Friday, April 28, 2017

သဘာဝတရားရဲ့ အံ့ၾသဘြယ္ရာမ်ား Miracles in Nature by Dr. Walter Lewis Wilson

"ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေလာ့။ ေကာက္ေစေတာ္မူေသာ အရာတို႔ကို အဘယ္သို႔ ေျဖာင့္ေစႏိုင္သနည္း။" - ေဒသနာ ၇း ၁၃
ေျမပဲေစ့ေတြက အစာကို ဘယ္လိုရသလဲ? သူက အခြံနဲ႔ ဆက္မေနဘူး။ အခြံနဲ႔ဆက္ေနတဲ့ ေျမပဲေစ့လို႔ မရွိဘူး။ သူက အခြံနဲ႔ အၿမဲလြတ္ေနတယ္။ အစာဘယ္လိုရမလဲ? အား ဘယ္လိုရသလဲ?
သူ႔မွာ အကာ ၃ မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ေျမပဲေစ့မွာ အကာ ပါးပါးေလးတခု ရွိတယ္။ အခြံထဲမွာ ေနာက္ထပ္တလႊာ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခြံ ရွိတယ္။ ေျမပဲေစ့က အစာ ဘယ္လိုရသလဲဆိုတာဟာ မသိႏိုင္ပါဘူး။ အံၾသစရာတခုပါ။ စပ်စ္ပင္မွာ ေျဖာင့္တဲ့အပင္လို႔ မရွိပါ။ ေျဖာင့္ေအာင္လည္း စိုက္လို႔မရပါ။ သဘာဝကိုက ေကာက္တဲ့အမ်ိဳးပါ။ 

Beans ပဲ

Beans ပဲမ်ိဳးမွန္သမွ်ဟာ အေျဖာင့္မေနႏိုင္ဘူး။ တိုင္ေထာင္ေပးရင္ ဘယ္ဖက္ကို အႏြယ္တက္ေလ့ရွိတယ္။ စားသမွ် ပဲေစ့ေတြဟာ ဘယ္ဖက္အႏြယ္က ထြက္တယ္။ တိုင္မွာ ဘယ္ထက္ကေန ညာကို တက္ၿပီး ႀကီးရတယ္။ ညာဖက္ကေန ဘယ္ကိုျပန္တက္ဖို႔ ထားၾကည့္ပါ။ သံုးရက္အၾကာမွာ ပဲပင္ ေသပါလိမ့္မယ္။ သူေနခ်င္သလို မေနရရင္ ေသပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ပဲပင္ေတြ တိုင္ေထာင္ၿပီး ဆယ္ဧကေလာက္ စိုက္ထားတယ္။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ပဲပင္ေတြ အကုန္လံုး ေသတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေက်ာင္းဆင္း အေတာ္ဆံးပညာရွင္ ၅ ေယာက္ကို ေခၚၿပီး၊  ျပသနာကို အေျဖရွာခိုင္းတယ္။ သူတို႔က ေျမဆီကို စစ္တယ္။ ပိုးေတြ ေတြ႕မလားလို႔ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ရွာၾကတယ္။ အေျဖမေတြ႕ၾကဘူး။ ျပသနာက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လူေတြက ညာသန္ေတြ။ ပဲပင္ေတြကို ညာကေန ဘယ္ဖက္ကို ေခြထားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ရင္ ေသမွာပဲ။ သံုးရက္ေန႔မွာ ေသတယ္။

Dandelions ေတာေပါင္းပင္မ်ား

Dandelions ေပါင္းပင္ေတြကို ႏွိမ္ထားလို႔ မရဘူး။ ျမက္ပင္ေတြ ၂ လက္မရွိရင္၊ သူက ၃ လက္မပဲ။ ျမက္ပင္ေတြ ၅ လက္မရွိရင္၊ သူက ၆ လက္မရွိလာမယ္။ ျမက္ပင္ ၁၀ လက္မရွိရင္၊ သူက ၁၁ လက္မ ရွိလာမယ္။ သူက ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနရဲ႕ အထက္မွာ အၿမဲရွိေနတဲ့သူ။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ရွိေနသလဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။ တခါက ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူနားမလည္တဲ့အရာေတြကို သူမယံုဘူးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ သူ႔ကို ေမးခြန္းနဲနဲ ေမးၾကည့္တယ္။ အနက္ေရာင္ ႏြားမတေကာင္က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ကို စားၿပီး၊ အျဖဴေရာင္ ႏြားႏို႔ ရတယ္။ က်ိဳလိုက္ေတာ့ အဝါေရာင္ ေထာပတ္ရ ဘာလို႔ရသလဲ? သူမေျဖတတ္ဘူး။
လူက လက္ေတြေႏြးေအာင္ လက္ဖဝါးကို ပါးစပ္နဲ႔ ေလမႈတ္ေပမယ့္ ေကာ္ဖီေအးေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ေလနဲ႔မႈတ္သလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လွ်ပ္စစ္နဲ႔ တဖက္က မုန္႔ဖုတ္လို႔ရၿပီး၊ တဖက္က ေရခဲဘာလို႔ ထုတ္ရသလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လူ႔ရဲ႕အစာအိမ္ဟာ စားသမွ်ကို အစာေခ်ေနေပမယ့္ သူ႔ကိုသူေတာ့ အစာေခ်မပစ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။

Bananas ငွက္ေပ်ာသီး

ငွက္ေဖ်ာဖီးတိုင္းမွာ ေအာက္ဆံုးအတန္းဟာ ၂၄ လံုးပါတယ္။အေပၚတတန္းတိုင္းမွာ တလံုးစီေလ်ာ့သြားတယ္။ ေအာက္ဆံုးအတန္းကေတာ့ အၿမဲတမ္းပဲ ၂၄ လံုး ရွိတယ္။ ဘုရားဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတာ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ စနစ္က်တယ္။

Salt and Sugar ဆားနဲ႔ သၾကား

 ဆားပြင့္အားလံုးဟာ စတုရန္းပံု ေလးေထာင့္ညီ အခဲေလးေတြ ျဖစ္တယ္။ တျခားအခဲေတြဟာ စတုရန္းပံု ရွိမယ္မထင္ဘူး။ အႏုၾကည့္မွန္ မိုက္ခရိုစကုပ္ေအာက္မွာ စတုရန္းပံုအခဲဆိုရင္၊ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒါ ဆိုဒီယမ္ ကလိုရိုက္ပဲ။ ဆိုဒီယမ္နဲ႔ ကလိုရိုဒ္ ေပါင္းစပ္ၿပီး စတုရန္းပံု အခဲေလးေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ သၾကားကေတာ့ စတုရန္းပံု မရွိပါဘူး။ သၾကားဟာ အေရာင္၊ အနံ႔၊ အရသာ မရွိတဲ့ အရာသံုးမ်ိဳး ေပါင္းစပ္ၿပီး၊ သၾကားျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ စတုရန္းပံု သၾကားခဲလို႔ မရွိဘူး။ အခဲေတြက တူညီတဲ့ပံုစံအျဖစ္ မရွိၾကဘူး။

Bearing of Young သားေပါက္ျခင္း

ခိုနဲ႔ ငံုးကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ငွက္ေတြဟာ သီတင္းပတ္ အတိအက်မွာ ဥေပါက္ေလ့ရွိတယ္။ ခိုကေတာ့ ၁၈ ရက္အၾကာမွာ ဥကေပါက္ပါတယ္။ ငံုးကေတာ့ ၂၃ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္တယ္။ က်န္တဲ့ငွက္ဥတိုင္းဟာ ၇ ရက္၊ ၁၄ ရက္၊ ၂၁ ရက္ တရက္ရက္မွာ ေပါက္တယ္။ တပတ္အတြင္းေပါက္တဲ့ ဥ၊ မရွိေလာက္ဘူးထင္ေပမယ့္၊ အာလူးပိုးရဲ႕ဥက တပတ္၊ ၇ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္ပါတယ္။
အိမ္ေမြးၾကက္ငွက္ေတြထဲမွာ ၾကက္က ၃ ပတ္၊ ဘဲက ၄ ပတ္၊ mallard ဆိုတဲ့ ဂတ္ဘဲက ၅ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္တယ္။  ၾကက္တူေရြး၊ ငွက္ကုလားအုတ္နဲ႔ alligator မိေခ်ာင္းေခါင္းတိုေတြက ၆ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္ၾကတယ္။ သားေပါက္အၾကာဆံုးဥကေတာ့ ေႃမြျဖစ္တယ္။ သူက ၇ ပတ္ ၾကာတယ္။
တိရစာၦန္ေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သတင္းပတ္အလိုက္ သားေပါက္ၾကတယ္။ mouse ဆိုတဲ့ ႂကြက္ကေလးေတြက ၂ ပတ္။ rat ဆိုတဲ့ ႂကြက္က ၃ ပတ္။ ေၾကာင္က ၈ ပတ္။ ေခြးက ၉ ပတ္။ ေျမေခြးက ၁၀ ပတ္။ ေၾကာင္မ်ိဳးႏြယ္ဝင္ ျခေသၤ့၊ က်ား၊ က်ားသစ္ ..... စတာေတြက ၁၃ ပတ္။ ျမင္းကေတာ့ ၃၉ ပတ္ၾကာတယ္။ ခ်န္ပန္ဇီ၊ ေမ်ာက္ဝံ၊ ေဂၚရီလာ၊ Baboon စတဲ့ ေမ်ာက္ႀကီးမ်ိဳးေတြက ၃၅ ပတ္ၾကာၿပီး၊ ေမ်ာက္ကေလးေတြကေတာ့ ၂၂ ပတ္ ၾကာတယ္။ ဝက္ဝံက ၂၆ ပတ္။ သမင္က ၂၉ ပတ္။ သူတို႔အားလံုးဟာ သတင္းပတ္ အတိအက်၊ ၇ ရက္ေပါင္း အတိအက်မွာ ေပါက္ၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဘုရားသခင္က God of order စနစ္က်လုိ႔ပါ။လူက ၄၀ ပတ္အၾကာမွာ ဖြါးပါတယ္။ ဒါဝင္ဟာ ေတာင္အေမရိကရဲ႕ ေတာင္ပိုင္းေတာနက္ထဲကို သြားခဲ့တယ္။ အနိမ့္က်ဆံုးလူသားေတြကို ေတြ႕တယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီမွာ ကေလးေတြဟာ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးတာေတြ႕ရတယ္။ အေမရိကန္ျပည္မွာ လိုပါပဲ။ လူေတြဟာ အေမရိကားမွာေနေန၊ ေတာင္အေမရိက ေတာနက္ထဲမွာေနေန၊ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးဖြါးပါတယ္။

Seas ပင္လယ္မ်ား

ပင္လယ္ေရလိႈင္းေတြဟာ တမိနစ္မွာ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ လႈိုင္းအျမင့္ ၃ လက္မျဖစ္ျဖစ္၊ ၃ ေပျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ ၃၀ ျဖစ္ျဖစ္ တမိနစ္ကို ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ ေရၿငိမ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မုန္တိုင္းထန္သည္ျဖစ္ေစ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။
သေဘၤာေတြရဲ႕ အလ်ားဟာ ေပ ၃၀၀ နဲ႔ ၄၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၆၀၀ နဲ႔ ၇၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၉၀၀ နဲ႔ ၁၁၀၀ ၾကားမွာ တည္ေဆာက္ၾကတယ္။ ဒါက လႈိင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ျခားတဲ့အတြက္ ျဖစ္တယ္။ သေဘၤာငယ္လွ်င္ ေပ ၃၀၀ ကြာတဲ့ လႈိင္းလံုး ၂ လံုးၾကားမွာ ေရာက္မယ္။ ေနာက္တျပန္အတြက္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ေပ ၃၀၀ လိုတယ္။ Queen Mary, Queen Elizabeth နဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ရွိ သေဘၤာအမ်ားစုဟာ ေပ ၁၀၀၀ ရွည္ပါတယ္။ အဲဒီသေဘၤာေတြဟာ လႈိုင္းလံုး ၄ လံုးကို ျဖတ္ရတယ္။ လႈိုင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ကြာေတာ့ အဲဒီေလာက္အရွည္ တည္ဆာက္ဖို႔ လိုတယ္။

Human Beings လူ

လူ႔ကိုယ္ခႏၶာကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ တခ်က္တည္းနဲ႔ ဆီျဖည့္တဲ့စနစ္ပါေနတယ္။ တေနရာတည္းေသာ လည္ေခ်ာင္းေပါက္မွ အစာထည့္လိုက္တဲ့အခါ အရိုးအဆစ္ေပါင္း ၂၆၄ ခုကို ေခ်ာဆီထိုးေပးပါတယ္။ ေန႔ထိုင္းေခ်ာဆီထိုးရတာပါ။ ဒီအခ်က္ကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ္ဖါသာကိုယ္ ေခ်ာဆီထိုးရရင္ တခ်ိဳ႕အဆစ္ေတြကို ေမ့က်န္ခဲ့မွာပဲ။ ဒါဆို အဆစ္ေတြ တခုနဲ႔တခု မဆက္စပ္ေတာ့ဘဲ၊ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ခက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုျဖည့္ေနရရင္ အခ်ိန္ၾကာလြန္းလို႔ တျခားဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္မွာကို ဘုရားသခင္သိတဲ့အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ ေခ်ာဆီထိုးတဲ့စနစ္ကို ထည့္ထားေပးပါတယ္။ လူ႔ကိုယ္မွာရွိတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြက သူ႔အလုပ္သူ ပံုမွန္လုပ္ပါတယ္။ ဒူး၊ မ်က္စိ၊ လည္ပင္း ..... စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ အသားစားတာ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စားတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ကိုယ္လက္အဂၤါေတြက သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ၾကတယ္။
ပါးစပ္ကို စိုစြတ္ေအာင္ ဖန္းဆင္းထားတဲ့အေၾကာင္းကို ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖူးသလား? မဟုတ္ရင္၊ ေျမပဲဆံအႏွစ္ ေထာပတ္ကို စားၾကည့္ပါ။ ၂ နာရီေလာက္ တျခားဘာမွ မစားႏိုင္ဘဲေနမယ္။ လွ်ာမွာ ဇြန္းနဲ႔ျခစ္ယူမွ သက္သာလိမ့္မယ္။
မ်က္စိတ္ပိတ္မသြားေအာင္ မ်က္ေတာင္ေလးေတြကို စိုစြတ္ေနေစတဲ့အတြက္ ဝမ္းမသာဘူးလား? ခ်ံဳ႕ႏိုင္၊ ခ်ဲ႕ႏိုင္တဲ့ အေရျပားကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ ထိမိခိုက္မိရင္ အလိုက္သင့္ အေရျပားကို ခ်ဲ႕လိုက္တဲ့အတြက္ ျပဳတ္ထြက္မကုန္တာ ျဖစ္တယ္။
အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြ၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြ မေပါက္တာ မေကာင္းဘူးလား? ေပါက္ေနရင္ မနက္စာအတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္မဝင္ႏိုင္ဘဲ၊ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေနရမယ္။
အရိုးအဆစ္ေတြကလည္း ထူးဆန္းတယ္။ လူ႔ရဲ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းထဲက အရိုးေတြဟာ ေသးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတကိုယ္လံုးနဲ႔အတူ သူသယ္လာသမွ် ပစၥည္းေတြကို ေထာက္မထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ လူတကိုယ္လံုးကို ေျခတေခ်ာင္းတည္းအေပၚမွာ ရပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။
လူ႔ရဲ႕နားကလည္း ထူးဆန္းပါတယ္။ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔ ေတာင့္ေတာင့္ေလးေနတယ္။ အသံလႈိင္းေတြက နားရြက္ကို ရိုက္ခတ္တယ္။ ၿပီးမွ နားထဲကို သူ႔သဘာဝအတိုင္း ဝင္လာတယ္။ နားမွာ အံ့ၾသစရာတခု ရွိတယ္။ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အသံတိုင္းကို လူက ၾကားတာမဟုတ္ဘူး။
ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာန အမ်ားႀကီးက ျမင့္မားတဲ့ ႀကိမ္ႏႈန္းေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသံလႊင့္ေနတယ္။ တစကၠန္႔မွာ ႀကိမ္ႏႈန္း ၂ သိန္းေလာက္ရွိလိမ့္မယ္။ လႊင့္ေနသမွ်ကို လူေတြ ၾကားေနရရင္ အကုန္ရူးသြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရဒီယိုပညာရွင္ေတြက ႀကိမ္ႏႈန္းကို ၅၀၀၀ မွ ၂၅၀၀၀ ၾကားကို ေလ်ာ့ခ်ၾကတယ္။ ေလထုထဲမွာ ျဖစ္ေနသမွ်အသံေတြကို မၾကားႏိုင္ေအာင္ လူ႔နားကို ဘုရားဖန္ဆင္းထားတယ္။
Wilson opinion ေဝးလ္ဆင္အယူအဆအေၾကာင္း ေျပာပါဦးမယ္။ ႏွလံုးေရာဂါေၾကာင့္ သြားရင္းလာရင္း၊ ထိုင္ေနရင္း ေသတဲ့လူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ားသလဲ? အေၾကာင္းရင္း ၃ ခု ရွိတယ္။
ပထမက ဒီေန႔ေခတ္မွာ လွ်ပ္စစ္လႈိင္းေတြ ထြက္ေနတဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေန႔ေန႔ညည အၿမဲပါတ္သက္ေနရတယ္။
ဒုတိယ- ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြ .... စတဲ့ ေလာင္စာဆီသံုးတဲ့ ယာဥ္ေတြကထြက္တဲ့ ကာဗြန္မိုေနာက္ဆိုဒ္ဓါတ္ေငြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရႈရႈိက္ေနၾကရတယ္။
တတိယ - လူေတြက သိပ္မနားေတာ့ဘူး။ စားမယ္၊ သြားမယ္ပဲ ျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး မနားၾကေတာ့ဘူး။ ဒီအခ်က္ ၃ ခ်က္ေၾကာင့္ ႏွလံုးနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ ျပသနာေတြ ျဖစ္ၾကရတာပါ။

Ants ပုရြက္ဆိတ္

ပုရြက္ဆိတ္ေတြက ထူးျခားတယ္။ "အခ်င္း လူပ်င္း၊ ပုရြက္ဆိတ္ထံသို႔ သြား၍၊ သူ႔၏ her ways အျပဳအမူတို႔ကို ဆင္ျခင္သျဖင့္ ပညာရွိေစေလာ့။" - သုတၱံ ၆း ၆း။
ဘာလို႔ her ways လို႔ ေျပာသလဲ? ပုရြက္ဆိတ္ထီးကို ျမင္ဖူးၾကမွာ မဟုတ္လို႔ပါ။ အထီးက ေျမတြင္းထဲမွာပဲေနၿပီး၊ အမက အျပင္ထြက္ စီးပြါးရွာတယ္။
ထူးဆန္းတာ တခုရွိတယ္။ ပရြက္ဆိတ္မွာ နား ၄ စံု ရွိတယ္။ ေခါင္းမွာ တစံု၊ ေရွ႕ေျခမွာ တစံု၊ ရင္ဘတ္မွာ တစံု၊ ဗိုက္မွာ တစံု ရွိတယ္။ တေကာင္နဲ႔တေကာင္ ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ပါလာသမွ်အကုန္ ခ်ထားလို္က္တယ္။ တျခားတေကာင္ကလည္း သူတပါးယူလာတာကို လံုးဝ ေကာက္မကိုင္ဘူး။ ဒါက တကယ္မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ သူတို႔ကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ဒီအခ်က္ကို ေတြ႕ရတယ္။
သူက ေရွ႕ေျခနဲ႔ တျခားပုရြက္ဆိတ္ရဲ႕ ေခါင္းကို စမ္းၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူအစာကို ဘယ္ေနရာက ရလာတယ္ဆိုတာ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီမွာ အစာရၾကတယ္။ လမ္းမွာေတြ႕သမွ် ပုရြတ္ဆိတ္ေတြကို ဒီနည္းအတိုင္း ေျပာျပတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အကုန္လံုး အစာရသြားၾကတယ္။
သူတို႔ထံမွ သင္ယူစရာက ရိုးသားမႈပဲ။ သူတပါးပစၥည္း မယူနဲ႔။ ဘုရားေက်းဇူးခံစားရတာကို ေျပာျပပါ။ ကိုယ္ေတြ႕တဲ့ ပ်ားရည္၊ အသက္ေရ၊ အသက္မုန္႔အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။ ခရစ္ေတာ္အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။
ဒီလိုနည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကယ္တင္ျခင္းရခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူးသမားတေယာက္က သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ သူက အိုင္အိုဝါကေန ကဲင္းစပ္ကို ေရာက္လာတယ္။ သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။

Spiders ပင့္ကူမ်ား

"လက္ျဖင့္ကိုင္ဆြဲ၍ နန္းေတာ္ ပင္ ေနတတ္ေသာ အိမ္ေျမာင္ .... "The spider taketh hold with her hands," သုတၱံ ၃၀း ၂၈။
ပင့္ကူအထီးကို ျမင္ဖူးမွာ မဟုတ္ဘူး။ အမက ပင့္ကူအိမ္ကို ေဆာက္တယ္။ အထီးက မေဆာက္ဘူး။ အထီးက သိပ္ေသးတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပင္အပ္ေခါင္းေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ ပင့္ကူမက ေျခေတြနဲ႔ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ယက္ၿပီး၊ ေစးကပ္ေစတဲ့အရာကို ပင့္ကူမွ်င္ေပၚမွာ ခ်ထားတယ္။ ပိုးေကာင္းေလးေတြ ေထာင္ေျခာက္မိၿပီး သူ႔အစာျဖစ္ရတယ္။ ပင့္ကူမွ်င္ဟာပိုးစာမွ်င္ထက္ အဆ ၂၀ ပို ခိုင္တယ္လို႔ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားႀကီးမရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ပင့္ကူအထီးနဲ႔ အမဟာ အတူ မေနႏိုင္ၾကဘူး။ အမက အထီးကို သေဘာမက်တဲ့အခါ စားပစ္လိုက္တယ္။ သူတို႔က အသားစားသတၱဝါေတြပါ။
ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ Bell Spider ေခါင္းေလာင္းပင့္ကူပါ။ သူ႔မွာ အေမြးေတြ ရွိတယ္။ ေခ်ာင္းထဲကို သြားၿပီး သစ္ကိုင္း၊ သစ္ရြက္တခုခုမွာ ခိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေလာင္းပံု ပင့္ကူအိမ္ ဖြဲ႕တယ္။ တလက္မေလာက္ ရွိမယ္။ ေရထဲကို ဆင္းလိုက္တက္လိုက္ လုပ္မယ္။ တက္လာရင္ ေလေတြကို သူ႔အေမြးနဲ႔ ယူသြားမယ္။ ေရေအာက္မွာ ကိုယ္က အေမြးေတြကို ညွစ္ၿပီး ေလထုတ္ယူမယ္။ ေနာက္ျပန္တက္ၿပီး အေမြးနဲ႔ ေလယူမယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေလအျပည့္ရသည္အထိ ညွစ္ယူမယ္။ ၿပီးမွ ေရမွာေမ်ာလာမယ့္ အစာကို ထိုင္ေစာင့္တယ္။ ေတြ႕ရင္ ဖမ္းယူၿပီး ေရေပၚတက္ကာ ေလရွိရာအရပ္မွာ စားေသာက္တယ္။ ဒီပညာ သူဘယ္က ရသလဲ?

Butterflies လိပ္ျပာ

ေက်ာင္းသားတေယာက္က လာဇရုဟာ ေသၿပီး ၄ ရက္ေလာက္မွာ အေလာင္းရစ္ပတ္တဲ့ အဝတ္ေတြနဲ႔ ျပန္ရွင္လာတာကို မယံုဘူးတဲ့။ အေလာင္းထုပ္ပိုးထားတဲ့အဝတ္ေတြနဲ႔ ဘယ္လို လမ္းေလွ်ာက္မလဲတဲ့။
လိပ္ျပာဟာ ပိုးတံုးလံုးဘဝကေန ကိုက္ျဖတ္ထြက္ဖို႔ သြားမရွိဘူး။ ပိုးတံုးလံုးရဲ႕ အမွ်င္ေတြဟာ ေလ၊ ေရ၊ အလင္း၊ အပူ လံုးဝမဝင္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ထားတယ္။ အဲဒီကေန ဘယ္လိုပြင့္ထြက္လာသလဲ မသိႏိုင္ဘူး။ တြားသြားတဲ့ ပိုးေကာင္ဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၁၄ ေခ်ာင္း ရွိတယ္။ လိပ္ျပာဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၆ ေခ်ာင္းပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ၈ ေခ်ာင္း ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ? မသိႏိုင္ဘူး။ အေမြးအမွ်င္ေတြ ေပ်ာက္ၿပီး၊ ေတာင္ပံေတြနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္။

Watermelon, Trees, Wheat ဖရဲသီး၊ သစ္ပင္၊ ဂ်ံဳ 

ဖရဲသီးတိုင္းမွာ အစင္းေၾကာင္း stripes ၁၀ ေၾကာင္းစီ ပါပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြမွာ အရြက္ေတြ ဘယ္လိုႀကီးလာၾကသလဲ?ပန္းသီးပင္မွာ ၅ ရြက္ေျမက္ အရြက္ဟာ ပထမအရြက္ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို ထြက္တယ္။ peach မက္မြန္သီးပင္မွာ ၈ ရြက္ေျမာက္ဟာ ပထမအရြက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Plum ထန္းပင္မွာ ၄ လက္ေျမာက္ဟာ ပထမအလက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Ash tree ဆိုတဲ့ သံလြင္ပင္တမ်ိဳးဟာ ၂၂ ရြက္ေျမက္အရြက္က ပထမအရြက္ကို ဆန္႔က်င္ ထြက္တယ္။ သခင္ေယရႈက ယံုၾကည္သူဟာ အဆ ၃၀၊ ၆၀၊ ၁၀၀ ႀကီးပြါးရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဂ်ံဳပင္ေတြဟာ ဒီအတိုင္း ႀကီးၾကရတယ္။ အေသးစား ဂ်ံဳပင္တပင္မွာ အေစ့ ၂၈၊ ၃၀ သို႔မဟုတ္ ၃၂ ရွိပါလိမ့္မယ္။ အၿမဲတမ္း စံုဂဏန္းျဖစ္မယ္။  အပင္ေကာင္းရင္ ၅၈၊ ၆၀ သို႔မဟုတ္ ၆၂ ရွိမယ္။  အပင္သန္လို႔ ေခါင္းညြတ္က်ေနရင္ ၉၈၊ ၁၀၀ သို႔မဟုတ္ ၁၀၂ ရွိမယ္။ သခင္ေယရႈက သူ႔ေျပာတဲ့စကားကို သူသိတယ္။

Flies ယင္

အီဂ်စ္ျပည္မွာ ယင္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ေတာ့ တေကာင္မွ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ (ထြက္ ၈း ၃၁)
ယင္ေကာင္ရဲ႕ မ်က္စိမွာ ေထာင္ခ်ီတဲ့ မွန္ကူကြက္ေတြ ပါတယ္။ ေနာက္က လိုက္ရိုက္တဲ့အခါ မ်က္လံုးအကြက္တေထာင္ပါေပမယ့္ မခုန္ပ်ံႏိုင္ဘူး။ ပ်ံၿပီး မ်က္ႏွာၾကက္မွာေတာ့ ေဇာက္ထိုးနားတယ္။ သူ႔ကို ဘာက မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ကပ္ေနေစသလဲ? ေဆာင္တြင္းမွာ ယင္ေကာင္ဟာ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚမွာ ေအးခဲၿပီး ေသေနတာ ေတြ႕ရမယ္။ သူ႔ကိုယ္က ေကာ္တမ်ိဳးက ေအးခဲသြားတာ ျဖစ္တယ္။ ယင္ရဲ႕ေျခေထာက္မွာ အေမြးပြ အေခ်ာင္း ၁၅၀ ရွိတယ္။ အဲဒီအေမြးပြေတြက ေျခတဖက္ အေခ်ာင္း ၁၅၀ နဲ႔၊ ေပါင္း အေမြး ၉၀၀ ေလာက္ဟာ သူ႔ေျခခ်တဲ့ေနရာတိုင္းမွ ေကာ္တမ်ိဳးနဲ႔ ေစးကပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။

Elephants ဆင္

ေျခေလးေခ်ာင္းေပၚမွာ တၿပိဳင္နက္တည္း ထရပ္ႏိုင္တာ ဆင္ပဲ ရွိတယ္။ ႏြားက ေနာက္ေျခကေန စရပ္တယ္။ ျမင္းက ေရွ႕ေျခနဲ႔ စရပ္တယ္။
ဆင္ကေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာႀကီးလြန္းလို႔ ေျခ ၄ ေခ်ာင္းလံုးနဲ႔ ရပ္ရတယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခက ေရွ႕ကို ေကြးညႊတ္လိုက္တယ္။ လိပ္ကလြဲလို႔ ေျခေလးေခ်ာင္းသတၱဝါေတြျဖစ္တဲ့ ျမင္း၊ ေခြး၊ ေၾကာင္၊ ႏြား စတာေတြဟာ ေနာက္ေျခကို ေနာက္ဖက္ ေကြးႏိုင္တယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခကေတာ့ ေရွ႕ကို ေကြးႏိုင္တယ္။ ဒါမွ သူ႔ကိုယ္ကို ထရပ္ႏိုင္တယ္။ သူ႔ႏွာေမာင္းက ႂကြက္သားအေၾကာေပါင္း ၂၄,၀၀၀ ရွိတယ္။ Fulcrum ဆိုတဲ့ ကုတ္ေတြမပါဘဲ ဘာလို႔ ဒီေလာက္သန္မာသလဲဆိုတာ သိပၸံပညာရွင္ေတြ နားမလည္ၾကဘူး။ ႏွာေမာင္းႂကြက္သားတခ်ိဳ႕က ေမးရိုးနဲ႔ ဆက္ေနတယ္။ ဒါကလည္း အေတာ္နဲပါတယ္။ ဆင္တေကာင္ဟာ ေပါင္ ၆၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ က်ားတေကာင္ကို သူ႔ႏွာေမာင္းနဲ႔ လႊဲခ်ီပစ္ေပါက္ႏိုင္တယ္။ (ဆင္တေကာင္ေမြးဖြါးဖို႔ ၈၇ ပတ္ၾကာပါတယ္။)

Bees ပ်ားမ်ား

ပ်ားေလးေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ သူ႔က နံပါတ္ ၃ ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။ အစာအိမ္ ၃ ခု ရွိတယ္။ တခုက အစာအတြက္၊ တခုက ပန္းဝတ္ရည္အတြက္၊ ေနာက္တခုက ပ်ားအံုေရာက္တဲ့အခါ ပ်ားရည္သြန္ခ်ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ပ်ားေတြရဲ႕ ဦးေခါင္းမွာ မ်က္လံုး ၃ လံုး ပါတယ္။ အေတာင္ပံ ၃ စံု ရွိတယ္။ အစြယ္ ၃ ေခ်ာင္း ပါတယ္။ ၉၊ ၁၂၊ ၁၅၊ ၁၈၊ ၂၁၊ ၂၄ စတဲ့ ရက္ေတြမွာ ပ်ားေတြ ေပါက္တယ္။ အားလံုး ၃ နံပါတ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အေကာင္ေပါက္ၿပီး ၃ ရက္အၾကာထိ ပ်ားအံုထဲမွာေနတယ္။ ေနာက္ ၃ ရက္က ပ်ားသလက္မွာ ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပ်ားရည္စုေဆာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္။

Birds ငွက္မ်ား

Blue Jay ဆိုတဲ့ ငွက္ကေလးေတြဟာ အာဖရိကေတာနက္ထဲမွာ ေမ်ာက္ေတြ မမွီႏိုင္တဲ့ သစ္ကိုင္းအဖ်ားမွာ အသိုက္ေဆာက္ၾကတယ္။ အဲဒီဥာဏ္ သူတို႔ ဘယ္ကရသလဲ?
ဇီးကြက္ေတြရဲ႕ အေတာင္ပံ အေမြးဟာ သိပ္ႏူးညံ့တယ္။ ညအခ်ိန္ အစာရွာတဲ့အခါ အေတာင္ပံ အသံျပင္းျပင္း မထြက္ေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။
ၾကက္ကေလးေတြ ဥေပါက္လာတဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က မေပါက္ဘူး။ အခၽြန္ဖက္က သိပ္မာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကက္မက ဥေပါက္တဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က အရင္ဥခ်တယ္။ အခၽြန္ဖက္ဟာ အထိုင္ဖက္ထက္ ၂ ဆ မာတယ္။ အထိုင္ဖက္မွာ ေလခိုေနတဲ့အခန္းေလး ရွိတယ္။ ရက္ ၂၀ အၾကာမွာ ဥထဲက ၾကက္ကေလးက ေလနဲနဲ စရႈတယ္။ ၂၁ ရက္အၾကာမွာ အေပါက္ေဖါက္ၿပီး၊ အေကာင္ေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။ ၾကက္ဥထဲက ၾကက္ကေလးရဲ႕ အေနအထားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ႏွာေခါင္းေလးက ေလခိုတဲ့အခန္းေလးဖက္မွာ အၿမဲရွိတယ္။ ၾကက္ဥရဲ႕  အျဖဴေရာင္အကာေတြက အႏွစ္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မျဖစ္ေအာင္ ဥနံရံမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးထားတယ္။

နိဂံုး

ဘုရားလက္ရာေတြဟာ စံုလင္၊ လွပ၊ အံ့ၾသဖြယ္ရာျဖစ္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အခြင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အသက္တာနဲ႔ စိတ္ႏွလံုးကို လွပလာေစႏိုင္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အားကိုးပါ။

Wednesday, January 25, 2017

The Foolish Boy - Lahu Story


ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ ေကာင္းတာေတြ လုပ္မွရမယ္လို႔ လူအမ်ားထင္တတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ကို ဘုရားသားေတာ္က လာၿပီး အေသခံေပးခဲ့ပါၿပီ။ ကိုယ္စားအေသခံၿပီး အျပစ္ေႂကြးကို ဆပ္ေပးခဲ့ပါၿပီ။ လူက တခုခု လုပ္မွရမယ္၊ Do လို႔ ထင္တယ္။ ဘုရားက ငါ လုပ္ေပးၿပီးၿပီ၊ Done လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါကို နားမလည္ဘဲ မေနသင့္ပါဘူး။ လားဟူပံုျပင္ေလးက ရယ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မအ, ဖို႔ သတိေပးေနပါတယ္။
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
This folktale warns about the perils of being foolish.It has a startling and rather final ending.
Once, there was a woman with a very foolish son who just stayed home all day.
One day, the boy smelled a neighbor's curry. Its smelled so good that he said, "Mother, I want to eat a delicious curry."
"How can I make a curry at all if you do not bring back any food from the jungle? If you want curry, go look for some food to put in it."
So the boy made a fish trap. But he did not have the patience to wait along. Giving up, sure that the trap was empty, he threw it up into the trees. But there had been a small fish caught in the trap, and an egret landed on the trap and had a nice snack. The boy caught the egret and said to it, "Fly to my home and tell my mother that I said to kill you and make a curry out of you." Then, he let the egret go and watched it fly away.
        He went home. "Mother, did you get the egret? I told it to fly home so could make a curry out of it."
        "Son, if you want food, you first to kill it, then bring it back."
        The next day, the foolish boy found a clump of edible mushrooms. He remembered what his mother said. He beat the mushrooms to a pulp to make sure they were dead, and then he brought the mess home.
        "Son," his mother said, "this type of food needs to be pick one at a time, then carried home in your shoulder bag."
         Off the son went. He found a hive of bees. Even though they stung him very badly, he managed to put them one by one into his shoulder bag and carry them home.
         "Son," his mother said after she, too, had been stung and had chased the bees away with smoke, "for this kind of thing, you must first burn out the hive, then bring it home."
         The next day, the foolish boy found a barking deer, which is  a small deer that makes doglike noise. "I must burn it," the boy said. He set fire to the deer. It barked, leaped into a river, and swam away.
         When the boy told his mother what had happened, she sighed.
         "Son, you must first strike it and kill it, then bring it home."
          So the boy went off into the jungle. He found a Buddhist monk there, struck him over the head, and dragged him home.
          His mother, setting about reviving the stunned monk, said, "Son, this is a holy man. You do not strike him. You bow to him."
          So the boy went off the jungle again. He found a tiger. Remembering what his mother had said, he bowed to it. The tiger ate him.
          And that is why there is a Lahu proverb; Stupid never survives.

(From "World Folklore for Storytellers")
 
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
လူအ, ေလးတေယာက္အေၾကာင္း - အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႔ တရုတ္ျပည္မွာေနထိုင္ေသာ လားဟူလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ပံုျပင္။

ဒီပံုျပင္ေလးက မ,အဖို႔ သတိေပးထားတာပါ။ ဇာတ္သိမ္းက တမ်ိဳးေလးပါ။
တခါတုန္းက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္မွာ တေနကုန္ အိမ္မွာပဲ ထိုင္ေနတဲ့ သားတေယာက္ ရွိသတဲ့။ တေန႔ေတာ့ ေကာင္ေလးက ေဘးအိမ္က ဟင္းနံ႔ကို ရသတဲ့။ အနံ႔ေလးက သိပ္ေမႊးေတာ့ - “အေမ၊ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္လိုက္တာဗ်ာ” လို႔ ေျပာသတဲ့။
“ငါက ဘယ္လိုလုပ္ ဟင္းေကာင္းခ်က္မလဲ။ မင္းက ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာမွ မရွာတာ။ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာ ရွာခဲ့။” လို႔ ေျပာသတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ငါးေထာင္ဖို႔ ယက္သဲ့တခုကို ရက္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူက သိပ္မေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ ငါးမရဘူးဆိုၿပီး လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ယက္သဲ့ကိုေတာ့ ခ်ံဳပုတ္ေပၚ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ယက္သဲ့ထဲမွာ ငါးေသးေသးတေကာင္ ပါလာတယ္။ ဗ်ိဳင္းတေကာင္က ယက္သဲ့ေပၚ ဆင္းလာၿပီး အဆာေျပ စားလိုက္ရသတဲ့။ ေကာင္ေလးက ဗ်ိဳင္းကို ဖမ္းလိုက္တယ္၊ “အိမ္ကို ပ်ံၿပီး၊ ငါ့အေမကို ေျပာ။ နင့္ကို သတ္ၿပီး ဟင္းေကာင္းတခြက္ ခ်က္လို႔ ေျပာ။” ဆိုၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းကို လႊတ္လိုက္ၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းပ်ံေျပးတာကို ေငးၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ “အေမ၊ ဗ်ိဳင္းတေကာင္ မလာဘူးလား? ဟင္းခ်က္စားဖို႔ အိမ္ျပန္သြားလို႔ ေျပာလိုက္တာ။”
“သားရယ္။ ဟင္းစားခ်င္ရင္ အရင္သတ္ရတယ္။ ၿပီးမွ အိမ္ကိုယူလာခဲ့။”
ေနာက္တေန႔ လူအ,ေလးဟာ စားလို႔ရတဲ့ မိႈတက်င္းကို ေတြ႔သတဲ့။ အေမ့စကား သူ သတိရသြားတယ္။ မိႈေတြကို ေသေအာင္ ရိုက္သတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ မိႈအေၾကေတြကို အိမ္ကို ယူလာေတာ့တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးက တပြင့္ခ်င္း ေကာက္ယူရံုပဲ။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ယူလာခဲ့။” လို႔ အေမက ျပန္ေျပာတယ္။
ဒါနဲ႔ သားက သြားျပန္တယ္။ ပ်ားအံုႀကီး တအံုကို ေတြ႕တယ္။ ပ်ားေတြ အႀကီးအက်ယ္ တုပ္ေပမယ့္ တစုခ်င္း ေကာက္ၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ျပန္လာခဲ့တယ္။ အေမလည္း ပ်ားတုတ္ခံရလို႔ ပ်ားေတြကို မီးခိုးနဲ႔ ေမာင္းၿပီးမွ “သား၊ ဒါမ်ိဳး အသံျမည္ရင္ မီးအရင္ ရိႈ႕ရတယ္။ ၿပီးမွ ယူခဲ့” လို႔ မွာတယ္။
ေနာက္တေန႔မွာ လူအ,ေလးက အသံျမည္ေန၊ ေတာက္ေနတဲ့ သမင္ေလးတေကာင္ကို ေတြ႔တယ္။ သူရဲ႕ေတာက္သံက ေခြးေဟာင္သံလိုပဲ။ ေကာင္ေလးက “မီးရိႈ႕မွပဲ” လို႔ ဆိုၿပီး၊ သမင္ကို မီးရိႈ႕ဖို႔ လုပ္တယ္။ သမင္ေလးက ေအာ္ၿပီး၊ ျမစ္ထဲ ခုန္ခ်၊ ေရကူးေျပးေတာ့တယ္။
ေကာင္ေလးက အေမကို အျဖစ္အပ်က္ ေျပာျပတဲ့အခါ၊ အေမက သက္ျပင္းခ်တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးဆို၊ ရိုက္သတ္ၿပီးမွ အိမ္ကို ယူခဲ့။”
ဒါနဲ႔ ေတာထဲသြားျပန္ေတာ့ သစ္ေခါက္ဆိုးတဲ့ ဝါဖန္႔ဖန္႔ သကၤန္းဝတ္ထားတဲ့ ရေသ့တပါးကို ေတြ႕တယ္။ ေခါင္းကို ရိုက္ၿပီး အိမ္ကို ဆြဲေခၚလာတယ္။ အေမက သတိေမ့ေနတဲ့ ရေသ့ကို ျပဳစုၿပီး - “သား၊ ဒီလို သူေတာ္စဥ္ဆိုရင္ မရိုက္ရဘူး။ ဦးခ်ရတယ္ကြဲ႕။” လို႔ မွာတယ္။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးက ေတာထဲ သြားျပန္တယ္။ က်ားတေကာင္ကို ေတြ႕တယ္။ အေမေျပာတဲ့စကား အမွတ္ရၿပီး၊ က်ားေရွ႕မွာ ဦးခ်သတဲ့။ က်ားစာမိပါေလေရာ။
လားဟူပံုျပင္ပါ။ အ,လြန္းရင္ ေသတတ္ပါတယ္။