြမ္းျခင္းယဇ္ကို ပူေဇာ္ေသာသူသည္ ငါ၏ဘုန္းကို ထင္ရွားေစေသာသူျဖစ္၏။” (ဆာလံ ၅၀း ၂၃) “အသက္ရွိေသာသူ အေပါင္းတို႔သည္ ထာဝရဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းၾကေစ။” (ဆာလံ ၁၅၀း ၆) ဒါဝိဒ္က “အို ငါ့ဝိညာဥ္၊ ထာဝရဘုရားကို ေကာင္းႀကီးေပးေလာ့။ ငါ၏အထဲမွာ ရွိသမွ်တို႔ သန္႔ရွင္းေသာ နာမေတာ္ကို ေကာင္းႀကီးေပးၾကေလာ့။” (ဆာလံ ၁၀၃း ၁) ခ်ီးမြမ္းတာဟာ ေကာင္းပါတယ္။ ေက်းဇူးသိတတ္သူတိုင္းရဲ႕ တာဝန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ခ်ီးမြမ္းတာဟာ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတာဟာ ခ်ီးမြမ္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတာက ေတာင္းတာပါ။
ဆုေတာင္းတာဟာ adoration ၾကည္ညိဳတာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကည္ညိဳတာ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းကင္တမန္ေတြ ၾကည္ညိဳရတဲ့ ဘုရားသခင္ကို ၾကည္ညိဳသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကည္ညိဳတာဟာ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတာဟာ ၾကည္ညိဳတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတာက ေတာင္းတာပါ။
ဆုေတာင္းတာဟာ meditation ဆင္ျခင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကို ေန႔ညမျပတ္ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ (ဆာလံ ၁း ၂) ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကို တေယာက္တည္း ဖတ္ရႈ ဆင္ျခင္ အခ်ိန္ယူတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္ယူသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ျခင္တာဟာ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာက ဒါကို ဆုေတာင္းတာလို႔ မေခၚဘူး။ ဆုေတာင္းတာဟာ ဆင္ျခင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတာက ေတာင္းတာပါ။
Humiliation ဘုရားသခင္ေရွ႕ ႏွိမ့္ခ်တာ ေကာင္းေပမယ့္ ႏွိမ့္ခ်တာဟာ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ယာကုပ္ ၄း ၁၀ မွာ “ဘုရားသခင့္ေရွ႕ေတာ္၌ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ႏွိမ့္ခ်ၾကေလာ့။ သို႔ျပဳလွ်င္ သင္တို႔ကို ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူလိမ့္မည္။” “ကိုယ္ကိုကိုယ္ ႏွိမ့္ခ်ေသာသူမည္သည္ကား ခ်ီးေျမွာက္ျခင္းသို႔ ေရာက္လတံ့။” (လုကာ ၁၈း ၁၄) ဒီႏွစ္ခုက မတူပါဘူး။ “ငါ့နာမျဖင့္ သမုတ္ေသာ ငါ့လူတို႔သည္ ကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ် humble သျဖင့္ ငါ့မ်က္ႏွာကို ရွာလွ်က္၊ pray ဆုေတာင္း ပဌနာျပဳ၍ ….” (၆ ရာ ၇း ၁၄) ႏွိမ့္ခ်တာက သပ္သပ္၊ ဆုေတာင္းတာက သပ္သပ္ပါ။ ႏွိမ့္ခ်တာက ဆုေတာင္းဖို႔ ျပင္ဆင္တာပါ။ ႏွိမ့္ခ်တာက ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွိမ့္ခ်တာဟာ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတာက ေတာင္းတာပါ။
Confession အျပစ္ဝန္ခံတာဟာလည္း ဆုေတာင္းျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ အျပစ္ဝန္ခံတာ ေကာင္းပါတယ္။ က်မ္းစာက အျပစ္ဝန္ခ်ဖို႔ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေျပာပါတယ္။ ) ဝန္ခံတာက သပ္သပ္၊ ဆုေတာင္းတာက သပ္သပ္ပါ။ ဒံေယလက “ထိုသို႔ အျပစ္ကို confession ေဖၚျပေတာင္းပန္၍ ငါကိုးကြယ္ေသာ ဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရားထံ ငါျပဳေသာ prayed ပဌနာဟူမူကား ….. ” (ဒံေယလ ၉း ၄) ဒီေနရာမွာ အျပစ္ဝန္ခ်တာနဲ႔ ဆုေတာင္းတာကို တြဲေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ၿပီးတဲ့ေနာက္ စိတ္ေၾကကြဲစြာ ေတာင္းဆိုတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဝန္ခ်ေတာင္းပန္တာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝန္ခ်ေတာင္းပန္တာဟာ ကပ္သပ္ေျပာရရင္ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆုေတာင္းတာက ေတာင္းတာပါ။ တျခားအရာေတြက ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဖိလိပၸိ ၄း ၆ မွာ “အဘယ္အမႈကိုမွ် စိုးရိမ္ျခင္း မရွိဘဲ၊ အရာရာ၌ ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္တကြ ဆုေတာင္း ပဌနာျပဳေသာအားျဖင့္ သင္တို႔ ေတာင္းပန္လိုေသာ အရာမ်ားတို႔ကို ဘုရားသခင္အား ၾကားေလွ်ာက္ၾကေလာ့။” ဒီမွာလည္း ဆုေတာင္းတာက တပိုင္း၊ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းတာက တပိုင္းပါ။ သပ္သပ္စီပါ။ ဒါကို သိရင္ ဆုေတာင္းျခင္းဟာ ပဌနာျပဳျခင္း၊ ဝန္ခံျခင္း၊ ေက်းဇူးခ်ီးမြမ္းျခင္းေတြနဲ႔ မတူတာ ေတြ႕လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆုေတာင္းတာမွာ အဓိကက ေတာင္းတာပါပဲ။
II. က်မ္းစာထဲက ဆုေတာင္းျခင္းေတြဟာ ေတာင္းတာပဲ ျဖစ္တယ္။
ပဌနာေတာ္ကို ၾကည့္ပါ။ စံျပ ဆုေတာင္း ျဖစ္တယ္။ သခင္ေယရႈက မႆဲ ၆း ၉- ၁၃ မွာ ေပးထားတယ္။ “ေကာင္းကင္ဘံု၌ ရွိေတာ္မူေသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အဘ” ဆိုၿပီး ေတာင္းဆိုတာေတြ ဆက္တိုက္လိုက္လာတယ္။
1.    နာမေတာ္အား ရိုေသေလးျမတ္ျခင္း ရွိပါေစေသာ။ တျခားသူေတြပါ နာမေတာ္ကို အခ်ည္းအႏွီး မေျပာဖို႔ ေတာင္းဆိုတာပါ။
2.    “ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေထာင္ပါေစေသာ။ အလိုေတာ္သည္ ေကာင္းကင္ဘံု၌ ျပည့္စံုသကဲ့သို႔ ေျမႀကီးေပၚ၌လည္း ျပည့္စံုပါေစေသာ။” ဒါလည္း ေတာင္းဆိုတာပါပဲ။
3.    ေန႔စဥ္အစာ ေပးသနားပါ။
4.    သူတပါး အျပစ္ကို လႊတ္သလို၊ ကိုယ့္အျပစ္ေတြလည္း လႊတ္ေပးပါ။
5.    အျပစ္ေသြးေဆာင္ရာသို႔ မလိုက္ မပါေစပါႏွင့္။
6.    မေကာင္းေသာ အမႈအရာမွ ကယ္ႏႈတ္ေတာ္မူပါ။
အဲဒီေနာက္မွာမွ “စိုးပိုင္ေသာအခြင့္ႏွင့္ ဘုန္းတန္ခိုး အာႏုေဘာ္သည္ ကမၻာအဆက္ဆက္ ကိုယ္ေတာ္၌ တည္ေနပါေစေသာ” လို႔ ဆုေတာင္းခ်က္ကို အေျဖေပးရမယ့္ အေၾကာင္း ရိုးရိုးေလး ေထာက္ျပပါတယ္။
ပဌနာေတာ္က အသနားခံတာပါ။ ေန႔တိုင္း ေတာင္းဖို႔ပါ။
ဥပမာေတြလည္း ေပးပါတယ္။ ဆုေတာင္းတာဟာ “အေဆြ၊ မုန္႔ သံုးလံုး ေခ်းပါ။” ဆိုတဲ့ တခါးလာေခါက္သူနဲ႔ တူတယ္။ “ရန္သူကို လက္စား ေခ်ေပးပါ” လို႔ ေတာင္းပန္တဲ့ မုဆိုးမနဲ႔ တူတယ္။ မုန္႔၊ ငါး၊ ဥ ကို ေတာင္းတဲ့ သားကေလးနဲ႔ တူတယ္။ သခင္ေယရႈ ေျပာတဲ့ ဆုေတာင္းျခင္းက သိပ္လြယ္တယ္။ တခုခု ေတာင္းတတ္တဲ့သူတိုင္း ဆုေတာင္း လို႔ ရတယ္။
ဓမၼသစ္က်မ္းက ဥပမာေတြက ရွင္းတယ္။ လိုခ်င္တာ ေတာင္းၿပီး ရသြားၾကတာပဲ ျဖစ္တယ္။
ဗိမာန္ေတာ္မွာ အခြန္ခံက ဆုေတာင္းတယ္။ “အျပစ္သား၊ ကၽြန္ေတာ္ကို သနားပါ။” ခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ ကယ္တင္ျခင္း ခံရၿပီး အိမ္ျပန္သြားတယ္။ (လုကာ ၁၈း ၁၄)
ေပတရုက ဂါလိလဲမွာ ေရနစ္ခါနီး ေအာ္တယ္။ “ကယ္ေတာ္မူပါ” (မႆဲ ၁၄း ၃၀)
မ်က္စိကန္းတဲ့ ဗာတိမဲက ေအာ္ဟစ္တယ္။ “ဒါဝိဒ္ရဲ႕ သားေတာ္၊ ကၽြႏု္ပ္ကို သနားပါ။” (မာကု ၁၀း ၄၇) “မ်က္စိ ျမင္ခ်င္တယ္” လို႔ အေသအခ်ာ ေတာင္းတယ္။ (မာကု ၁၀း ၅၁) အလင္းရသြားတယ္။
ကားတိုင္ေပၚက လူဆိုးက ကယ္တင္ဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ “အကၽြႏ္ုပ္ကို ေအာက့္ေမ့ေတာ္မူပါ။” (လုကာ ၂၃း ၄၂) အဲဒီေန႔မွာပဲ သူ႔ကို ကယ္ၿပီး ပရဒိသုဘံုကို ေရာက္ရတယ္။
ခါနာနိ အမ်ိဳးသမီးက “ဒါဝိဒ္ရဲ႕ သားေတာ္၊ သနားေတာ္မူပါ။” လို႔ နတ္ဆိုးစြဲေနတဲ့ သူ႔သမီးေလးအတြက္ ဆုေတာင္းတယ္။ (မႆဲ ၁၅း ၂၂) “မစေတာ္မူပါ” လို႔ ထပ္ေတာင္းပန္တယ္။ (မႆဲ ၁၅း ၂၅) ဆက္ေတာင္းေနေတာ့ သူေတာင္းတာ ရတယ္။
က်မ္းစာထဲမွာ အကဲ့ရဲ႕ ခံရတဲ့ ဆုေတာင္းျခင္းကေတာ့ ဖါရိရွဲ ဆုေတာင္းတာပဲ။ သူက ေက်းဇူးေတာ္ပဲ ခ်ီးမြမ္းေနတယ္။ ဘာမွ မေတာင္းဘူး။ ဒါမ်ိဳးကို ဘုရားသခင္ မုန္းတာ ျဖစ္တယ္။
ကိုယ္က အျပစ္သား။ အားနည္းတယ္။ ဘုရားက အားႀကီးတယ္။ တန္ခိုးႀကီးတယ္။ ေက်းဇူးျပဳတယ္။ ဘုရားနဲ႔ လူၾကားက အေကာင္းဆံုး ဆက္သြယ္ေရးက လူက အၿမဲေတာင္းေနရမယ္။ ဘုရားက အၿမဲ ေပးေနဖို႔ပဲ။ ဘုရားအတြက္ ဘာေတြ လုပ္မယ္လို႔ ေျပာေနတာဟာ စိတ္ပ်က္စရာပါ။ မယံုၾကည္ရာက်တယ္။ ဘုရားရဲ႕ ေက်းဇူး၊ ေမတၱာကို လူက အသနားခံျခင္းကသာ အေကာင္းဆံုး အသင့္ေလ်ာ္ဆံုး ဆုေတာင္းျခင္းပါ။
ဟန္ေဆာင္ဆုေတာင္းတာဟာ တကယ္ေတာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။
လူအမ်ားစုကေတာ့ ဆုေတာင္းရာမွာ shopping ထြက္ေနသလိုပဲ။ တကယ္ မေတာင္းၾကဘူး။ ဘာမွလည္း မရဘူး။
ဆုေတာင္းျခင္းဟာ ေလွ်ာက္လည္ဖို႔ စီးတဲ့ အလွကား sedan မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ကို ေကာင္းႀကီးေတြ အျပည့္အႏွက္ သယ္လာမယ့္ truck ကား တစီးသာ ျဖစ္တယ္။ အမ်ားစုက ဆုသာေတာင္းတယ္၊ ဘာမွ မရၾကဘူး။ တကယ္ေတာ့ မေတာင္းလို႔ မရတာပါ။
III.            ဟန္ေဆာင္သူဟာ ဘာမွ မေတာင္းဘူး။
သင္းအုပ္ဆရာေတြက တနဂၤေႏြ မနက္မွာ “the morning prayer” ဆုေတာင္း တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါက တကယ္ ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ စကားလံုး အလွေတြ ေရြးတယ္။ ဘုရားတရား ကိုင္းရႈိင္းတယ္။ တရားေဟာခ်က္ ဆန္ေနတယ္။ ဘုရားကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ပရိတ္သတ္ကို ေျပာေနတယ္။ ဘုရားကို ရိုေသေအာင္၊ စိတ္ႏွစ္သိမ့္ေအာင္၊ တည္ေဆာက္မႈ ရွိေအာင္ ေျပာေနတာ ျဖစ္တယ္။ တခုခု ရဖို႔ မေတာင္းဘူး။ အဲဒီေတာ့ မရဘူး။ ဆုေတာင္းတာလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။
ဆရာေရ- လူေရွ႕မွာ ဆုေတာင္းတာ အေျဖရရဲ႕လား? ပရိတ္သတ္ေရွ႕ ဆုေတာင္းတာေတြက အေျဖရဖို႔ မဟုတ္ဘူးလား? ဘာတခုမွ မေတာင္းရင္ ဘာမွ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ သာမန္ လုပ္ေနၾက ဆုေတာင္းတခုကို ရြတ္တတ္လို႔ ရြတ္ေနတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဘာတခုမွ မေတာင္းဘဲ ဆုေတာင္းတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဆုေတာင္းျခင္းကို နားမလည္တာပါပဲ။
အေတြ႕အႀကံဳအရ ေျပာရရင္ ဆရာေတြ ဆုေတာင္းတာက ဆုေတာင္းတာ မဟုတ္ဘဲ၊ တရားေဟာတာ၊ အားေပး ႏိႈးေဆာ္တာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ကို လိပ္စာတပ္ၿပီး၊ ကမၻာပတ္ပါေတာ့တယ္။ သခင္ေယရႈအတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဧဝံေဂလိတရားနဲ႔ သမၼာက်မ္းစာအတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္။ တရားေဒသနာနဲ႔ မိႆဟာယအတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္ …. လို႔ ေျပာရင္း ဆုေတာင္းခ်က္သာ ဆံုးသြားတယ္။ ဘာတခုမွ မယ္မယ္ရရ ေတာင္းမသြားဘူး။ တကယ္ စိတ္မေကာင္းစရာပါ။
လူအမ်ားေရွ႕မွာ public prayer ဆုေတာင္းရင္ အမ်ားအားျဖင့္ ဆုေတာင္းတာ သိပ္မပါပါဘူး။ ဘုရားကို ခ်ီးမြမ္း၊ လူကို ႏႈိးေဆာ္၊ ဘာခံစားခ်က္မွ မပါတဲ့ စကားလံုးလွလွေတြ ရြတ္ၾကတာပါပဲ။ အမ်ားအားျဖင့္ အဲဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
တေယာက္တည္း ဆုေတာင္းခ်ိန္ private prayer မွာေတာ့ ဒီလို မဟုတ္တတ္ပါဘူး။ လူေရွ႕ ေျပာစရာ မလိုေတာ့ နဲနဲပို ရိုးသားတတ္ပါတယ္။
လူေတြကို ခြန္အားေပးတာ မမွားပါဘူး။ ေကာင္းပါတယ္။ ခ်ီးမြမ္းတာလည္း မမွားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြက ဆုေတာင္းတာကို ေနရာယူ မသြားသင့္ပါဘူး။ ဒါေတြကို ဆုေတာင္းတာလို႔ မေခၚသင့္ဘူး။ ေတာင္းမွပဲ ဆုေတာင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။
လိုတာကို ေတာင္းရမယ္။ တခုခုကို ေတာင္းရမယ္။ ရဖို႔လည္း ေျမာ္လင့္ရမယ္။ ဘုရားသခင္ထံမွာ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာေတြ ႄကြယ္ဝတယ္။ ေပးခ်င္တယ္။ ေတာင္းမလားလို႔ ေစာင့္ေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ့သမီး အႀကီး၊ ၃ ႏွစ္အရြယ္တုန္းက သူ႔အားျဖင့္ အထန္႔တလန္႔ နားလည္လာရတာ တခု ရွိတယ္။ စားေသာက္ခါနီး ဆုေတာင္းေတာ့ သူက ဆုေတာင္းတာ ၿပီးမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ “အာမင္၊ အာမင္၊ အာမင္” လို႔ ဆိုတယ္။ အံအားသင့္သြားတယ္။ ဆုေတာင္းတာ ဆံုးခါနီးတာ သူဘယ္လို သိပါလိမ့္?
ပံုေသ ဆုေတာင္းခ်က္ ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။ ေျပာေနက်စကားကို ရြတ္ေနလို႔ေပါ့။ စိတ္မပါတဲ့ စကားေတြ ေျပာေနလို႔ေပါ့။ ဗိုက္ဆာေနတဲ့ သမီးက ဆုေတာင္းခ်က္ၿပီးေအာင္ ေစာင့္ရင္း ဘာၿပီးရင္၊ ဘာလာမယ္ဆိုတာ သိေနလို႔ေပါ့။
ရွက္သြားမိတယ္။ ေျပာေနက်စကားကို ရြတ္ေနမိတာကိုး။ ဖါရိရွဲနဲ႔ ဘာထူးေသးလဲ? ဆုေတာင္းစကား လွလွေလးေတြက အသက္မွမပါပဲ။ ဒါဟာ တကယ္ရွက္စရာပါ။
ကမၻာတဝွန္းမွာ ဒီလိုပဲ ေတာင္းေနၾကတယ္။ လူအမ်ားစုအတြက္က ဆုေတာင္းတာဟာ ဘုရားတရား ဆင္ျခင္တာထက္ မပိုဘူး။ ရမယ္လို႔လည္း မထင္ၾကပါဘူး။
ဆုေတာင္းတာဟာ ေတာင္းတာပါ။ “ေတာင္းေသာသူမည္သည္ကား ရ၏။” ရွင္ယာကုပ္ကေတာ့ ဒသင္တို႔သည္ မရၾက။ အေၾကာင္းမူကား ဆုမေတာင္းဘဲေနၾက၏။”
ဆုေတာင္းတာကို အခန္းအနားေတြမွာလည္း သံုးမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆုေတာင္းျခင္း အစစ္က ေတာင္းတာပါ။ ဘုရာထံမွာ တခုခု ေတာင္းတာပါ။ တကယ္လိုခ်င္လို႔ ေတာင္းလိုက္တာပါ။
ေဟရွာယ ၄၄း ၃ မွာ “ေရငတ္ေသာသူအေပၚမွာ ေရကို ငါသြန္းေလာင္း၍ …. ” ဆုေတာင္းျခင္း အစစ္ဟာ ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆာငတ္မႈက လာတယ္။
မာကု ၁၁း ၂၄ မွာ “သင္တို႔သည္ ဆုေက်းဇူးကို ရမည္ဟု ယံုၾကည္ေသာစိတ္ႏွင့္ ဆုေတာင္းသမွ်တို႔ကို ရၾကလိမ့္မည္။”
စိတ္အလိုဆႏၵဟာ ရိုးသားတဲ့ ဆုေတာင္းျခင္းအတြက္ အေျခခံပါပဲ။ အသံက်ယ္က်ယ္ ဆုေတာင္းလို႔ ရပါတယ္။ တိုးတိုး ေတာင္းလည္း ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲက ပါရမယ္။ စကားလံုးေတြလည္း မညီမညာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ မ်က္ရည္က်ခ်င္က်၊ ညည္းတြားခ်င္ ညည္းတြား။ တိတ္ဆိတ္ခ်င္ တိတ္ဆိတ္။ ေျမာ္ၾကည့္ခ်င္ ေျမာ္ၾကည့္။ ဒါေပမယ့္ စစ္မွန္တဲ့ ဆုေတာင္းျခင္းဟာ တခုခုကို ေတာင္းတာပါ။ လိုခ်င္လို႔ ေတာင္းတာပါ။ အတုအေယာင္ ေတာင္းေနတာေတြက တကယ္ စိတ္ပ်က္စရာပါ။
တခ်ိဳ႕သူေတြ ဆုေတာင္းတာကေတာ့ နတ္ဆရာ ရြတ္ဖတ္ေနတာနဲ႔ တူေနတယ္။ အသံ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် ေတြနဲ႔ လွပေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာတခုမွ မေတာင္းဘူး။ အသံပဲ ျမည္တယ္။ ဘုရားကို ရိုေသဟန္ျပေပမယ့္ တကယ္က စကားလံုးအလွေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္ေနတာပါ။
အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ေစ်းဆိုင္သြားတဲ့အခါ ကဗ်ာ မရြတ္ဘူး။
အလံ အခ်က္ျပသူက ရထားေမာင္းတဲ့သူကို ပံုဥမာေတြ၊ စကားလံုး အဆန္းေတြနဲ႔ အမိန္႔ မေပးဘူး။
သူေတာင္းစား တေယာက္က အစားအစာ ေတာင္းတဲ့အခါ တိမ္ေတာက္ခ်ိန္အေၾကာင္း မေျပာဘူး။
လိုတာကို ဘုရားကို ေျပာဖို႔ပါပဲ။ တခုခုေတာင္းၿပီး ဆုေတာင္းျခင္းကို သင္ယူၾကပါစို႔။