Friday, March 23, 2018

PRAYER by Dr. John R. Rice- Chapter 05

အခန္း ၅

စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ဆုေတာင္းျခင္း

PRAYING FOR DAILY BREAD

Dr. John R. Rice

၁။ အစားအစာ၊ အဝတ္အထည္၊ ေငြေၾကး၊ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ တျခားအရာေတြ ေတာင္းယူျခင္း

သခင္ေယရႈက တပည့္ေတာ္ေတြကို ပဌနာေတာ္ကို သင္ေပးတယ္။ “အသက္ေမြးေလာက္ေသာ အစာကို ယေန႔ ေပးသနားေတာ္မူပါ။” (လုကာ ၁၁း ၂၊ ၃)
 ေန႔စဥ္စားစရာအတြက္ ဆုေတာင္းဖို႔ သြန္သင္တယ္။ စားစရာသာမက တျခားလိုတာေတြလည္း ဆုေတာင္းဖို႔ ျဖစ္တယ္။ မသဲ ၆း ၉- ၁၃ မွာ ပဌနာေတာ္ကို ေတြ႕ရတယ္။ “အသက္ေမြးေလာက္ေသာ အစာကို ယေန႔ ေပးသနားေတာ္မူပါ။” ဒီအခန္းမွာပဲ ေျမႀကီးေပၚမွာ စည္းစိမ္ဥစၥာ မစုေဆာင္းဖို႔ မွာတယ္။ “အဘယ္သို႔ စားရမည္ဟု အသက္အဖို႔ မစိုးရိမ္ၾကႏွင့္။ အဘယ္သို႔ ဝတ္ရမည္ဟု ကိုယ္အဖို႔ မစိုးရိမ္ၾကႏွင့္။” မသဲ ၆း ၂၅။ ေကာင္းကင္ငွက္ေတြအတြက္၊ အစာနဲ႔ ေတာႏွင္းပန္းေတြအတြက္ အဝတ္ကို ဘုရားသခင္ ျပင္ဆင္ေပးထားတယ္။ ေန႔စဥ္အစာနဲ႔ တျခားလိုတာေတြအတြက္ ဆုေတာင္းဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာလိုအပ္ခ်က္ေတြအတြက္ ဆုေတာင္းဖို႔ လိုတယ္။ ေန႔စဥ္စားစရာအတြက္ ဆုေတာင္းခိုင္းတာဟာ ဘုရားက ေပးခ်င္လြန္းလို႔ ျဖစ္တယ္။ ရဲရဲေတာင္းသင့္တယ္။
ေန႔တိုင္းစားစရာအတြက္ ဘုရားေပးေလ့ရွိတာကို က်မ္းစာထဲမွာ အံ့ဖြယ္နမိတ္လကၡဏာေတြအျဖစ္ ေတြ႕ရတယ္။
အစၥေရးလူမ်ိဳးေတြကို တပတ္မွာ ၆ ႀကိမ္၊ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ လံုးလံုး မႏၷမုန္႔ ေကၽြးတယ္။ ထြက္ ၁၆း ၃၅။ ေန႔တိုင္း ဘုရားေႂကြးတာ သတိရေစခ်င္လို႔ အသန္႔ရွင္းဆံုးဌာနမွာ မႏၷမုန္႔အိုးကို သိမ္းေစတယ္။ ဘုရားေစတနာကို သားစဥ္ေျမးဆက္ သတိရေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ထြက္ ၁၆း ၃၂- ၃၄။ အစၥေရးေတြဟာ အႏွစ္ ၄၀ လံုး အဝတ္မႏြမ္း၊ ဖိနပ္မျပတ္ဘူး။ တရားေဟာ ၂၉း ၅။ အသားစားခ်င္ေတာ့ ငံုးေတြ ခ်ေပးတယ္။ ထြက္ ၁၆း ၁၃။ ေတာလည္ ၁၁း ၃၁။ ေရဆာေတာ့ ေက်ာက္ထဲက ေရေပးတယ္။ ေတာလည္ရာ ၂၀း ၁၁။ မာရအရပ္မွာ ခါးတဲ့ေရကို ခ်ိဳေစတယ္။ ထြက္ ၁၅း ၂၅။
အစားအစာနဲ႔ အဝတ္အထည္ေတြကို ဆုေတာင္းယူႏိုင္တယ္။ ရွံဆုံက ဖိလိတၱိလူ ၁၀၀၀ ကို သတ္ခ်ိန္မွာ ေရဆာလို႔ ေသမတတ္ျဖစ္တယ္။ ဘုရားက ေရကို စီးလာေစတယ္။ တရားသူႀကီး ၁၅း ၁၅- ၁၉။
ဧလိယကို က်ီးအေတြလႊတ္ၿပီး အစာေကၽြးတယ္။ ၃ရာ ၁၇း ၃- ၆။ က်ီးအေတြက တေန႔ ၂ ႀကိမ္ မုန္႔နဲ႔အသား ယူလာေပးတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဇရတ္ပၿမိဳ႕မွာ မုဆိုးမရဲ႕ လက္တဆုပ္စာ မုန္႔နဲ႔ဆီကို ေကာင္းႀကီးေပးၿပီး ႂကြယ္ဝေစတယ္။ ၃ရာ ၁၇း ၉- ၁၆။ လူေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကို ဘုရားက စိတ္ဝင္စားတယ္။ ေပးသနားတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ ဧလိယကို ေကာင္းကင္တမန္အားျဖင့္ မုန္႔နဲ႔ေရ ေပးတယ္။ ၃ရာ ၁၉း ၅- ၇။
သခင္ေယရႈကိုယ္တိုင္လည္း ေန႔စဥ္လိုအပ္မႈေတြအတြက္ နမိတ္လကၡဏာေတြ ျပတယ္။ ပထမဆံုး နမိတ္လကၡဏာက ဂါလိလဲျပည္ ကာနၿမိဳ႕မဂၤလာေဆာင္ပြဲမွာ ေရမွ စပ်စ္ရည္ျဖစ္ေစတယ္။ ေယာဟန္ ၂း ၁- ၁၀။ ေပတရု၊ ေယာဟန္၊ ယာကုပ္တို႔ကို အမႈေတာ္အတြက္ ေခၚခ်ိန္မွာ ေရနက္ရာအရပ္သို႔ ေရြ႕ဦးေလာ့။ ပိုက္ခ်ခိုင္းတဲ့အခါ ငါးအမ်ားႀကီး ဖမ္းမိတယ္။ ပိုက္ကြန္စုတ္ျပတ္မတတ္ ျဖစ္ရတယ္။ လုကာ ၅း ၄- ၈။ ဒါက အစားအစာအတြက္ ျဖစ္တယ္။ လူ ၅၀၀၀ ကို မုန္႔ ၅ လံုး၊ ငါး ၂ ေကာင္နဲ႔ ေကၽြးခဲ့တယ္။ လူ ၄၀၀၀ ကိုလည္း ေကၽြးခဲ့တယ္။ ဒါေတြက အစားအေသာက္နဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ နိမိတ္လကၡဏာေတြ ျဖစ္တယ္။ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ၿပီးတဲ့အခါ ဂါလိလဲျပည္ကို သြားတယ္။ တပည့္ေတာ္ေတြ တညလံုး ငါးဖမ္းေပမယ့္ မရဘူး။ ငါးရေစခ်ိန္မွာ ငါးႀကီး ၁၅၃ ေကာင္ရၾကတယ္။ ေယာဟန္ ၂၁း ၁၁။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သခင္ေယရႈက မီးဖိုၿပီး သူတို႔ကို အိုင္နေဘးမွာ နံနက္စာ ျပင္ေပးတယ္။ ေယာ ၂၁း ၅- ၁၂။ သခင္ဘုရားက အစားအစာကို စိတ္ဝင္စားၿပီး၊ ဆာေလာင္သူေတြကို ေကၽြးေမြးတယ္။
ဖိလိပၸိၿမိဳ႕သားေတြက အစားအစာ ပို႔တဲ့အခါ ရွင္ေပါလု ဝမ္းသာတယ္။ ဧပေျဖာဒိတ္လက္မွ ရလို႔ အားလံုး ျပည့္စံုေနတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေမႊးႀကိဳင္ေသာအနံ႔နဲ႔ ဘုရားသခင္ ႏွစ္သက္တဲ့ယဇ္ လို႔ဆိုတယ္။ ဘုရားသခင္က သင္တို႔ လိုသမွ်ကို ျဖည့္စြမ္းေပးမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဖိိလိပၸိ ၄း ၁၈- ၁၉။ ဒီအစားအစာေတြဟာ ေကာင္းကင္က ေပးသလို ရွင္ေပါလု ခံစားရတယ္။ ဒီအက်ိဳးကို သူတို႔ ျပန္ခံစားရဦးမယ္လို႔ ဂတိေပးတယ္။
ကိုယ္ခႏၶာနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အရာေတြ မရႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္ေနသူေတြ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေလာကီ ေကာင္းႀကီးဆိုတာ အစၥေရးေတြအတြက္ပါ။ ခရစ္ယာန္က ေကာင္းကင္အရာပဲ ရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါက မယံုၾကည္လို႔ အေၾကာင္းျပတာပါ။ လူေကာင္းတခ်ိဳ႕လည္း ဒီလို ေျပာတတ္တယ္။ ဒီစကား မမွန္ဘူး။ ဓမၼသစ္ေခတ္မွာလည္း ဓမၼေဟာင္းေခတ္လိုပဲ ယံုၾကည္သူေတြကို ဘုရားက ေကၽြးေမြးခ်င္တယ္။ ဘုရားသခင္က မေျပာင္းလဲဘူး။ ယာကုပ္ ၁း ၁၇ မွာ “ေကာင္းျမတ္စံုလင္ေသာ ဆုေက်းဇူးရွိသမွ်တို႔သည္ အလင္းတို႔၏ အဘထံေတာ္မွ သက္ေရာက္ရ၏။ ထိုအဘသည္ ေျပာင္းလဲျခင္းအရိပ္ႏွင့္ ကင္းလြတ္ေတာ္မူ၏။” ဘုရားက စိတ္မေျပာင္းလဲဘူး။ ခရစ္ယာန္ေတြကို မ,စခ်င္ေသးတယ္။ သားသမီးေတြကို ဂရုစိုက္ေနဆဲပဲ။ ေျပာင္းလဲမသြားဘူး။
ဝိညာဥ္ေရးေကာင္းႀကီးေတြကို ဘုရားေပးတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔စဥ္လိုအပ္ေနတဲ့ ေလာကီအရာေတြကိုလည္း ဘုရားေပးခ်င္တယ္။
ေဂ်ာ့ခ်္မူးလယ္ George Muller ရဲ႕ ဘဝအေၾကာင္းကို ဖတ္ၾကည့္ရင္  အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၊ ဘရစ္စ္တိုၿမိဳ႕မွာ မိဘမဲ့ေဂဟာေတြ ေဆာက္တယ္။ ကေလး ၂၀၀၀ ေက်ာ္တယ္။ အေဆာက္အဦေဆာက္ဖို႔၊ ေန႔စဥ္ စားဖို႔၊ အမႈေတာ္ေဆာင္လစာ စတာေတြအတြက္ လိုေငြကို အလွဴမခံဘဲ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေတာင္းဘဲ ဆုေတာင္းၿပီး ေျဖရွင္းတယ္။ အမႈေတာ္ေဆာင္ ရာခ်ီၿပီး ပံ့ပိုးႏိုင္တယ္။ က်မ္းစာအုပ္ ေထာင္ခ်ီၿပီး ေဝႏိုင္တယ္။ ေဝစာ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ထုတ္ေဝတယ္။ မိဘမဲ့ေဂဟာေတြ ေဆာက္တယ္။ သူ႔အသက္တာမွာ ဆုေတာင္းၿပီး ေဒၚလာ ခုႏွစ္သန္း ရခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အလွဴမခံ၊ အကူအညီ မေတာင္းခဲ့ဘူး။ (George Muller of Bristol ဆိုတဲ့ A. T. Pierson ေရးတဲ့ စာအုပ္)
ဆုေတာင္းရင္ အစားအစာ၊ အဝတ္အထည္နဲ႔ လိုအပ္သမွ် ဘုရားေပးတယ္ဆိုတာ ေဂ်ာ့ခ်္မူးလယ္က သက္ေသျပခဲ့ၿပီ။
ေလာကီအရာေတာင္းတာဟာ ဝိညာဥ္သေဘာမရွိတာလို႔ မယူဆပါနဲ႔။ ေန႔စဥ္စားဖို႔ ဆုေတာင္း အေျဖရသူဟာ သူတပါး ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔လည္း ပိုဆုေတာင္းခ်င္လာတယ္။
ဘုရားသခင္က သားေတာ္ကိုပင္ ေပးခဲ့တယ္။ ေလာကီလိုအပ္ခ်က္ေတြကိုလည္း ေပးခ်င္တယ္။ ေရာမ ၈း ၃၂ မွာ “သားေတာရင္းကို မႏွေျမာဘဲ၊ ငါတို႔ရွိသမွ် အဖို႔အလို႔ငွါ စြန္႔ေတာ္မူေသာသူသည္၊ သားေတာ္ႏွင့္တကြ ခပ္သိမ္းေသာအရာတို႔ကို ငါတို႔အားမေပးဘဲ အဘယ္သို႔ေနေတာ္မူမည္နည္း။”

၂။ အစားအစာအတြက္ ဆုေတာင္းျခင္း အေျဖမ်ား

ဒါက သီအိုရီမဟုတ္ဘူး။ လက္ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ ဒါဝိဒ္က “ဤဆင္းရဲေသာသူ၏ ေအာ္ဟစ္ျခင္းအသံကို ထာဝရဘုရား နားေထာင္၍” ဆာလံ ၃၄း ၆။ “ျခေသၤ့တို႔သည္ ဆင္းရဲ၍ ငတ္မြတ္ျခင္းကိုခံရေသာ္လည္း၊ ထာဝရဘုရားကို ရွာေသာသူတို႔၌ ေကာင္းေသာအရာ တစံုတခုမွ် မလိုရာ။” ဆာလံ ၃၄း ၁၀။ ေန႔စဥ္လိုသမွ်ကို ဆုေတာင္းလို႔ အေျဖရၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဘုန္းေတာ္ထင္ရွားတယ္။ ယံုၾကည္သူေတြ ခြန္အားရၾကတယ္။ ၁၉၁၆ ခု၊ ဇန္နဝါရီမွာ ကၽြန္ေတာ့အသက္ ၂၀။ Texas ျပည္နယ္အေနာက္ပိုင္းက ႏြားေမြးတဲ့ Dundee ၿမိဳ႕မွာ ယာခင္းႀကီး ရွိတယ္။ ေက်ာင္းေနဖို႔ ဘုရားႏိုးေဆာ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစရိတ္ မရွိဘူး။ အေဖ့မွာလည္း မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့မွာေတာ့ ျမင္းတေကာင္နဲ႔ ျမင္းကုန္းႏွီးအျပင္ ၉ ေဒၚလာနဲ႔ ၃၅ ဆင့္ပဲ ရွိတယ္။ ဘဏ္မွာ ေငြေခ်းဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အကူအညီေတာင္းတယ္။ ျမင္းေရာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ စီးပြါးပ်က္တဲ့ ကာလဆိုေတာ့ ျမင္းလည္း ေရာင္းမရ။ ပိုက္ဆံလည္း ေခ်းမရဘူး။ ဇန္နဝါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ ဆီးႏွင္းေတြက်ၿပီး အရမ္းေအးတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆုေတာင္းဖို႔ ေတာင္ကုန္းေလးကို တက္သြားလိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာအပ္ၿပီး ဆုေတာင္းတယ္။ “တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ၿပီးၿပီ ကိုယ္ေတာ္။ ဧဝံေဂလိတရားလည္း ေဟာခ်င္တယ္။ ဓမၼသီခ်င္း အဆိုေတာ္လည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ေတာ္အလိုရွိရာ တခုခု လုပ္ပါမယ္။ ဆယ္ဖို႔တဖို႔လည္း အၿမဲေပးမယ္လို႔ ဂတိေပးလိုက္တယ္။ ေပးခ်င္တဲ့စိတ္ကလည္း ဘုရားထံကလာတာပဲ ျဖစ္မယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္ကို မ,စပါ။ အလိုေတာ္အတိုင္း ျဖစ္ပါေစ” လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က Dr. R. A. Torrey ရဲ႕ How to pray ဆုေတာင္းနည္း ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ခရစ္ယာန္တိုင္း ဖတ္သင့္တယ္။ အေမေသေတာ့ သူ႔လက္ဆြဲအိပ္ကေလး ပို႔လိုက္ဖို႔ အေဖ့ကို မွာသြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ Texas ျပည္နယ္က Decatur ေကာလိပ္ကို သြားတက္တယ္။
ဆုေတာင္းတယ္။ ၂၅ မိုင္ေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါ Texas ျပည္နယ္၊ Archer ၿမိဳ႕က Power State ဘဏ္ကို ေရာက္တယ္။ ဘဏ္ေငြကိုင္ကို “ေက်ာင္းတက္ခ်င္လို႔ ျမင္းေပါင္ခ်င္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ျမင္းကို မၾကည့္ဘဲ “ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္လဲ” ဆိုၿပီး ခ်က္လက္မွတ္ကို ဆြဲယူတယ္။ ေတာ္ေတာ္အံၾသစရာပါ။ တခါမွ မႀကံဳဖူးဘူး။ “ေက်ာင္းစရိတ္ ပထမအရစ္ ေဒၚလာ ၆၀ လိုတယ္။” ဆိုေတာ့ …. “ဘယ္ေလာက္ၾကာရင္ ျပန္ဆပ္မလဲ” တဲ့။ “၆ လ” လို႔ သီးႏွံရိတ္မယ့္အခ်ိန္ကိုမွန္းၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ၆ လ အခ်ိန္ေပးၿပီး၊ ေဒၚလာ ၆၀ ထုတ္ေပးတယ္။ ဘဏ္ကိုလာတဲ့ တျခားတေယာက္က “Mr. Power ခင္ဗ်ားေျပာေတာ့ ၾကပ္တည္းတဲ့အခ်ိန္မို႔ ၃ လထက္ပိုၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေခ်းႏိုင္ဘူး .. ဆို။” လို႔ ေျပာလာတယ္။
“ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေလးက ငါ့မိတ္ေဆြရဲ႕ သားကြ” လို႔ ဘဏ္အရာရွိက ေျဖတယ္။ သူကို ကူညီဖူးတာက စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကိုင္းကူး ကိုင္းဆက္နည္းေလး ေျပာျပဖူးတာပါ။
ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက အလုပ္မရွိဘူး လို႔ ေျပာေပမယ့္ ဘုရားက အလုပ္တခု ေပးတယ္။ ႏြားႏို႔ညွစ္ရတယ္။ စားပြဲထိုးလုပ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းလစာေပးရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ျပန္ေတာ့ အသည္းအသန္ ဆုေတာင္းရတယ္။ မၾကာခင္မွာ Dr. J. L. Ward က ေခၚတယ္။ သူက သိပ္သေဘာေကာင္းတယ္။ ေကာင္းႀကီးပါပဲ။ “John ေက်ာင္းေနာက္က်တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို သခ်ၤာသင္ေပးႏိုင္မလား။ အကၡရာနဲ႔ ေဂ်ာ္မက္ႀတီမွာ ညံ့ေနတယ္။” လို႔ ေျပာတယ္။ စာသင္ရတယ္။
ဒါေပမယ့္ အက်ီ ၤ၊ ေဘာင္းဘီေတြက ေပါက္ၿပဲေနတယ္။ ညမွာ ေဘာင္းဘီအေပါက္ ဖာရတယ္။ ပါးလြန္းေတာ့ မခိုင္ေတာ့ဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အဖါရာကြယ္ဖို႔ ဦးထုပ္နဲ႔ ကာရတယ္။
တညေတာ့ အခန္းေဖၚ Riley Whatley ကို ေျပာတယ္။ “အက်ၤ ီမရွိရင္ေတာ့ ေက်ာင္းထြက္ရေတာ့မယ္။ အက်ၤီေတြက ဖါရာေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ။” Riley က ဆုေတာင္းဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ အခန္းေဖၚ ၃ ေယာက္ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ ဘုရားက စိတ္ခ်မႈေပးတယ္။ အဲဒီညက ေသာၾကာညပါ။ တနဂၤေႏြေန႔ခင္းမွာ ဟိုအေဝး Texas ျပည္နယ္ Gainesville မွာေနတဲ့ ဦးေလးက ဖုန္းေခၚတယ္။ သူက ေစတနာေကာင္းတယ္။ သေဘာေကာင္းတယ္။ “John အဝတ္အစားဝယ္ဖို႔ ေငြဘယ္ေလာက္လိုလဲ” လို႔ ေမးလာတယ္။ “ကၽြန္ေတာ့မွာ အဝတ္အစားဝယ္ဖို႔ ေငြလိုတာ ဦးေလး ဘယ္လိုသိသလဲ” လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ “ဟာ ….  ေက်ာင္းသားေတြမွာ အက်ၤ ီအဝတ္အစား အၿမဲလိုတာပဲ” လို႔ ေျပာလာတယ္။ ၁၅ ေဒၚလာ လိုတယ္လို႔ ေျပာတဲ့အခါ ခ်က္လက္မွတ္မွာ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးတယ္။ အက်ၤီအျပာေရာင္တထည္၊ ဦးထုပ္တလံုး၊ ဖိနပ္တရံကို ေဒၚလာ ၂၀ နဲ႔ ဝယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီေငြေတြအားလံုး ျပန္ဆပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆုေတာင္းရင္ ရတယ္ ဆိုတာက စိတ္ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္လာတယ္။ ေကာလိပ္၊ တကၠသိုလ္နဲ႔ က်မ္းစာေက်ာင္း ၂ ႏွစ္ တက္ခ်ိန္မွာပါ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ေက်ာင္းမတက္ရတာမ်ိဳး မရွိေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေေထာက္ပံ့တဲ့သူ ရွိေနတဲ့ဘဝမ်ိဳးပါ။
ဘုရားသခင္က မေျပာင္းလဲဘူး။ ဆုေတာင္းသံကို နားေထာင္ေပးေနတယ္။ ၁၉၄၁၊ ဇန္နဝါရီလ Nebraska ျပည္နယ္ Grand Island မွာ ေရဒီယိုအစီအစဥ္တခုမွာ ေဟာေျပာရင္း အခုန အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေျပာျပျဖစ္တယ္။ Kansas State ေကာလိပ္မွာတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္က စိတ္ညစ္ေနတယ္။ အဲဒီေရဒီယိုကို နားေထာင္ေနတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းက  မေကာင္းတာ၊ အက်င့္ပ်က္ေနတာ၊ အယူလြဲေနတာေတြကို စိတ္ညစ္ေနတယ္။ Wheaton ေကာလိပ္ကို တက္ခ်င္ေနတယ္။ ပိုက္ဆံကမရွိဘူး။ ဘုရားအေျဖေပးတာ ၾကားရေတာ့ သူလည္း ဆုေတာင္းတယ္။ အခန္းေဖၚ ဝင္လာခ်ိန္မွာ သူ႔အဝတ္အစားေတြ သိမ္းေနၿပီ။ ပိုက္ဆံမရွိေပမယ့္ ဘုရား မ,စမယ္လို႔ သူယံုတယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ အခန္းခကို ဘုရား ျဖည့္စြမ္းမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါနဲ႔ Wheaton ေကာလိပ္ကို သြားတယ္။ ေရာက္ၿပီး ၂ နာရီအၾကာမွာ အလုပ္တခုရတယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္ ေပးႏိုင္လာတယ္။ ဒီအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္ေျပာျပၿပီး အခု ကၽြန္ေတာ့ရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။
၁၉၂၆ မွာ သင္းအုပ္ဘဝ အနားယူၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ ဧဝံေဂလိအမႈေဆာင္လိုက္တယ္။ ပိုဆက္ကပ္ဖို႔ လိုလာတယ္။ “ကိုယ္ေတာ့္အလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တာဝန္ယူမယ္။ ကၽြန္ေတာ့မိသားစုကို ကိုယ္ေတာ္တာဝန္ယူေပးပါ” လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္တယ္။ အသက္အာမခံ ေဒၚလာ တေသာင္းကို သံုးလိုက္တယ္။ လူကို အားမကိုးဘဲ၊ ဘုရားကိုပဲ အားကိုးဖို႔ ဇနီးသည္နဲ႔ သေဘာတူထားၾကတယ္။ ပံုမွန္လစာမရွိဘဲ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ အဲဒီ ၁၅ ႏွစ္လံုး ကၽြန္ေတာ့မိသားစုကို ဘုရား မ,စတယ္။ သမီး ၆ ေယာက္၊ အားလံုး ၈ ေယာက္ရွိတယ္။ လိုေလေသး မရွိခဲ့ဘူး။ အမႈေတာ္ေဆာင္ေတြကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္တယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္တာကာလမွာ စာေပထုတ္ဖို႔ ေဒၚလာ ၃၆၀၀ ေပးႏိုင္တယ္။ ပံုႏွိပ္စရိတ္ တလ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ေပးရတယ္။ ေရဒီယိုအလုပ္လည္း ရွိေတာ့ ေန႔တိုင္း ပိုက္ဆံကုန္တယ္။ ေျပလည္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ဆုေတာင္းလို႔ ရတာျဖစ္တယ္။
၁၉၃၁- ၃၂ မွာ ၆ လတာ ကာလအတြင္း ေန႔စဥ္ ေရဒီယိုလႊင့္ရတယ္။ တေန႔ ၂၅ ေဒၚလာကုန္တယ္။ မိသားစုစရိတ္ရွိတယ္။ စာေပထုတ္ရတယ္။ ဒါေတြကို ဆုေတာင္းၿပီး ေျဖရွင္းရတယ္။ ေထာက္မမယ့္ အသင္းေတာ္ မရွိဘူး။ အလႈေငြမခံဘူး။ ေရဒီယိုကေနလည္း အလႈေငြထည့္ဖို႔ မေတာင္းခံဘူး။ ဒီေရဒီယိုဟာ ေစတနာရွင္ေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္တယ္လို႔ပဲ ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔တိုင္း ဆုေတာင္းၿပီး ေျဖရွင္းရတယ္။ တေန႔ေတာ့ ဝန္ထမ္းစရိတ္ ေဒၚလာ ၃၀ လိုတယ္လို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ မနက္ပိုင္း စာေတြဝင္လာေတာ့ အလႈေငြ ၁၃.၅ ေဒၚလာပါတယ္။ ေန႔ခင္းစာေတြမွာေတာ့ အလႈေငြ မပါဘူး။ မြန္းလြဲပိုင္းစာေတြမွာလည္း အလႈေငြမပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ေဒၚလာ ၃၀ လိုတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ေရဒီယိုေၾကာင့္ ခြန္အားရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ တေဒၚလာ ေပးတယ္။ ဆရာ တရားေဟာတာ စိတ္လႈပ္ရွားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူးတဲ့။ ေျပာရင္း မ်က္ရည္က်လာတယ္။ တေဒၚလာ ျပန္ေပးပါ ဆိုၿပီး၊ ၅ ေဒၚလာေပးတယ္။ ကၽြန္မအိမ္နီးခ်င္း ကက္သလစ္ တေယာက္လည္း ဆရာ့တရားေၾကာင့္ ခြန္အားရတယ္၊ အခုေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီနဲ႔တူတယ္။ ဆရာ့ေရဒီယိုေၾကာင့္ လူေတြ အက်ိဳးရွိတယ္ ဆိုၿပီး၊ ၅ ေဒၚလာ ျပန္ေတာင္းကာ ၁၀ ေဒၚလာေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔အမ်ိဳးသားလည္း ေရဒီယိုေၾကာင့္ ခြန္အားရတဲ့အေၾကာင္း သူ႔အမ်ိဳးသားကလည္း အခုအလႈေငြေပးတာကို ဝမ္းသာမယ္ထင္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ မ်က္ရည္ေတြဝဲလာၿပီး၊ ၅ ေဒၚလာေရာ၊ ၁ ေဒၚလာေရာ၊ အေႄကြေတြပါ ေပးသြားတယ္။ သူျပန္ၿပီးေနာက္ က်မ္းစာသင္ခန္းစာ ဆက္ေရးေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၁၃.၅ ေဒၚလာရယ္၊ ၁၀ ေဒၚလာ၊ ၅ ေဒၚလာ၊ ၁ ေဒၚလာနဲ႔ ဆင့္ ၅၀ ကို ေပါင္းၾကည့္ေတာ့ ေဒၚလာ ၃၀ အတိျဖစ္ေနတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ လိုတာကလည္း ေဒၚလာ ၃၀ ပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆုေတာင္းရင္ ဘုရားက ေပးတယ္လို႔ အေတြ႕အႀကံဳအရ သိေနတယ္။
၁၉၃၂၊ ဇူလိုင္လ၊ လက္ထဲမွာ ၁၀ ေဒၚလာအျပည့္ေတာင္မရွိဘဲ၊ Dallas ကို သြားတယ္။ ေလဟာျပင္တရားေဟာပြဲ က်င္းပၿပီး၊ အသင္းေတာ္သစ္ စဖို႔ျဖစ္တယ္။ ကူညီမယ့္သူ မရွိ။ အသိမိတ္ေဆြ မရွိ။ ထိုင္ခံုနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီးအတြက္ ေငြမရွိ။ ေျမကြက္လပ္တခုကို ပထမအပတ္အတြက္ ၅ ေဒၚလာနဲ႔ ငွါးလိုက္တယ္။ ဝိုင္းကူဖို႔ ႏိုးေဆာ္လိုက္တယ္။ ထိုင္ခံုေတြ ေရာက္လာတယ္။ အလုပ္စႏိုင္သြားတယ္။ ဘုရားေက်ာင္း အႀကီးႀကီး ေဆာက္ျဖစ္သြားၿပီး၊ အသင္းသား ၁၄၀၀ ေက်ာ္အထိ တိုးလာတယ္။ ၇ ႏွစ္ခြဲအတြင္း သခင္ေယရႈကို ယံုၾကည္သူ ေထာင္ခ်ီ ရွိခဲ့တယ္။ စိုးရိမ္ခဲ့ေပမယ့္ ဆုေတာင္းတဲ့အခါ ဘုရားက ေပးပါတယ္။ ကားတစီးရဖို႔ ဆုေတာင္းတာ မေျမာ္လင့္ဘဲ ၃ ရက္အတြင္း ရတယ္။ စီးပြါးေရးၾကပ္တည္းတဲ့ကာလျဖစ္ေပမယ့္ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ တန္ ခ်က္လက္မွတ္ ေရာက္လာတယ္။ မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ဖူး၊ စကားတခြန္းမွ မေျပာဖူးတဲ့ လူတေယာက္ ေပးတာျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က ဘုရားကို လံုးလံုးအားကိုးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး၊ လိုသမွ် ဆုေတာင္းၿပီး ေလာကီ အသံုးအေဆာင္ေတြ အံ့ၾသဖြယ္ ရတယ္။ အခုသတင္းပတ္မွာလည္း ပံုႏွိပ္ခ ေဒၚလာ ၅၀၀ လိုေနတယ္။ C. T. Studd ရဲ႕ စာအုပ္ကို ဖတ္ေနတုန္း၊ လိုတဲ့ေငြ ဘယ္ေလာက္လဲလို႔ မသိခင္မွာဘဲ ဘဏ္မွာရွိတဲ့ေငြနဲ႔ ေပးေခ်ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ လက္ထဲမွာ စာအုပ္ဖိုးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေလာက္ဘူး။  အဲဒီခ်ိန္မွာ မစၥစပီျပည္နယ္ အသင္းေတာ္တပါးက ၂၅ ေဒၚလာတန္ ခ်က္လက္မွတ္နဲ႔ စာတေစာင္ ပို႔လိုက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္က သူတို႔အသင္းေတာ္မွာ တရားေဟာတုန္း ေပးခဲ့တဲ့အလႈေငြထက္ ပိုေပးသင့္တယ္ထင္လို႔ ထပ္ေပးတာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အခ်ိန္ timing က ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေပးစရာ ေဒၚလာ ၅၀၀ ကို ေပးႏိုင္သြားတယ္။ ကိုယ္လိုသမွ် ေငြေၾကးမွအစ ဘုရားေပးတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသတခုပါ။ ကိုယ္လိုသမွ် အစားအစာ၊ ေငြေၾကးမွအစ ဘုရားက ေပးေနက်ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဆုေတာင္းရင္ အစားအစာ၊ အဝတ္အထည္၊ အလုပ္အကိုင္၊ အေႄကြးေပးစရာ ေငြေၾကးက အစ ဘုရားေပးတယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ပါ။ “သင္တို႔သည္ ဆုေက်းဇူးကိုရမည္ဟု ယံုၾကည္ေသာစိတ္ႏွင့္ ဆုေတာင္းသမွ်တို႔ကို ရၾကလိမ့္မည္။” မာကု ၁၁း ၂၄။  အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ပိုက္ဆံရမယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ “ငါ၏နာမကို အမွီျပဳ၍ တစံုတခုေသာဆုကို ေတာင္းလွ်င္၊ ေတာင္းသည့္အတိုင္း ငါျပဳမည္။” ေယာဟန္ ၁၄း ၁၄။ ဒါကလည္း ေလာကမွာေနစဥ္ ကိုယ္လိုတာ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားသခင္ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရိုးသားစြာ ဆုေတာင္းတတ္ဖို႔ ဘုရားသခင္ သြန္သင္ေပးႏိုင္တယ္။ “အသက္ေမြးေလာက္ေစာအစာကို ယေန႔ ေပးသနားေတာ္မူပါ” လို႔ ဆုေတာင္းတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။