Friday, June 22, 2018

G6PD Deficiency ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ က်ဆင္းတဲ့ ေရာဂါ

 

ဂ်ီစစ္ပီဒီ အားနည္းေရာဂါ G6PD deficiency

ဂ်ီစစ္ပီဒီ အားနည္းေရာဂါက ကိုယ္ခႏၶာမွာ G6PD လို႔ေခၚတဲ့ အင္ဇိုင္း ဂလူးကို႔စ္ - စစ္ - ေဖါ့စ္ဖိတ္ ဒီဟိုက္ဒရိုးဂ်ေန႔စ္ အလံုအေလာက္ မရတာကို ေခၚပါတယ္။ G6PD က ေသြးနီဥ red blood cells (RBCs) ေတြ ပံုမွန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ ကူညီရပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေဆးေတြေသာက္ရတဲ့အခါ၊ မတည့္စာ စားမိတဲ့အခါ၊ မက်န္းမာတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီဓါတ္ခ်ိဳ႕တဲ့ၿပီး ေသြးနီဥအားနည္း ရပါတယ္။
ဒီေရာဂါရဲ႕ လကၡဏာကို အမ်ားအားျဖင့္ မေတြ႔ရဘဲ၊ ေသြးနီဥေတြ ပ်က္စီးသြားၿပီး ေသြးအားနည္းေရာဂါျဖစ္မွသာ လကၡဏာတခ်ိဳ႕ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ဒီအခါ ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကို ျပဳျပင္ေျဖရွင္းလိုက္မွ လကၡဏာေတြ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဒီအထဲက အနည္းစု တခ်ိဳ႕သာ နာတာရွည္ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။
မွန္မွန္ကန္ကန္ ဂရုစိုက္ေပးမယ္ဆိုရင္ G6PD ေသြးအားနည္းတဲ့ ကေလးဟာလည္း က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ကေလး ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

G6PD ေသြးအားနည္းျခင္းအေၾကာင္း

G6PD က အင္ဇိုင္းတမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ သူက ကာဗြန္ဟိုက္ဒရိတ္ေတြကို ခြန္အားအစြမ္းအျဖစ္ ေျပာင္းေပးႏိုင္တယ္။ ေဆးေသာက္လို႔ သို႔မဟုတ္ ေရာဂါတခုခုကို ခုခံေနရခ်ိန္ေတြမွာ အႏၱရာယ္ေပးႏိုင္တဲ့ ဓါတ္သဘာဝေတြၾကားမွ ေသြးနီဥကို ကာကြယ္ေပးတာ G6PD ပါ။

G6PD ဂလူးကို႔စ္ ဓါတ္အားနည္းသူဟာ ေသြးနီဥကလည္း G6PD ဂလူးကို႔စ္ ဓါတ္ကို အလံုအေလာက္ မထုတ္လုပ္ႏိုင္၊ ထုတ္ေပးတာကလည္း ေကာင္းစြာ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ G6PD ဂလူးကို႔စ္က ကာကြယ္မေပးႏိုင္ေတာ့ ေသြးနီဥေတြ အဖ်က္ဆီးခံရ၊ ပ်က္စီးရတယ္။ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ အရိုးထဲမွာ ေသြးေၾကာမွ်င္ အသစ္ေတြကို ထုတ္လုပ္ေပးတဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္စီ အပိုင္းေတြက ေသြးနီဥေတြ ျပန္ပြါးလာေအာင္ မလုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။

G6PD ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ က်ဆင္းရျခင္း အေၾကာင္းရင္း

Causes of G6PD Deficiency

G6PD ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ နည္းရျခင္းဟာ မိဘတပါး သို႔မဟုတ္ မိဘမ်ိဳးရိုးေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္။ အားနည္းတဲ့မ်ိဳးရိုးကို လက္ဆင့္ကမ္းတာက  X chromosome ပါ။
အာဖရိကန္ အမ်ိဳးသားေတြမွာ အျဖစ္မ်ားတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြက ဒီမ်ိဳးရိုးကို သယ္ေဆာင္တယ္။ ေရာဂါလကၡဏာေတာ့ သူတို႔မွာ မျပဘူး။ အမ်ိဳးသမီးအနည္းငယ္ေလာက္သာ ဒီေရာဂါကို ခံစားရတယ္။
အီတလီ၊ ဂရိ၊ အာရပ္၊ ဆက္ဖါးဒစ္အႏြယ္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး အပါအဝင္ ေျမထဲပင္လယ္ေဒသ လူမ်ိဳးေတြမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ျဖစ္တတ္တယ္။ ျဖစ္တဲ့ႏႈန္းေတာ့ မတူဘူး။ အာဖရိကန္ေတြက အေပ်ာ့စား ျဖစ္ၿပီး၊ ေျမထဲပင္လယ္ အႏြယ္ေတြက အျပင္းစား ျဖစ္ၾကတယ္။

ဘာေၾကာင့္ လူမ်ိဳးတစုတည္းမွာ ပိုျဖစ္ရသလဲ? အာဖရိကနဲ႔ ေျမထဲပင္လယ္ေဒသမွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါ အျဖစ္မ်ားလို႔ပါ။ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ေစတဲ့ ကပ္ပါးတမ်ိဳးက G6PD ဂလူးကို႔စ္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့ ေသြးေၾကာေတြထဲမွာ သိပ္မရွင္သန္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေလ့လာသူေတြ ေတြ႔ရွိထားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသြးအားနည္းျခင္းက ငွက္ဖ်ားကို ကာကြယ္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။

G6PD ဂလူးကို႔စ္ဓါတ္ က်ဆင္းေစတဲ့ အခ်က္မ်ား  G6PD Deficiency Symptom Triggers

G6PD ဂလူးကို႔စ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတဲ့ ကေလးဟာ သာမန္အားျဖင့္ လကၡဏာ မျပဘူး။ ေသြးနီဥေတြ ပ်က္စီးလာေစတာကေတာ့ .......
- ဖ်ားနာ။ ကူးစက္ေရာဂါ ျဖစ္တဲ့အခါ။
- အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆး၊ ကိုယ္ပူက်ေဆး၊ ေရာဂါအျမစ္ျပတ္ေဆး (အမ်ားအားျဖင့္ sulf ဆိုတဲ့ နာမည္ ပါတတ္တဲ့) ေတြ ေသာက္ရတဲ့အခါ။
- ငွက္ဖ်ားေဆးေတြ ေသာက္ရတဲ့အခါ (အမ်ားအားျဖင့္ quine ကြင္းန္ ပါတဲ့ေဆးေတြ)

G6PD ဂလူးကို႔စ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတဲ့ ကေလးတခ်ိဳ႕ဟာ ေဆးအနည္းအက်ဥ္း ဒဏ္ကိုေတာ့ ခံႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က လံုးလံုး မခံႏိုင္ၾကဘူး။ ေဆးဒဏ္ ခံႏိုင္၊ မခံႏိုင္က ဆရာဝန္နဲ႔ တိုင္ပင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
တခ်ိဳ႕အရာေတြကို စားလို႔မရ။ တခ်ိဳ႕အရာေတြက ကိုင္လို႔မရပါ။ ပဲေစ့၊ ပဲေတာင့္၊ ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပရုပ္လံုး အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာပါတဲ့ naphthalene နက္ဖယ္သလင္းဓါတ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ကေလးက ပရုပ္လံုးၿမိဳမိရင္ အႏၱရယ္ႀကီးလို႔ မထိမကိုင္ဖို႔ သတိထားရမယ္။

အားနည္းျခင္းရဲ႕ လကၡဏာမ်ား  Symptoms of G6PD Deficiency

ေဆးေသာက္ထား၊ ေသြးနီဥ ပ်က္စီးေစတဲ့ ေရာဂါရေနေပမယ့္ လကၡဏာက မျပတတ္ဘူး။ စိုးရိမ္စရာ အေျခအေနေရာက္မွ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ပံုစံျပတတ္တယ္။
- ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ (အသားညိဳရင္ ပါးစပ္မွာ ျမင္သာတယ္။ အထူးသျဖင့္ လွ်ာနဲ႔ ပါးစပ္)
- ေမာဟိုက္ႏြမ္းနယ္ျခင္း
- ႏွလံုးခုန္ျမန္ျခင္း
- အသက္ရႈျမန္ျခင္း
- အသားဝါျခင္း/ အသားအေရနဲ႔ မ်က္လံုးဝါျခင္း
- သရက္ရြက္ႀကီးျခင္း
- ဆီးအေရာင္ လဘက္ရည္ေရာင္ ညိဳျခင္း၊
ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ျပဳျပင္ဖယ္ရွားလိုက္တာနဲ႔ ေရာဂါ လကၡဏာေတြ တပတ္ႏွစ္ပတ္အတြင္း အျမန္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္။
လကၡဏာက အေပ်ာ့စားဆိုရင္ ေဆးကုဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ခႏၶာက ပံုမွန္ ေသြးနီဥေတြ ထုတ္လႊတ္ေနတာေၾကာင့္ အျမန္ေပ်ာက္ပါလိမ့္မယ္။ ေရာဂါလကၡဏာေတြ ၾကာေနရင္ေတာ့ ေဆးကုသဖို႔ လိုပါတယ္။

ေဆးစစ္ျခင္းနဲ႔ ကုသျခင္း  Diagnosis and Treatment

သာမန္အားျဖင့္ အေျခအေန ပိုမဆိုးလာဘဲ၊ ေဆးကုဖို႔ မလိုပါ။ ဆရာဝန္က သံသယရွိမွ ေဆးစစ္ပါ။
မိဘ၊ မ်ိဳးရိုးေၾကာင့္ စိုးရိမ္မိပါက ဆရာဝန္ကို ေျပာျပၿပီး ေသြးစစ္ဖို႔ လိုပါမယ္။
ကုရတာက လြယ္ပါတယ္။ ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကို ဖယ္ရွားရံုပါပဲ။ အဖ်ားအနာကို ကုဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ေသာက္ေနတဲ့ ေဆးေတြ ျဖတ္ထားဖို႔ပါပဲ။ နာတာရွည္ ေသြးအားနည္းေရာဂါ ဆိုရင္ေတာ့ ေဆးရံုမွာ ေအာက္စီဂ်င္ေပးဖို႔ လိုမယ္။ ေသြးသြင္းရႏိုင္တယ္။ ဂလူးကို႔စ္ အားနည္းရာကေန စိုးရိမ္ရတဲ့ အေျခအေနလည္း ေရာက္သြားႏိုင္တယ္။

ျပဳစုျခင္း  Caring for Your Child

အေကာင္းဆံုးက မတည့္တာေတြ ေရွာင္ဖို႔ပါပဲ။ ဂရုစိုက္ရင္ က်န္းက်န္းမာမာ ေနႏိုင္ပါတယ္။
Reviewed by: Elana Pearl Ben-Joseph, MD
Date reviewed: May 2013

Friday, March 23, 2018

PRAYER by Dr. John R. Rice- Chapter 05

အခန္း ၅

စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ဆုေတာင္းျခင္း

PRAYING FOR DAILY BREAD

Dr. John R. Rice

၁။ အစားအစာ၊ အဝတ္အထည္၊ ေငြေၾကး၊ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ တျခားအရာေတြ ေတာင္းယူျခင္း

သခင္ေယရႈက တပည့္ေတာ္ေတြကို ပဌနာေတာ္ကို သင္ေပးတယ္။ “အသက္ေမြးေလာက္ေသာ အစာကို ယေန႔ ေပးသနားေတာ္မူပါ။” (လုကာ ၁၁း ၂၊ ၃)
 ေန႔စဥ္စားစရာအတြက္ ဆုေတာင္းဖို႔ သြန္သင္တယ္။ စားစရာသာမက တျခားလိုတာေတြလည္း ဆုေတာင္းဖို႔ ျဖစ္တယ္။ မသဲ ၆း ၉- ၁၃ မွာ ပဌနာေတာ္ကို ေတြ႕ရတယ္။ “အသက္ေမြးေလာက္ေသာ အစာကို ယေန႔ ေပးသနားေတာ္မူပါ။” ဒီအခန္းမွာပဲ ေျမႀကီးေပၚမွာ စည္းစိမ္ဥစၥာ မစုေဆာင္းဖို႔ မွာတယ္။ “အဘယ္သို႔ စားရမည္ဟု အသက္အဖို႔ မစိုးရိမ္ၾကႏွင့္။ အဘယ္သို႔ ဝတ္ရမည္ဟု ကိုယ္အဖို႔ မစိုးရိမ္ၾကႏွင့္။” မသဲ ၆း ၂၅။ ေကာင္းကင္ငွက္ေတြအတြက္၊ အစာနဲ႔ ေတာႏွင္းပန္းေတြအတြက္ အဝတ္ကို ဘုရားသခင္ ျပင္ဆင္ေပးထားတယ္။ ေန႔စဥ္အစာနဲ႔ တျခားလိုတာေတြအတြက္ ဆုေတာင္းဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ္ခႏၶာလိုအပ္ခ်က္ေတြအတြက္ ဆုေတာင္းဖို႔ လိုတယ္။ ေန႔စဥ္စားစရာအတြက္ ဆုေတာင္းခိုင္းတာဟာ ဘုရားက ေပးခ်င္လြန္းလို႔ ျဖစ္တယ္။ ရဲရဲေတာင္းသင့္တယ္။
ေန႔တိုင္းစားစရာအတြက္ ဘုရားေပးေလ့ရွိတာကို က်မ္းစာထဲမွာ အံ့ဖြယ္နမိတ္လကၡဏာေတြအျဖစ္ ေတြ႕ရတယ္။
အစၥေရးလူမ်ိဳးေတြကို တပတ္မွာ ၆ ႀကိမ္၊ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ လံုးလံုး မႏၷမုန္႔ ေကၽြးတယ္။ ထြက္ ၁၆း ၃၅။ ေန႔တိုင္း ဘုရားေႂကြးတာ သတိရေစခ်င္လို႔ အသန္႔ရွင္းဆံုးဌာနမွာ မႏၷမုန္႔အိုးကို သိမ္းေစတယ္။ ဘုရားေစတနာကို သားစဥ္ေျမးဆက္ သတိရေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ထြက္ ၁၆း ၃၂- ၃၄။ အစၥေရးေတြဟာ အႏွစ္ ၄၀ လံုး အဝတ္မႏြမ္း၊ ဖိနပ္မျပတ္ဘူး။ တရားေဟာ ၂၉း ၅။ အသားစားခ်င္ေတာ့ ငံုးေတြ ခ်ေပးတယ္။ ထြက္ ၁၆း ၁၃။ ေတာလည္ ၁၁း ၃၁။ ေရဆာေတာ့ ေက်ာက္ထဲက ေရေပးတယ္။ ေတာလည္ရာ ၂၀း ၁၁။ မာရအရပ္မွာ ခါးတဲ့ေရကို ခ်ိဳေစတယ္။ ထြက္ ၁၅း ၂၅။
အစားအစာနဲ႔ အဝတ္အထည္ေတြကို ဆုေတာင္းယူႏိုင္တယ္။ ရွံဆုံက ဖိလိတၱိလူ ၁၀၀၀ ကို သတ္ခ်ိန္မွာ ေရဆာလို႔ ေသမတတ္ျဖစ္တယ္။ ဘုရားက ေရကို စီးလာေစတယ္။ တရားသူႀကီး ၁၅း ၁၅- ၁၉။
ဧလိယကို က်ီးအေတြလႊတ္ၿပီး အစာေကၽြးတယ္။ ၃ရာ ၁၇း ၃- ၆။ က်ီးအေတြက တေန႔ ၂ ႀကိမ္ မုန္႔နဲ႔အသား ယူလာေပးတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဇရတ္ပၿမိဳ႕မွာ မုဆိုးမရဲ႕ လက္တဆုပ္စာ မုန္႔နဲ႔ဆီကို ေကာင္းႀကီးေပးၿပီး ႂကြယ္ဝေစတယ္။ ၃ရာ ၁၇း ၉- ၁၆။ လူေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကို ဘုရားက စိတ္ဝင္စားတယ္။ ေပးသနားတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ ဧလိယကို ေကာင္းကင္တမန္အားျဖင့္ မုန္႔နဲ႔ေရ ေပးတယ္။ ၃ရာ ၁၉း ၅- ၇။
သခင္ေယရႈကိုယ္တိုင္လည္း ေန႔စဥ္လိုအပ္မႈေတြအတြက္ နမိတ္လကၡဏာေတြ ျပတယ္။ ပထမဆံုး နမိတ္လကၡဏာက ဂါလိလဲျပည္ ကာနၿမိဳ႕မဂၤလာေဆာင္ပြဲမွာ ေရမွ စပ်စ္ရည္ျဖစ္ေစတယ္။ ေယာဟန္ ၂း ၁- ၁၀။ ေပတရု၊ ေယာဟန္၊ ယာကုပ္တို႔ကို အမႈေတာ္အတြက္ ေခၚခ်ိန္မွာ ေရနက္ရာအရပ္သို႔ ေရြ႕ဦးေလာ့။ ပိုက္ခ်ခိုင္းတဲ့အခါ ငါးအမ်ားႀကီး ဖမ္းမိတယ္။ ပိုက္ကြန္စုတ္ျပတ္မတတ္ ျဖစ္ရတယ္။ လုကာ ၅း ၄- ၈။ ဒါက အစားအစာအတြက္ ျဖစ္တယ္။ လူ ၅၀၀၀ ကို မုန္႔ ၅ လံုး၊ ငါး ၂ ေကာင္နဲ႔ ေကၽြးခဲ့တယ္။ လူ ၄၀၀၀ ကိုလည္း ေကၽြးခဲ့တယ္။ ဒါေတြက အစားအေသာက္နဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ နိမိတ္လကၡဏာေတြ ျဖစ္တယ္။ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ၿပီးတဲ့အခါ ဂါလိလဲျပည္ကို သြားတယ္။ တပည့္ေတာ္ေတြ တညလံုး ငါးဖမ္းေပမယ့္ မရဘူး။ ငါးရေစခ်ိန္မွာ ငါးႀကီး ၁၅၃ ေကာင္ရၾကတယ္။ ေယာဟန္ ၂၁း ၁၁။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သခင္ေယရႈက မီးဖိုၿပီး သူတို႔ကို အိုင္နေဘးမွာ နံနက္စာ ျပင္ေပးတယ္။ ေယာ ၂၁း ၅- ၁၂။ သခင္ဘုရားက အစားအစာကို စိတ္ဝင္စားၿပီး၊ ဆာေလာင္သူေတြကို ေကၽြးေမြးတယ္။
ဖိလိပၸိၿမိဳ႕သားေတြက အစားအစာ ပို႔တဲ့အခါ ရွင္ေပါလု ဝမ္းသာတယ္။ ဧပေျဖာဒိတ္လက္မွ ရလို႔ အားလံုး ျပည့္စံုေနတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေမႊးႀကိဳင္ေသာအနံ႔နဲ႔ ဘုရားသခင္ ႏွစ္သက္တဲ့ယဇ္ လို႔ဆိုတယ္။ ဘုရားသခင္က သင္တို႔ လိုသမွ်ကို ျဖည့္စြမ္းေပးမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဖိိလိပၸိ ၄း ၁၈- ၁၉။ ဒီအစားအစာေတြဟာ ေကာင္းကင္က ေပးသလို ရွင္ေပါလု ခံစားရတယ္။ ဒီအက်ိဳးကို သူတို႔ ျပန္ခံစားရဦးမယ္လို႔ ဂတိေပးတယ္။
ကိုယ္ခႏၶာနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အရာေတြ မရႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္ေနသူေတြ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေလာကီ ေကာင္းႀကီးဆိုတာ အစၥေရးေတြအတြက္ပါ။ ခရစ္ယာန္က ေကာင္းကင္အရာပဲ ရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါက မယံုၾကည္လို႔ အေၾကာင္းျပတာပါ။ လူေကာင္းတခ်ိဳ႕လည္း ဒီလို ေျပာတတ္တယ္။ ဒီစကား မမွန္ဘူး။ ဓမၼသစ္ေခတ္မွာလည္း ဓမၼေဟာင္းေခတ္လိုပဲ ယံုၾကည္သူေတြကို ဘုရားက ေကၽြးေမြးခ်င္တယ္။ ဘုရားသခင္က မေျပာင္းလဲဘူး။ ယာကုပ္ ၁း ၁၇ မွာ “ေကာင္းျမတ္စံုလင္ေသာ ဆုေက်းဇူးရွိသမွ်တို႔သည္ အလင္းတို႔၏ အဘထံေတာ္မွ သက္ေရာက္ရ၏။ ထိုအဘသည္ ေျပာင္းလဲျခင္းအရိပ္ႏွင့္ ကင္းလြတ္ေတာ္မူ၏။” ဘုရားက စိတ္မေျပာင္းလဲဘူး။ ခရစ္ယာန္ေတြကို မ,စခ်င္ေသးတယ္။ သားသမီးေတြကို ဂရုစိုက္ေနဆဲပဲ။ ေျပာင္းလဲမသြားဘူး။
ဝိညာဥ္ေရးေကာင္းႀကီးေတြကို ဘုရားေပးတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔စဥ္လိုအပ္ေနတဲ့ ေလာကီအရာေတြကိုလည္း ဘုရားေပးခ်င္တယ္။
ေဂ်ာ့ခ်္မူးလယ္ George Muller ရဲ႕ ဘဝအေၾကာင္းကို ဖတ္ၾကည့္ရင္  အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၊ ဘရစ္စ္တိုၿမိဳ႕မွာ မိဘမဲ့ေဂဟာေတြ ေဆာက္တယ္။ ကေလး ၂၀၀၀ ေက်ာ္တယ္။ အေဆာက္အဦေဆာက္ဖို႔၊ ေန႔စဥ္ စားဖို႔၊ အမႈေတာ္ေဆာင္လစာ စတာေတြအတြက္ လိုေငြကို အလွဴမခံဘဲ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေတာင္းဘဲ ဆုေတာင္းၿပီး ေျဖရွင္းတယ္။ အမႈေတာ္ေဆာင္ ရာခ်ီၿပီး ပံ့ပိုးႏိုင္တယ္။ က်မ္းစာအုပ္ ေထာင္ခ်ီၿပီး ေဝႏိုင္တယ္။ ေဝစာ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ထုတ္ေဝတယ္။ မိဘမဲ့ေဂဟာေတြ ေဆာက္တယ္။ သူ႔အသက္တာမွာ ဆုေတာင္းၿပီး ေဒၚလာ ခုႏွစ္သန္း ရခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အလွဴမခံ၊ အကူအညီ မေတာင္းခဲ့ဘူး။ (George Muller of Bristol ဆိုတဲ့ A. T. Pierson ေရးတဲ့ စာအုပ္)
ဆုေတာင္းရင္ အစားအစာ၊ အဝတ္အထည္နဲ႔ လိုအပ္သမွ် ဘုရားေပးတယ္ဆိုတာ ေဂ်ာ့ခ်္မူးလယ္က သက္ေသျပခဲ့ၿပီ။
ေလာကီအရာေတာင္းတာဟာ ဝိညာဥ္သေဘာမရွိတာလို႔ မယူဆပါနဲ႔။ ေန႔စဥ္စားဖို႔ ဆုေတာင္း အေျဖရသူဟာ သူတပါး ကယ္တင္ျခင္းရဖို႔လည္း ပိုဆုေတာင္းခ်င္လာတယ္။
ဘုရားသခင္က သားေတာ္ကိုပင္ ေပးခဲ့တယ္။ ေလာကီလိုအပ္ခ်က္ေတြကိုလည္း ေပးခ်င္တယ္။ ေရာမ ၈း ၃၂ မွာ “သားေတာရင္းကို မႏွေျမာဘဲ၊ ငါတို႔ရွိသမွ် အဖို႔အလို႔ငွါ စြန္႔ေတာ္မူေသာသူသည္၊ သားေတာ္ႏွင့္တကြ ခပ္သိမ္းေသာအရာတို႔ကို ငါတို႔အားမေပးဘဲ အဘယ္သို႔ေနေတာ္မူမည္နည္း။”

၂။ အစားအစာအတြက္ ဆုေတာင္းျခင္း အေျဖမ်ား

ဒါက သီအိုရီမဟုတ္ဘူး။ လက္ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ ဒါဝိဒ္က “ဤဆင္းရဲေသာသူ၏ ေအာ္ဟစ္ျခင္းအသံကို ထာဝရဘုရား နားေထာင္၍” ဆာလံ ၃၄း ၆။ “ျခေသၤ့တို႔သည္ ဆင္းရဲ၍ ငတ္မြတ္ျခင္းကိုခံရေသာ္လည္း၊ ထာဝရဘုရားကို ရွာေသာသူတို႔၌ ေကာင္းေသာအရာ တစံုတခုမွ် မလိုရာ။” ဆာလံ ၃၄း ၁၀။ ေန႔စဥ္လိုသမွ်ကို ဆုေတာင္းလို႔ အေျဖရၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဘုန္းေတာ္ထင္ရွားတယ္။ ယံုၾကည္သူေတြ ခြန္အားရၾကတယ္။ ၁၉၁၆ ခု၊ ဇန္နဝါရီမွာ ကၽြန္ေတာ့အသက္ ၂၀။ Texas ျပည္နယ္အေနာက္ပိုင္းက ႏြားေမြးတဲ့ Dundee ၿမိဳ႕မွာ ယာခင္းႀကီး ရွိတယ္။ ေက်ာင္းေနဖို႔ ဘုရားႏိုးေဆာ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစရိတ္ မရွိဘူး။ အေဖ့မွာလည္း မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့မွာေတာ့ ျမင္းတေကာင္နဲ႔ ျမင္းကုန္းႏွီးအျပင္ ၉ ေဒၚလာနဲ႔ ၃၅ ဆင့္ပဲ ရွိတယ္။ ဘဏ္မွာ ေငြေခ်းဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အကူအညီေတာင္းတယ္။ ျမင္းေရာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ စီးပြါးပ်က္တဲ့ ကာလဆိုေတာ့ ျမင္းလည္း ေရာင္းမရ။ ပိုက္ဆံလည္း ေခ်းမရဘူး။ ဇန္နဝါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ ဆီးႏွင္းေတြက်ၿပီး အရမ္းေအးတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆုေတာင္းဖို႔ ေတာင္ကုန္းေလးကို တက္သြားလိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာအပ္ၿပီး ဆုေတာင္းတယ္။ “တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ၿပီးၿပီ ကိုယ္ေတာ္။ ဧဝံေဂလိတရားလည္း ေဟာခ်င္တယ္။ ဓမၼသီခ်င္း အဆိုေတာ္လည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ေတာ္အလိုရွိရာ တခုခု လုပ္ပါမယ္။ ဆယ္ဖို႔တဖို႔လည္း အၿမဲေပးမယ္လို႔ ဂတိေပးလိုက္တယ္။ ေပးခ်င္တဲ့စိတ္ကလည္း ဘုရားထံကလာတာပဲ ျဖစ္မယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္ကို မ,စပါ။ အလိုေတာ္အတိုင္း ျဖစ္ပါေစ” လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က Dr. R. A. Torrey ရဲ႕ How to pray ဆုေတာင္းနည္း ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ခရစ္ယာန္တိုင္း ဖတ္သင့္တယ္။ အေမေသေတာ့ သူ႔လက္ဆြဲအိပ္ကေလး ပို႔လိုက္ဖို႔ အေဖ့ကို မွာသြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ Texas ျပည္နယ္က Decatur ေကာလိပ္ကို သြားတက္တယ္။
ဆုေတာင္းတယ္။ ၂၅ မိုင္ေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါ Texas ျပည္နယ္၊ Archer ၿမိဳ႕က Power State ဘဏ္ကို ေရာက္တယ္။ ဘဏ္ေငြကိုင္ကို “ေက်ာင္းတက္ခ်င္လို႔ ျမင္းေပါင္ခ်င္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ျမင္းကို မၾကည့္ဘဲ “ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္လဲ” ဆိုၿပီး ခ်က္လက္မွတ္ကို ဆြဲယူတယ္။ ေတာ္ေတာ္အံၾသစရာပါ။ တခါမွ မႀကံဳဖူးဘူး။ “ေက်ာင္းစရိတ္ ပထမအရစ္ ေဒၚလာ ၆၀ လိုတယ္။” ဆိုေတာ့ …. “ဘယ္ေလာက္ၾကာရင္ ျပန္ဆပ္မလဲ” တဲ့။ “၆ လ” လို႔ သီးႏွံရိတ္မယ့္အခ်ိန္ကိုမွန္းၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ၆ လ အခ်ိန္ေပးၿပီး၊ ေဒၚလာ ၆၀ ထုတ္ေပးတယ္။ ဘဏ္ကိုလာတဲ့ တျခားတေယာက္က “Mr. Power ခင္ဗ်ားေျပာေတာ့ ၾကပ္တည္းတဲ့အခ်ိန္မို႔ ၃ လထက္ပိုၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေခ်းႏိုင္ဘူး .. ဆို။” လို႔ ေျပာလာတယ္။
“ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေလးက ငါ့မိတ္ေဆြရဲ႕ သားကြ” လို႔ ဘဏ္အရာရွိက ေျဖတယ္။ သူကို ကူညီဖူးတာက စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကိုင္းကူး ကိုင္းဆက္နည္းေလး ေျပာျပဖူးတာပါ။
ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက အလုပ္မရွိဘူး လို႔ ေျပာေပမယ့္ ဘုရားက အလုပ္တခု ေပးတယ္။ ႏြားႏို႔ညွစ္ရတယ္။ စားပြဲထိုးလုပ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းလစာေပးရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ျပန္ေတာ့ အသည္းအသန္ ဆုေတာင္းရတယ္။ မၾကာခင္မွာ Dr. J. L. Ward က ေခၚတယ္။ သူက သိပ္သေဘာေကာင္းတယ္။ ေကာင္းႀကီးပါပဲ။ “John ေက်ာင္းေနာက္က်တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို သခ်ၤာသင္ေပးႏိုင္မလား။ အကၡရာနဲ႔ ေဂ်ာ္မက္ႀတီမွာ ညံ့ေနတယ္။” လို႔ ေျပာတယ္။ စာသင္ရတယ္။
ဒါေပမယ့္ အက်ီ ၤ၊ ေဘာင္းဘီေတြက ေပါက္ၿပဲေနတယ္။ ညမွာ ေဘာင္းဘီအေပါက္ ဖာရတယ္။ ပါးလြန္းေတာ့ မခိုင္ေတာ့ဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အဖါရာကြယ္ဖို႔ ဦးထုပ္နဲ႔ ကာရတယ္။
တညေတာ့ အခန္းေဖၚ Riley Whatley ကို ေျပာတယ္။ “အက်ၤ ီမရွိရင္ေတာ့ ေက်ာင္းထြက္ရေတာ့မယ္။ အက်ၤီေတြက ဖါရာေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ။” Riley က ဆုေတာင္းဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ အခန္းေဖၚ ၃ ေယာက္ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ ဘုရားက စိတ္ခ်မႈေပးတယ္။ အဲဒီညက ေသာၾကာညပါ။ တနဂၤေႏြေန႔ခင္းမွာ ဟိုအေဝး Texas ျပည္နယ္ Gainesville မွာေနတဲ့ ဦးေလးက ဖုန္းေခၚတယ္။ သူက ေစတနာေကာင္းတယ္။ သေဘာေကာင္းတယ္။ “John အဝတ္အစားဝယ္ဖို႔ ေငြဘယ္ေလာက္လိုလဲ” လို႔ ေမးလာတယ္။ “ကၽြန္ေတာ့မွာ အဝတ္အစားဝယ္ဖို႔ ေငြလိုတာ ဦးေလး ဘယ္လိုသိသလဲ” လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ “ဟာ ….  ေက်ာင္းသားေတြမွာ အက်ၤ ီအဝတ္အစား အၿမဲလိုတာပဲ” လို႔ ေျပာလာတယ္။ ၁၅ ေဒၚလာ လိုတယ္လို႔ ေျပာတဲ့အခါ ခ်က္လက္မွတ္မွာ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးတယ္။ အက်ၤီအျပာေရာင္တထည္၊ ဦးထုပ္တလံုး၊ ဖိနပ္တရံကို ေဒၚလာ ၂၀ နဲ႔ ဝယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီေငြေတြအားလံုး ျပန္ဆပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆုေတာင္းရင္ ရတယ္ ဆိုတာက စိတ္ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္လာတယ္။ ေကာလိပ္၊ တကၠသိုလ္နဲ႔ က်မ္းစာေက်ာင္း ၂ ႏွစ္ တက္ခ်ိန္မွာပါ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ေက်ာင္းမတက္ရတာမ်ိဳး မရွိေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေေထာက္ပံ့တဲ့သူ ရွိေနတဲ့ဘဝမ်ိဳးပါ။
ဘုရားသခင္က မေျပာင္းလဲဘူး။ ဆုေတာင္းသံကို နားေထာင္ေပးေနတယ္။ ၁၉၄၁၊ ဇန္နဝါရီလ Nebraska ျပည္နယ္ Grand Island မွာ ေရဒီယိုအစီအစဥ္တခုမွာ ေဟာေျပာရင္း အခုန အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေျပာျပျဖစ္တယ္။ Kansas State ေကာလိပ္မွာတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္က စိတ္ညစ္ေနတယ္။ အဲဒီေရဒီယိုကို နားေထာင္ေနတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းက  မေကာင္းတာ၊ အက်င့္ပ်က္ေနတာ၊ အယူလြဲေနတာေတြကို စိတ္ညစ္ေနတယ္။ Wheaton ေကာလိပ္ကို တက္ခ်င္ေနတယ္။ ပိုက္ဆံကမရွိဘူး။ ဘုရားအေျဖေပးတာ ၾကားရေတာ့ သူလည္း ဆုေတာင္းတယ္။ အခန္းေဖၚ ဝင္လာခ်ိန္မွာ သူ႔အဝတ္အစားေတြ သိမ္းေနၿပီ။ ပိုက္ဆံမရွိေပမယ့္ ဘုရား မ,စမယ္လို႔ သူယံုတယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ အခန္းခကို ဘုရား ျဖည့္စြမ္းမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါနဲ႔ Wheaton ေကာလိပ္ကို သြားတယ္။ ေရာက္ၿပီး ၂ နာရီအၾကာမွာ အလုပ္တခုရတယ္။ ေက်ာင္းစရိတ္ ေပးႏိုင္လာတယ္။ ဒီအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္ေျပာျပၿပီး အခု ကၽြန္ေတာ့ရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။
၁၉၂၆ မွာ သင္းအုပ္ဘဝ အနားယူၿပီး အခ်ိန္ျပည့္ ဧဝံေဂလိအမႈေဆာင္လိုက္တယ္။ ပိုဆက္ကပ္ဖို႔ လိုလာတယ္။ “ကိုယ္ေတာ့္အလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တာဝန္ယူမယ္။ ကၽြန္ေတာ့မိသားစုကို ကိုယ္ေတာ္တာဝန္ယူေပးပါ” လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္တယ္။ အသက္အာမခံ ေဒၚလာ တေသာင္းကို သံုးလိုက္တယ္။ လူကို အားမကိုးဘဲ၊ ဘုရားကိုပဲ အားကိုးဖို႔ ဇနီးသည္နဲ႔ သေဘာတူထားၾကတယ္။ ပံုမွန္လစာမရွိဘဲ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ အဲဒီ ၁၅ ႏွစ္လံုး ကၽြန္ေတာ့မိသားစုကို ဘုရား မ,စတယ္။ သမီး ၆ ေယာက္၊ အားလံုး ၈ ေယာက္ရွိတယ္။ လိုေလေသး မရွိခဲ့ဘူး။ အမႈေတာ္ေဆာင္ေတြကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္တယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္တာကာလမွာ စာေပထုတ္ဖို႔ ေဒၚလာ ၃၆၀၀ ေပးႏိုင္တယ္။ ပံုႏွိပ္စရိတ္ တလ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ေပးရတယ္။ ေရဒီယိုအလုပ္လည္း ရွိေတာ့ ေန႔တိုင္း ပိုက္ဆံကုန္တယ္။ ေျပလည္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ဆုေတာင္းလို႔ ရတာျဖစ္တယ္။
၁၉၃၁- ၃၂ မွာ ၆ လတာ ကာလအတြင္း ေန႔စဥ္ ေရဒီယိုလႊင့္ရတယ္။ တေန႔ ၂၅ ေဒၚလာကုန္တယ္။ မိသားစုစရိတ္ရွိတယ္။ စာေပထုတ္ရတယ္။ ဒါေတြကို ဆုေတာင္းၿပီး ေျဖရွင္းရတယ္။ ေထာက္မမယ့္ အသင္းေတာ္ မရွိဘူး။ အလႈေငြမခံဘူး။ ေရဒီယိုကေနလည္း အလႈေငြထည့္ဖို႔ မေတာင္းခံဘူး။ ဒီေရဒီယိုဟာ ေစတနာရွင္ေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္တယ္လို႔ပဲ ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔တိုင္း ဆုေတာင္းၿပီး ေျဖရွင္းရတယ္။ တေန႔ေတာ့ ဝန္ထမ္းစရိတ္ ေဒၚလာ ၃၀ လိုတယ္လို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ မနက္ပိုင္း စာေတြဝင္လာေတာ့ အလႈေငြ ၁၃.၅ ေဒၚလာပါတယ္။ ေန႔ခင္းစာေတြမွာေတာ့ အလႈေငြ မပါဘူး။ မြန္းလြဲပိုင္းစာေတြမွာလည္း အလႈေငြမပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ေဒၚလာ ၃၀ လိုတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ေရဒီယိုေၾကာင့္ ခြန္အားရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ တေဒၚလာ ေပးတယ္။ ဆရာ တရားေဟာတာ စိတ္လႈပ္ရွားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူးတဲ့။ ေျပာရင္း မ်က္ရည္က်လာတယ္။ တေဒၚလာ ျပန္ေပးပါ ဆိုၿပီး၊ ၅ ေဒၚလာေပးတယ္။ ကၽြန္မအိမ္နီးခ်င္း ကက္သလစ္ တေယာက္လည္း ဆရာ့တရားေၾကာင့္ ခြန္အားရတယ္၊ အခုေတာ့ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီနဲ႔တူတယ္။ ဆရာ့ေရဒီယိုေၾကာင့္ လူေတြ အက်ိဳးရွိတယ္ ဆိုၿပီး၊ ၅ ေဒၚလာ ျပန္ေတာင္းကာ ၁၀ ေဒၚလာေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔အမ်ိဳးသားလည္း ေရဒီယိုေၾကာင့္ ခြန္အားရတဲ့အေၾကာင္း သူ႔အမ်ိဳးသားကလည္း အခုအလႈေငြေပးတာကို ဝမ္းသာမယ္ထင္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ မ်က္ရည္ေတြဝဲလာၿပီး၊ ၅ ေဒၚလာေရာ၊ ၁ ေဒၚလာေရာ၊ အေႄကြေတြပါ ေပးသြားတယ္။ သူျပန္ၿပီးေနာက္ က်မ္းစာသင္ခန္းစာ ဆက္ေရးေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၁၃.၅ ေဒၚလာရယ္၊ ၁၀ ေဒၚလာ၊ ၅ ေဒၚလာ၊ ၁ ေဒၚလာနဲ႔ ဆင့္ ၅၀ ကို ေပါင္းၾကည့္ေတာ့ ေဒၚလာ ၃၀ အတိျဖစ္ေနတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ လိုတာကလည္း ေဒၚလာ ၃၀ ပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆုေတာင္းရင္ ဘုရားက ေပးတယ္လို႔ အေတြ႕အႀကံဳအရ သိေနတယ္။
၁၉၃၂၊ ဇူလိုင္လ၊ လက္ထဲမွာ ၁၀ ေဒၚလာအျပည့္ေတာင္မရွိဘဲ၊ Dallas ကို သြားတယ္။ ေလဟာျပင္တရားေဟာပြဲ က်င္းပၿပီး၊ အသင္းေတာ္သစ္ စဖို႔ျဖစ္တယ္။ ကူညီမယ့္သူ မရွိ။ အသိမိတ္ေဆြ မရွိ။ ထိုင္ခံုနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီးအတြက္ ေငြမရွိ။ ေျမကြက္လပ္တခုကို ပထမအပတ္အတြက္ ၅ ေဒၚလာနဲ႔ ငွါးလိုက္တယ္။ ဝိုင္းကူဖို႔ ႏိုးေဆာ္လိုက္တယ္။ ထိုင္ခံုေတြ ေရာက္လာတယ္။ အလုပ္စႏိုင္သြားတယ္။ ဘုရားေက်ာင္း အႀကီးႀကီး ေဆာက္ျဖစ္သြားၿပီး၊ အသင္းသား ၁၄၀၀ ေက်ာ္အထိ တိုးလာတယ္။ ၇ ႏွစ္ခြဲအတြင္း သခင္ေယရႈကို ယံုၾကည္သူ ေထာင္ခ်ီ ရွိခဲ့တယ္။ စိုးရိမ္ခဲ့ေပမယ့္ ဆုေတာင္းတဲ့အခါ ဘုရားက ေပးပါတယ္။ ကားတစီးရဖို႔ ဆုေတာင္းတာ မေျမာ္လင့္ဘဲ ၃ ရက္အတြင္း ရတယ္။ စီးပြါးေရးၾကပ္တည္းတဲ့ကာလျဖစ္ေပမယ့္ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ တန္ ခ်က္လက္မွတ္ ေရာက္လာတယ္။ မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ဖူး၊ စကားတခြန္းမွ မေျပာဖူးတဲ့ လူတေယာက္ ေပးတာျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က ဘုရားကို လံုးလံုးအားကိုးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး၊ လိုသမွ် ဆုေတာင္းၿပီး ေလာကီ အသံုးအေဆာင္ေတြ အံ့ၾသဖြယ္ ရတယ္။ အခုသတင္းပတ္မွာလည္း ပံုႏွိပ္ခ ေဒၚလာ ၅၀၀ လိုေနတယ္။ C. T. Studd ရဲ႕ စာအုပ္ကို ဖတ္ေနတုန္း၊ လိုတဲ့ေငြ ဘယ္ေလာက္လဲလို႔ မသိခင္မွာဘဲ ဘဏ္မွာရွိတဲ့ေငြနဲ႔ ေပးေခ်ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ လက္ထဲမွာ စာအုပ္ဖိုးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေလာက္ဘူး။  အဲဒီခ်ိန္မွာ မစၥစပီျပည္နယ္ အသင္းေတာ္တပါးက ၂၅ ေဒၚလာတန္ ခ်က္လက္မွတ္နဲ႔ စာတေစာင္ ပို႔လိုက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္က သူတို႔အသင္းေတာ္မွာ တရားေဟာတုန္း ေပးခဲ့တဲ့အလႈေငြထက္ ပိုေပးသင့္တယ္ထင္လို႔ ထပ္ေပးတာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အခ်ိန္ timing က ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေပးစရာ ေဒၚလာ ၅၀၀ ကို ေပးႏိုင္သြားတယ္။ ကိုယ္လိုသမွ် ေငြေၾကးမွအစ ဘုရားေပးတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသတခုပါ။ ကိုယ္လိုသမွ် အစားအစာ၊ ေငြေၾကးမွအစ ဘုရားက ေပးေနက်ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဆုေတာင္းရင္ အစားအစာ၊ အဝတ္အထည္၊ အလုပ္အကိုင္၊ အေႄကြးေပးစရာ ေငြေၾကးက အစ ဘုရားေပးတယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ပါ။ “သင္တို႔သည္ ဆုေက်းဇူးကိုရမည္ဟု ယံုၾကည္ေသာစိတ္ႏွင့္ ဆုေတာင္းသမွ်တို႔ကို ရၾကလိမ့္မည္။” မာကု ၁၁း ၂၄။  အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ပိုက္ဆံရမယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ “ငါ၏နာမကို အမွီျပဳ၍ တစံုတခုေသာဆုကို ေတာင္းလွ်င္၊ ေတာင္းသည့္အတိုင္း ငါျပဳမည္။” ေယာဟန္ ၁၄း ၁၄။ ဒါကလည္း ေလာကမွာေနစဥ္ ကိုယ္လိုတာ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားသခင္ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရိုးသားစြာ ဆုေတာင္းတတ္ဖို႔ ဘုရားသခင္ သြန္သင္ေပးႏိုင္တယ္။ “အသက္ေမြးေလာက္ေစာအစာကို ယေန႔ ေပးသနားေတာ္မူပါ” လို႔ ဆုေတာင္းတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

Saturday, February 10, 2018

Two Lost Sons - ေပ်ာက္ေသာသား ၂ ေယာက္



ေပ်ာက္ေသာသား ႏွစ္ေယာက္
Two Lost Sons
by Ray Baker
(2018, January 21, Y.P Service တြင္ ေဟာေျပာေသာ တရားျဖစ္ပါသည္။)
ေပ်ာက္သားသားကို  prodigal son လို႔ ေခၚပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားမွာ prodigal ကို သိပ္သံုးေလ့ မရွိဘူး။ ေပ်ာက္ေသာသားဥပမာကို ေျပာမွပဲ သံုးၾကတဲ့အတြက္၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာေနသူေတြပင္ အဲဒီစကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို သိပ္မသိၾကဘူး။ prodigal  ရဲ႕ အဓိပၸါယ္က wasteful အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတာပါ။ ဒီဥပမာမွာ အသံုးအျဖဳန္းႀကီးတဲ့သားအေၾကာင္းပဲ သင္ခန္းစာယူတတ္ၾကတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ေမတၱာနဲ႔ ခြင့္လႊတ္ျခင္းကို မႏွေျမာဘဲ ျဖဳန္းေနတဲ့ အေဖတေယာက္လည္း ပါတယ္။ သားအႀကီးဆိုတဲ့ အရိုက္အရာကို တန္ဖိုးမထား၊ ကိုယ္ဘဝရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ျဖဳန္းပစ္ေနတဲ့ အကိုႀကီးလည္း ပါတယ္။
ဟိုးတုန္းက မိတ္ေဆြတေယာက္ ရွိတယ္။ အသင္းသား ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ အသင္းေတာ္ အလတ္တန္းစာမွာ သင္းအုပ္ပါ။ အမႈေတာ္က အဆင္ေျပသလို၊ က်မ္းစာေက်ာင္းေလး တေက်ာင္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္း ဆရာပါ။ တနဂၤေႏြ တမနက္မွာေတာ့ သူက တရားေဟာဖို႔ တက္လာတယ္။ ေပ်ာက္ေသာသားအေၾကာင္း ဖတ္တယ္။  “ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ သင္းအုပ္အျဖစ္ကေန ႏႈတ္ထြက္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကို ထားခဲ့ၿပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာက္ေသာသား လုပ္ေတာ့မယ္။” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တရားပလႅင္ေပၚက ဆင္းၿပီး အသင္းေတာ္ကို စြန္႔၊ မိန္းမနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ သမီး ၂ ေယာက္ကို ထားခဲ့ၿပီး ကားေမာင္း ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
တျခားၿမိဳ႕မွာ ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ သနားစရာဘဝနဲ႔ အသက္ရွင္တယ္။ သင္းအုပ္ဆရာပဲ လုပ္ဖူးရွာတယ္။ ပညာမတတ္၊ ကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္ မရွိ။ ကားေဟာင္း အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ရတယ္။ ဒီမွာေတာ့ မသိဘူး။ ကားအေဟာင္း ေရာင္းဝယ္တဲ့သူကို လူေတြ မယံုၾကဘူး။ ကားေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာၿပီး၊ ေစ်းပိုေတာင္းတယ္၊ လိမ္တယ္လို႔ လူေတြ ယူဆၾကတယ္။
အသင္းေတာ္ကေတာ့ ဖရိုဖရဲျဖစ္သြားတာေပါ့။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုစားဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ဒီေန႔ထိ အနာက်က္လွတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မိသားစုလည္း ၿပိဳကြဲတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သမီးတေယာက္က အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ မဂၤလာပြဲမွာ အေဖကို မဖိတ္ဘူး။
အခုဥပမာေတာ္မွာ အေဖတယာက္နဲ႔ သားႏွစ္ယာက္ ေတြ႕ရတယ္။ တေန႔ေတာ့ သားအငယ္က အေဖ့ထံမွာ အေမြေတာင္းတယ္။ သာမန္အားျဖင့္ အေမြဆိုတာ အေဖေသမွ ရမွာပါ။ လိမၼာတဲ့သားသမီးဆိုရင္ အေဖ အသက္ရွင္တုန္း၊ က်န္းမာေနတုန္း အေမြေတာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ပံုက အေဖကို ေသေစခ်င္ေနတဲ့ပံုပါ။ “အေဖ့ကို ေသေစခ်င္ၿပီ။ ဒါမွ ငါအေမြရမယ္။” လို႔ ေျပာသလို ျဖစ္ေနတယ္။ သားအငယ္ အေမြေတာင္းတာက ရွက္စရာပါ။ မိသားစုအတြက္ေရာ၊ သူ႔ကိုသူပါ သိကၡာက်ေစပါတယ္။ အေမြေတာင္းၿပီး အိမ္ကထြက္သြားတာဟာ မိဘကို ျပဳစုဖို႔ ဘုရားေပးတဲ့ အခြင့္အေရးကို ပစ္ပယ္လိုက္တာပါ။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖကေတာ့ သားငယ္ရဲ႕ အရွက္မဲ့ေတာင္းသမွ်ကို ေပးတယ္။ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ကို အေမြခြဲေပးတယ္။ ဓမၼသစ္က်မ္းရဲ႕ မူရင္းဂရိ အသံုးအႏႈန္းက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတယ္။ အေဖက သူ႔အသက္ life ကို ခြဲေပးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီသားအတြက္ေတာ့ အေဖ့အသက္ဟာ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုရမွာပါ။
သားအငယ္က ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ထြက္သြားတယ္။ ေငြေတြ သံုးျဖဳန္းရင္း ဆိုးမိုက္ေနတယ္။ က်မ္းစာကေတာ့ အတိအက် မေျပာဘူးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔အကို စြပ္စြဲခ်က္အရ ျပည့္တန္ဆာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဟုတ္မွာပါ။ အရက္ေတြ ေသာက္ေနမွာေပါ့။ မူးယစ္ေဆးေတြ သံုးမွာေပါ့။ ၿပိဳင္ကားေတြ ဝယ္။ ဟိုေခတ္ဆိုေတာ့ ကုလားအုတ္ေတြ ဝယ္မွာေပါ့။ ပိုက္ဆံရွိတုန္းေတာ့ နာမည္ႀကီးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံေတြ ကုန္သြားၿပီ။ ဘယ္မွာလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ? သူလက္ေဆာင္ေတြ ေပး၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ ပါတီပြဲေတြ ေငြအကုန္ခံ က်င္းပေပးခဲ့တဲ့ လူေတြ အခု ဘယ္မွာလဲ? အခုေတြ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။
အိမ္မွာေနေတာ့ သားဘဝမွာ ရပိုင္ခြင့္နဲ႔အတူ တာဝန္ေတြ ရွိတယ္။ သူက ရပိုင္ခြင့္ပဲ လိုခ်င္တယ္။ တာဝန္မယူခ်င္ဘူး။ တာဝန္ေတြကို လံုးလံုးစြန္႔ခြါသြားတယ္။ လြတ္လပ္ခ်င္လို႔ အေဝးကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ပိုဆိုးတဲ့ ကၽြန္ဘဝေရာက္သြားတယ္။ တက္မက္မႈေတြကို မခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္ေတာ့ အေဖ့ေမတၱာနဲ႔ရတဲ့ ကိုယ့္လြတ္လပ္မႈကို အလဲအထပ္ လုပ္သြားတယ္။
ကိုယ္အရွက္အေၾကာက္ဆံုး၊ အရြံမုန္းဆံုးအရာက ဘာျဖစ္မလဲ? မိဘနဲ႔မိတ္ေဆြေတြ သိမွာ အေၾကာက္ဆံုး အျဖစ္က ဘာျဖစ္မလဲ? အဲဒါေတြထက္ ပိုဆိုးတာကို ႀကံဳခဲ့ရရွာတယ္။
အေဖ့ေငြကို ျဖဳန္းၿပီး အေဝးမွာ ေရာက္ေနၿပီ။ လူရႈပ္ေထြးၿပီး စည္ကားေနတဲ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ႀကီးလို ေနရာမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေငြကုန္ေတာ့ တေယာက္တည္း ျဖစ္ၿပီ။ စိတ္ပ်က္စရာအေကာင္းဆံုးအလုပ္ကို လုပ္ရရွာၿပီ။
လိမ္မာတဲ့ဂ်ဴးလူငယ္တေယာက္အတြက္ ရွက္စရာအေကာင္းဆံုးအလုပ္က ဝက္ေက်ာင္းရတာပဲ။ ဝက္ကို ညစ္ညဴးတယ္လို႔ သေဘာထားတယ္။ ဝက္ေက်ာင္းရတယ္ဆိုတာ က်ိန္ျခင္းခံရတာပဲလို႔ ဂ်ဴးရဗၺိဆရာ တေယာက္က ဆိုတယ္။  ဒီထက္ဆိုးတာ ရွိေသးတယ္။ ဝက္ေက်ာင္းရရံုမက ဗိုက္ဆာေနတယ္။ ဝက္ေတြစားေနတဲ့ ပဲေတာင့္ကိုပင္ စားခ်င္ေနတယ္။
 ေနာက္ဆံုးေတာ့ “ငါ ဘာလို႔ ဒီလိုျဖစ္ေနရလဲ? ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ” လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးလာတယ္။ အေဖ့အိမ္က အေစခံေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္မိတယ္။ သူတို႔မွာ ေငြေၾကး၊ အစားအစာနဲ႔အတူ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဖ့အိမ္ကို ျပန္ၿပီး အေစခံကၽြန္လိုပဲေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ မာနနဲ႔ အေမြေတာင္းတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္လိုလက္ရ အနိမ့္ဆံုးမွာေနၿပီး အေဖ့စကားကို အေစခံကၽြန္လို နားေထာင္မယ္။
အေဖ့အိမ္နားေရာက္တာနဲ႔ အေဖကျမင္ၿပီး ေျပးထြက္ ႏႈတ္ဆက္လာတယ္။ က်မ္းစာကမေျပာေပမယ့္ အေဖက သားျပန္အလာကို ေစာင့္ေျမာ္ေနပံုရပါတယ္။
ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းတဲ့ အေရွ႕တိုင္းအေဖဆိုတာ အိမ္ေျပး သားဆိုးကို သိကၡာက်ခံ ေျပးေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။ (၁၁း ၂၀) အရွက္သိကၡာထိန္းခ်င္ရင္ သူ႔သားကို အလုပ္လာေတာင္းတဲ့ သူေတာင္းစားလိုသာ ဆက္ဆံဖို႔ ရွိပါတယ္။
ႀကိဳေတြးထားတဲ့စကားလည္း သားက မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အေဖက အေစခံေတါကို ပါတီပြဲႀကီး က်င္းပခိုင္းတယ္။ ပြဲေန႔ပြဲထိုင္ ဝတ္ရံုကို ဝတ္ဆင္ေစတယ္။ လက္စြပ္စြပ္ေပးတယ္။ လက္စြပ္က အခြင့္အာဏာနဲ႔ တာဝန္ရွိသူ ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ ဖိနပ္စီးေစတယ္။ အဲဒီေခတ္က ကၽြန္ေတြဟာ ဖိနပ္မစီးဘဲ ေျခဗလာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတယ္။
ပြဲႀကီးက်င္ပမယ္။ အတီးအမႈတ္နဲ႔ အစားအေသာက္ေတြပါမယ္။ ဆူၿဖိဳးတဲ့ ႏြားတေကာင္သတ္တယ္။ တရြာလံုးကို ဖိတ္ခ်င္တာပါ။ မိသားစုတစုအတြက္ဆိုရင္ ႏြားတေကာင္ဟာ မ်ားတာေပါ့။ ႏြားကလည္း ေမြးေန႔တို႔ မဂၤလာေဆာင္တို႔အတြက္ ေမြးထားတာမ်ိဳးပါ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေလ၊ ေသတဲ့သားက ျပန္ရွင္ေတာ့ ေမြးေန႔ေပါ့။
အကို၊ အမေတြ ရွိတဲ့သူ ရွိသလား? ဒီလိုဘဝကို ကၽြန္ေတာ္ မခံစားဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အကိုအႀကီးဆံုး။ ညီႏွစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ဘဝက ဒီဥပမာေတာ္ထဲက အကိုႀကီးလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျပႆနာမွ မလုပ္တဲ့ လူေကာင္း။ ေက်ာင္းစာႀကိဳးစားေတာ့ အမွတ္အၿမဲေကာင္းတယ္။ ညီေတြအဖို႔ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ အကိုေလာက္မေတာ္ဘူးဆိုၿပီး ဆရာေတြရဲ႕ အေျပာခံရၾကတယ္။
 ဥပမာေတာ္ထဲမွာ အကိုက အိမ္မွာပဲေနတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းတယ္။ ျပႆနာမရွာဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေငြယူေျပးတဲ့ ညီငယ္ကို စိတ္ဆိုးတယ္။ ျပန္လာေတာ့ အေဖက သူ႔အတြက္ ေငြေတြ ျဖဳန္းေနျပန္တယ္။
အကိုက သူႊအေဖအိမ္မွာလုပ္ရတာကို ကၽြန္လို သေဘာထား သံုးႏႈန္းတယ္။ အခမရဘဲ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ကၽြန္ခံရတယ္တဲ့။ သူက ကၽြန္လိုေနတယ္။ သားလို မဟုတ္ဘူး။ အကိုႀကီးရဲ႕ ျပႆနာက ကိုယ့္ေျဖာင့္မတ္ျခင္းပဲ။
သူ႔ခမ်ာ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ ဆိတ္တေကာင္ေတာင္ မရဘူးတဲ့။ ရွိသမွ် သူပိုင္တာ သူမသိရွာဘူး။ သားဆိုတာ ရပိုင္ခြင့္ေရာ၊ လြတ္လပ္မႈပါ ရွိတာ သူမသိရွာဘူး။ 
ဒီျဖစ္ရပ္မွာ ထူးဆန္းတဲ့ irony  “ကေျပာင္းကျပန္”  ရီစရာတခု ျဖစ္လာတယ္။ အိပ္ျပင္က သားငယ္က အတြင္းေရာက္။ အတြင္းက သားႀကီးက အျပင္ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာ သားႀကီး ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္လဲေတာ့ မသိရပါဘူး။ စိတ္ျပန္ေျပၿပီး ညီကို လက္ခံသလား? အသနားပိုတဲ့ အေဖနဲ႔ ညီကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းလား? မသိရပါဘူး။
အနက္ဖြင့္ Interpretation
ဒီဥပမာေတာ္ဟာ လုကာ ၁၅ ရဲ႕ ေပ်ာက္တဲ့အရာ သံုးခုထဲမွာ ဇာတ္ရွိန္အျမင့္ဆံုးပါပဲ။ ေပ်ာက္ေသာသိုး၊ ေပ်ာက္ေသာဒဂၤါးနဲ႔ ေပ်ာက္ေသာသားပါ။ သိုးက တရာမွာ တေကာင္ေပ်ာက္တယ္။ ၁% ပါ။ ဒဂၤါးက ဆယ္ျပားမွာ တျပားေပ်ာက္တယ္။ ၁၀% ပါ။ သားႏွစ္ေယာက္မွာ တေယာက္ေပ်ာက္တယ္။ ၅၀% ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အထင္ေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္က တနည္းမဟုတ္ တနည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ေနၾကတာပါ။
ေပ်ာက္ေသာသိုးရဲ႕ အဆံုးမွာ “ေျဖာင့္မတ္၍ ေနာင္တရစရာအေၾကာင္း မရွိေသာသူ ကိုးဆယ့္ကိုးေယာက္တို႔  ေကာင္းကင္သားတို႔သည္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိသည္ထက္၊ ေနာင္တရေသာ လူဆိုးတေယာက္ သာ၍ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ရွိၾကသည္။” လုကာ ၁၅း ၇။
ေပ်ာက္ေသာဒဂၤါးရဲ႕အဆံုးမွာ “ဘုရားသခင္၏ေကာင္းကင္တမန္တို႔သည္ ေနာင္တရေသာ လူဆိုးတေယာက္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ရွိၾကသည္။” လုကာ ၁၅း ၁၀။
ဒါေပမယ့္ ေပ်ာက္ေသာသားရဲ႕အဆံုးမွာေတာ့ အကိုက ဝမ္းမေျမာက္ေတာ့ ေပ်ာက္ေသာသားေတြ ျဖစ္ေနတယ္။
သခင္ေယရႈက အကိုႀကီးဆိုတာ ဖါရိရွဲေတြကို ေျပာလိုပံုရတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ေနသူေတြေလ။ သန္႔ရွင္ဟန္ေဆာင္ေပမယ့္ အတြင္းမွာက အျပစ္နဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ ပညတ္ေတြကို ေစာင့္ထိန္းေပမယ့္ ပညတ္ေတြကို  ျငဴစူေနတယ္။ ဘုရားလူမ်ိဳးေတာ္ရဲ႕ ေကာင္းႀကီးနဲ႔ ရပိုင္ခြင့္ေတြကို နားမလည္ဘူး။
သခင္ေယရႈက အခြန္ခံေတြ၊ အျပစ္သားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ယူခဲ့တယ္။ ေအာက္ဆံုးက လူေတြ။ ဘုရားနဲ႔ေဝးတဲ့ ညီငယ္ေတြ။ သခင္ေယရႈက အခြန္ခံေတြ၊ အျပစ္သားေတြနဲ႔ေနေတာ့ ဖါရိရွဲေတြက ညီကိုသနားတဲ့ အေဖ့ေမတၱာကို အကိုႀကီးစိတ္ဆိုးသလို စိတ္ဆိုးၾကတယ္။
အေဖကေတာ့ ခ်စ္ဆဲ၊ ေစာင့္ၾကည္ဆဲ၊ ေစာင့္စားေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဘုရားသခင္ပါပဲ။ ဘာေတြပဲလုပ္ခဲ့လုပ္ခဲ့ အိမ္ျပန္လာသူကို ဘုရားသခင္က ဘယ္ေတာ့မွ မျငင္းပယ္ပါဘူး။
Application သင္ခန္းစာယူျခင္း
အျပစ္သားျပန္လာခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ဘံုမွ အဘဘုရားသခင္က အျပစ္မတင္ဘူး။ အျပစ္မေပးဘူး။ အေစခံကၽြန္ဘဝအျဖစ္ အဆင့္ေလွ်ာ့မခ်ဘူး။ ခ်စ္တဲ့သားတေယာက္အျဖစ္ လက္ခံၿပီး၊ သားတေယာက္ရဲ႕ အေဆာင္ေယာင္၊ အခြင့္အေရးေတြ အကုန္ေပးပါတယ္။
တခ်ိဳ႕က အကိုႀကီးနဲ႔ တူမယ္။ စည္းကမ္းအားလံုး လိုက္နာႏိုင္တဲ့ ခရစ္ယာန္ေကာင္းေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ခါးသည္းေနမယ္။ စိတ္ဆိုးေနတာ ႏွစ္ခ်က္ ရွိမယ္။ ၁။ စည္းကမ္းေတြမ်ားလြန္းလို႔ စိတ္ပ်က္ေနမယ္။ စည္းကမ္းေတြ၊ ပညတ္ေတြကို လိုက္နာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မႀကိဳက္၊ မႏွစ္သက္ဘူး။ ေကာင္းဟန္ေဆာင္ေနမယ္။ ၂။ တျခားသူေတြအေပၚမွာ ျပတဲ့ ဘုရားရဲ႕ သနားဂရုဏာကို စိတ္ပ်က္ေနမယ္။ မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ဒုကၡ ေတြ႕ေစခ်င္မယ္။  ဘုရားေက်ာင္းမွာ သူရဲေကာင္းလို အားရဝမ္းသာ မႀကိဳဆိုေစခ်င္ဘူး။
တခ်ိဳ႕က ညီငယ္နဲ႔ တူမယ္။ စည္းကမ္းေတြ၊ တာဝန္ေတြ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ကိုယ္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ႀကိဳက္ အသက္ရွင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားမယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။
ခရစ္ယာန္ျဖစ္ေပမယ့္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္း မခံစားရသူေတြ ရွိမယ္။ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ေပမယ့္ ဘုရားသခင္ကို ဆန္႔က်င္အသက္ရွင္ေနသူလည္း ရွိမယ္။ ခရစ္ယာန္မဟုတ္ေသးဘဲ တရားစကားေတြကို စဥ္းစားေနသူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဘုရားသခင္က သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ အေဖပါ။ သားျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေျမာ္လင့္ေစာင့္ဆိုင္း၊ အကဲခတ္ေနသူပါ။ ဘုရားသခင္ထံ ျပန္လာရင္၊ ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၃၁ ႀကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေန႔ရက္ပါ။ ပါတီပြဲႀကီးပါ။ အျပစ္ရွိတဲ့သူတေယာက္ ေနာင္တရရင္ ေကာင္းကင္မွာ အရမ္းဝမ္းေျမာက္ၾကပါတယ္။
ထင္ရွားတဲ့အျပစ္ရွိရင္ - ဘုရားသခင္ထံ လွည့္ျပန္ပါ။
ဖြက္ထားတဲ့အျပစ္ရွိရင္လည္း - ဘုရားသခင္ထံ လွည့္ျပန္ပါ။
သခင္ေယရႈထံလာဖို႔ တခါမွ မဆံုးျဖတ္ရေသးရင္ ဘုရားသခင္ကို အဖလို႔ ေခၚဖို႔ခက္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ “ဒီေန႔ပဲ ျပန္လာၿပီ အဖ” လို႔ ေခၚလိုက္ပါ။

Friday, April 28, 2017

သဘာဝတရားရဲ့ အံ့ၾသဘြယ္ရာမ်ား Miracles in Nature by Dr. Walter Lewis Wilson

"ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေလာ့။ ေကာက္ေစေတာ္မူေသာ အရာတို႔ကို အဘယ္သို႔ ေျဖာင့္ေစႏိုင္သနည္း။" - ေဒသနာ ၇း ၁၃
ေျမပဲေစ့ေတြက အစာကို ဘယ္လိုရသလဲ? သူက အခြံနဲ႔ ဆက္မေနဘူး။ အခြံနဲ႔ဆက္ေနတဲ့ ေျမပဲေစ့လို႔ မရွိဘူး။ သူက အခြံနဲ႔ အၿမဲလြတ္ေနတယ္။ အစာဘယ္လိုရမလဲ? အား ဘယ္လိုရသလဲ?
သူ႔မွာ အကာ ၃ မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ေျမပဲေစ့မွာ အကာ ပါးပါးေလးတခု ရွိတယ္။ အခြံထဲမွာ ေနာက္ထပ္တလႊာ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခြံ ရွိတယ္။ ေျမပဲေစ့က အစာ ဘယ္လိုရသလဲဆိုတာဟာ မသိႏိုင္ပါဘူး။ အံၾသစရာတခုပါ။ စပ်စ္ပင္မွာ ေျဖာင့္တဲ့အပင္လို႔ မရွိပါ။ ေျဖာင့္ေအာင္လည္း စိုက္လို႔မရပါ။ သဘာဝကိုက ေကာက္တဲ့အမ်ိဳးပါ။ 

Beans ပဲ

Beans ပဲမ်ိဳးမွန္သမွ်ဟာ အေျဖာင့္မေနႏိုင္ဘူး။ တိုင္ေထာင္ေပးရင္ ဘယ္ဖက္ကို အႏြယ္တက္ေလ့ရွိတယ္။ စားသမွ် ပဲေစ့ေတြဟာ ဘယ္ဖက္အႏြယ္က ထြက္တယ္။ တိုင္မွာ ဘယ္ထက္ကေန ညာကို တက္ၿပီး ႀကီးရတယ္။ ညာဖက္ကေန ဘယ္ကိုျပန္တက္ဖို႔ ထားၾကည့္ပါ။ သံုးရက္အၾကာမွာ ပဲပင္ ေသပါလိမ့္မယ္။ သူေနခ်င္သလို မေနရရင္ ေသပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ပဲပင္ေတြ တိုင္ေထာင္ၿပီး ဆယ္ဧကေလာက္ စိုက္ထားတယ္။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ပဲပင္ေတြ အကုန္လံုး ေသတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေက်ာင္းဆင္း အေတာ္ဆံးပညာရွင္ ၅ ေယာက္ကို ေခၚၿပီး၊  ျပသနာကို အေျဖရွာခိုင္းတယ္။ သူတို႔က ေျမဆီကို စစ္တယ္။ ပိုးေတြ ေတြ႕မလားလို႔ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ရွာၾကတယ္။ အေျဖမေတြ႕ၾကဘူး။ ျပသနာက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လူေတြက ညာသန္ေတြ။ ပဲပင္ေတြကို ညာကေန ဘယ္ဖက္ကို ေခြထားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ရင္ ေသမွာပဲ။ သံုးရက္ေန႔မွာ ေသတယ္။

Dandelions ေတာေပါင္းပင္မ်ား

Dandelions ေပါင္းပင္ေတြကို ႏွိမ္ထားလို႔ မရဘူး။ ျမက္ပင္ေတြ ၂ လက္မရွိရင္၊ သူက ၃ လက္မပဲ။ ျမက္ပင္ေတြ ၅ လက္မရွိရင္၊ သူက ၆ လက္မရွိလာမယ္။ ျမက္ပင္ ၁၀ လက္မရွိရင္၊ သူက ၁၁ လက္မ ရွိလာမယ္။ သူက ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနရဲ႕ အထက္မွာ အၿမဲရွိေနတဲ့သူ။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ရွိေနသလဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။ တခါက ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူနားမလည္တဲ့အရာေတြကို သူမယံုဘူးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ သူ႔ကို ေမးခြန္းနဲနဲ ေမးၾကည့္တယ္။ အနက္ေရာင္ ႏြားမတေကာင္က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ကို စားၿပီး၊ အျဖဴေရာင္ ႏြားႏို႔ ရတယ္။ က်ိဳလိုက္ေတာ့ အဝါေရာင္ ေထာပတ္ရ ဘာလို႔ရသလဲ? သူမေျဖတတ္ဘူး။
လူက လက္ေတြေႏြးေအာင္ လက္ဖဝါးကို ပါးစပ္နဲ႔ ေလမႈတ္ေပမယ့္ ေကာ္ဖီေအးေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ေလနဲ႔မႈတ္သလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လွ်ပ္စစ္နဲ႔ တဖက္က မုန္႔ဖုတ္လို႔ရၿပီး၊ တဖက္က ေရခဲဘာလို႔ ထုတ္ရသလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လူ႔ရဲ႕အစာအိမ္ဟာ စားသမွ်ကို အစာေခ်ေနေပမယ့္ သူ႔ကိုသူေတာ့ အစာေခ်မပစ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။

Bananas ငွက္ေပ်ာသီး

ငွက္ေဖ်ာဖီးတိုင္းမွာ ေအာက္ဆံုးအတန္းဟာ ၂၄ လံုးပါတယ္။အေပၚတတန္းတိုင္းမွာ တလံုးစီေလ်ာ့သြားတယ္။ ေအာက္ဆံုးအတန္းကေတာ့ အၿမဲတမ္းပဲ ၂၄ လံုး ရွိတယ္။ ဘုရားဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတာ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ စနစ္က်တယ္။

Salt and Sugar ဆားနဲ႔ သၾကား

 ဆားပြင့္အားလံုးဟာ စတုရန္းပံု ေလးေထာင့္ညီ အခဲေလးေတြ ျဖစ္တယ္။ တျခားအခဲေတြဟာ စတုရန္းပံု ရွိမယ္မထင္ဘူး။ အႏုၾကည့္မွန္ မိုက္ခရိုစကုပ္ေအာက္မွာ စတုရန္းပံုအခဲဆိုရင္၊ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒါ ဆိုဒီယမ္ ကလိုရိုက္ပဲ။ ဆိုဒီယမ္နဲ႔ ကလိုရိုဒ္ ေပါင္းစပ္ၿပီး စတုရန္းပံု အခဲေလးေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ သၾကားကေတာ့ စတုရန္းပံု မရွိပါဘူး။ သၾကားဟာ အေရာင္၊ အနံ႔၊ အရသာ မရွိတဲ့ အရာသံုးမ်ိဳး ေပါင္းစပ္ၿပီး၊ သၾကားျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ စတုရန္းပံု သၾကားခဲလို႔ မရွိဘူး။ အခဲေတြက တူညီတဲ့ပံုစံအျဖစ္ မရွိၾကဘူး။

Bearing of Young သားေပါက္ျခင္း

ခိုနဲ႔ ငံုးကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ငွက္ေတြဟာ သီတင္းပတ္ အတိအက်မွာ ဥေပါက္ေလ့ရွိတယ္။ ခိုကေတာ့ ၁၈ ရက္အၾကာမွာ ဥကေပါက္ပါတယ္။ ငံုးကေတာ့ ၂၃ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္တယ္။ က်န္တဲ့ငွက္ဥတိုင္းဟာ ၇ ရက္၊ ၁၄ ရက္၊ ၂၁ ရက္ တရက္ရက္မွာ ေပါက္တယ္။ တပတ္အတြင္းေပါက္တဲ့ ဥ၊ မရွိေလာက္ဘူးထင္ေပမယ့္၊ အာလူးပိုးရဲ႕ဥက တပတ္၊ ၇ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္ပါတယ္။
အိမ္ေမြးၾကက္ငွက္ေတြထဲမွာ ၾကက္က ၃ ပတ္၊ ဘဲက ၄ ပတ္၊ mallard ဆိုတဲ့ ဂတ္ဘဲက ၅ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္တယ္။  ၾကက္တူေရြး၊ ငွက္ကုလားအုတ္နဲ႔ alligator မိေခ်ာင္းေခါင္းတိုေတြက ၆ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္ၾကတယ္။ သားေပါက္အၾကာဆံုးဥကေတာ့ ေႃမြျဖစ္တယ္။ သူက ၇ ပတ္ ၾကာတယ္။
တိရစာၦန္ေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သတင္းပတ္အလိုက္ သားေပါက္ၾကတယ္။ mouse ဆိုတဲ့ ႂကြက္ကေလးေတြက ၂ ပတ္။ rat ဆိုတဲ့ ႂကြက္က ၃ ပတ္။ ေၾကာင္က ၈ ပတ္။ ေခြးက ၉ ပတ္။ ေျမေခြးက ၁၀ ပတ္။ ေၾကာင္မ်ိဳးႏြယ္ဝင္ ျခေသၤ့၊ က်ား၊ က်ားသစ္ ..... စတာေတြက ၁၃ ပတ္။ ျမင္းကေတာ့ ၃၉ ပတ္ၾကာတယ္။ ခ်န္ပန္ဇီ၊ ေမ်ာက္ဝံ၊ ေဂၚရီလာ၊ Baboon စတဲ့ ေမ်ာက္ႀကီးမ်ိဳးေတြက ၃၅ ပတ္ၾကာၿပီး၊ ေမ်ာက္ကေလးေတြကေတာ့ ၂၂ ပတ္ ၾကာတယ္။ ဝက္ဝံက ၂၆ ပတ္။ သမင္က ၂၉ ပတ္။ သူတို႔အားလံုးဟာ သတင္းပတ္ အတိအက်၊ ၇ ရက္ေပါင္း အတိအက်မွာ ေပါက္ၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဘုရားသခင္က God of order စနစ္က်လုိ႔ပါ။လူက ၄၀ ပတ္အၾကာမွာ ဖြါးပါတယ္။ ဒါဝင္ဟာ ေတာင္အေမရိကရဲ႕ ေတာင္ပိုင္းေတာနက္ထဲကို သြားခဲ့တယ္။ အနိမ့္က်ဆံုးလူသားေတြကို ေတြ႕တယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီမွာ ကေလးေတြဟာ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးတာေတြ႕ရတယ္။ အေမရိကန္ျပည္မွာ လိုပါပဲ။ လူေတြဟာ အေမရိကားမွာေနေန၊ ေတာင္အေမရိက ေတာနက္ထဲမွာေနေန၊ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးဖြါးပါတယ္။

Seas ပင္လယ္မ်ား

ပင္လယ္ေရလိႈင္းေတြဟာ တမိနစ္မွာ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ လႈိုင္းအျမင့္ ၃ လက္မျဖစ္ျဖစ္၊ ၃ ေပျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ ၃၀ ျဖစ္ျဖစ္ တမိနစ္ကို ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ ေရၿငိမ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မုန္တိုင္းထန္သည္ျဖစ္ေစ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။
သေဘၤာေတြရဲ႕ အလ်ားဟာ ေပ ၃၀၀ နဲ႔ ၄၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၆၀၀ နဲ႔ ၇၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၉၀၀ နဲ႔ ၁၁၀၀ ၾကားမွာ တည္ေဆာက္ၾကတယ္။ ဒါက လႈိင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ျခားတဲ့အတြက္ ျဖစ္တယ္။ သေဘၤာငယ္လွ်င္ ေပ ၃၀၀ ကြာတဲ့ လႈိင္းလံုး ၂ လံုးၾကားမွာ ေရာက္မယ္။ ေနာက္တျပန္အတြက္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ေပ ၃၀၀ လိုတယ္။ Queen Mary, Queen Elizabeth နဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ရွိ သေဘၤာအမ်ားစုဟာ ေပ ၁၀၀၀ ရွည္ပါတယ္။ အဲဒီသေဘၤာေတြဟာ လႈိုင္းလံုး ၄ လံုးကို ျဖတ္ရတယ္။ လႈိုင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ကြာေတာ့ အဲဒီေလာက္အရွည္ တည္ဆာက္ဖို႔ လိုတယ္။

Human Beings လူ

လူ႔ကိုယ္ခႏၶာကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ တခ်က္တည္းနဲ႔ ဆီျဖည့္တဲ့စနစ္ပါေနတယ္။ တေနရာတည္းေသာ လည္ေခ်ာင္းေပါက္မွ အစာထည့္လိုက္တဲ့အခါ အရိုးအဆစ္ေပါင္း ၂၆၄ ခုကို ေခ်ာဆီထိုးေပးပါတယ္။ ေန႔ထိုင္းေခ်ာဆီထိုးရတာပါ။ ဒီအခ်က္ကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ္ဖါသာကိုယ္ ေခ်ာဆီထိုးရရင္ တခ်ိဳ႕အဆစ္ေတြကို ေမ့က်န္ခဲ့မွာပဲ။ ဒါဆို အဆစ္ေတြ တခုနဲ႔တခု မဆက္စပ္ေတာ့ဘဲ၊ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ခက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုျဖည့္ေနရရင္ အခ်ိန္ၾကာလြန္းလို႔ တျခားဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္မွာကို ဘုရားသခင္သိတဲ့အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ ေခ်ာဆီထိုးတဲ့စနစ္ကို ထည့္ထားေပးပါတယ္။ လူ႔ကိုယ္မွာရွိတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြက သူ႔အလုပ္သူ ပံုမွန္လုပ္ပါတယ္။ ဒူး၊ မ်က္စိ၊ လည္ပင္း ..... စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ အသားစားတာ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စားတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ကိုယ္လက္အဂၤါေတြက သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ၾကတယ္။
ပါးစပ္ကို စိုစြတ္ေအာင္ ဖန္းဆင္းထားတဲ့အေၾကာင္းကို ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖူးသလား? မဟုတ္ရင္၊ ေျမပဲဆံအႏွစ္ ေထာပတ္ကို စားၾကည့္ပါ။ ၂ နာရီေလာက္ တျခားဘာမွ မစားႏိုင္ဘဲေနမယ္။ လွ်ာမွာ ဇြန္းနဲ႔ျခစ္ယူမွ သက္သာလိမ့္မယ္။
မ်က္စိတ္ပိတ္မသြားေအာင္ မ်က္ေတာင္ေလးေတြကို စိုစြတ္ေနေစတဲ့အတြက္ ဝမ္းမသာဘူးလား? ခ်ံဳ႕ႏိုင္၊ ခ်ဲ႕ႏိုင္တဲ့ အေရျပားကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ ထိမိခိုက္မိရင္ အလိုက္သင့္ အေရျပားကို ခ်ဲ႕လိုက္တဲ့အတြက္ ျပဳတ္ထြက္မကုန္တာ ျဖစ္တယ္။
အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြ၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြ မေပါက္တာ မေကာင္းဘူးလား? ေပါက္ေနရင္ မနက္စာအတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္မဝင္ႏိုင္ဘဲ၊ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေနရမယ္။
အရိုးအဆစ္ေတြကလည္း ထူးဆန္းတယ္။ လူ႔ရဲ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းထဲက အရိုးေတြဟာ ေသးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတကိုယ္လံုးနဲ႔အတူ သူသယ္လာသမွ် ပစၥည္းေတြကို ေထာက္မထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ လူတကိုယ္လံုးကို ေျခတေခ်ာင္းတည္းအေပၚမွာ ရပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။
လူ႔ရဲ႕နားကလည္း ထူးဆန္းပါတယ္။ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔ ေတာင့္ေတာင့္ေလးေနတယ္။ အသံလႈိင္းေတြက နားရြက္ကို ရိုက္ခတ္တယ္။ ၿပီးမွ နားထဲကို သူ႔သဘာဝအတိုင္း ဝင္လာတယ္။ နားမွာ အံ့ၾသစရာတခု ရွိတယ္။ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အသံတိုင္းကို လူက ၾကားတာမဟုတ္ဘူး။
ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာန အမ်ားႀကီးက ျမင့္မားတဲ့ ႀကိမ္ႏႈန္းေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသံလႊင့္ေနတယ္။ တစကၠန္႔မွာ ႀကိမ္ႏႈန္း ၂ သိန္းေလာက္ရွိလိမ့္မယ္။ လႊင့္ေနသမွ်ကို လူေတြ ၾကားေနရရင္ အကုန္ရူးသြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရဒီယိုပညာရွင္ေတြက ႀကိမ္ႏႈန္းကို ၅၀၀၀ မွ ၂၅၀၀၀ ၾကားကို ေလ်ာ့ခ်ၾကတယ္။ ေလထုထဲမွာ ျဖစ္ေနသမွ်အသံေတြကို မၾကားႏိုင္ေအာင္ လူ႔နားကို ဘုရားဖန္ဆင္းထားတယ္။
Wilson opinion ေဝးလ္ဆင္အယူအဆအေၾကာင္း ေျပာပါဦးမယ္။ ႏွလံုးေရာဂါေၾကာင့္ သြားရင္းလာရင္း၊ ထိုင္ေနရင္း ေသတဲ့လူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ားသလဲ? အေၾကာင္းရင္း ၃ ခု ရွိတယ္။
ပထမက ဒီေန႔ေခတ္မွာ လွ်ပ္စစ္လႈိင္းေတြ ထြက္ေနတဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေန႔ေန႔ညည အၿမဲပါတ္သက္ေနရတယ္။
ဒုတိယ- ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြ .... စတဲ့ ေလာင္စာဆီသံုးတဲ့ ယာဥ္ေတြကထြက္တဲ့ ကာဗြန္မိုေနာက္ဆိုဒ္ဓါတ္ေငြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရႈရႈိက္ေနၾကရတယ္။
တတိယ - လူေတြက သိပ္မနားေတာ့ဘူး။ စားမယ္၊ သြားမယ္ပဲ ျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး မနားၾကေတာ့ဘူး။ ဒီအခ်က္ ၃ ခ်က္ေၾကာင့္ ႏွလံုးနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ ျပသနာေတြ ျဖစ္ၾကရတာပါ။

Ants ပုရြက္ဆိတ္

ပုရြက္ဆိတ္ေတြက ထူးျခားတယ္။ "အခ်င္း လူပ်င္း၊ ပုရြက္ဆိတ္ထံသို႔ သြား၍၊ သူ႔၏ her ways အျပဳအမူတို႔ကို ဆင္ျခင္သျဖင့္ ပညာရွိေစေလာ့။" - သုတၱံ ၆း ၆း။
ဘာလို႔ her ways လို႔ ေျပာသလဲ? ပုရြက္ဆိတ္ထီးကို ျမင္ဖူးၾကမွာ မဟုတ္လို႔ပါ။ အထီးက ေျမတြင္းထဲမွာပဲေနၿပီး၊ အမက အျပင္ထြက္ စီးပြါးရွာတယ္။
ထူးဆန္းတာ တခုရွိတယ္။ ပရြက္ဆိတ္မွာ နား ၄ စံု ရွိတယ္။ ေခါင္းမွာ တစံု၊ ေရွ႕ေျခမွာ တစံု၊ ရင္ဘတ္မွာ တစံု၊ ဗိုက္မွာ တစံု ရွိတယ္။ တေကာင္နဲ႔တေကာင္ ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ပါလာသမွ်အကုန္ ခ်ထားလို္က္တယ္။ တျခားတေကာင္ကလည္း သူတပါးယူလာတာကို လံုးဝ ေကာက္မကိုင္ဘူး။ ဒါက တကယ္မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ သူတို႔ကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ဒီအခ်က္ကို ေတြ႕ရတယ္။
သူက ေရွ႕ေျခနဲ႔ တျခားပုရြက္ဆိတ္ရဲ႕ ေခါင္းကို စမ္းၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူအစာကို ဘယ္ေနရာက ရလာတယ္ဆိုတာ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီမွာ အစာရၾကတယ္။ လမ္းမွာေတြ႕သမွ် ပုရြတ္ဆိတ္ေတြကို ဒီနည္းအတိုင္း ေျပာျပတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အကုန္လံုး အစာရသြားၾကတယ္။
သူတို႔ထံမွ သင္ယူစရာက ရိုးသားမႈပဲ။ သူတပါးပစၥည္း မယူနဲ႔။ ဘုရားေက်းဇူးခံစားရတာကို ေျပာျပပါ။ ကိုယ္ေတြ႕တဲ့ ပ်ားရည္၊ အသက္ေရ၊ အသက္မုန္႔အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။ ခရစ္ေတာ္အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။
ဒီလိုနည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကယ္တင္ျခင္းရခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူးသမားတေယာက္က သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ သူက အိုင္အိုဝါကေန ကဲင္းစပ္ကို ေရာက္လာတယ္။ သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။

Spiders ပင့္ကူမ်ား

"လက္ျဖင့္ကိုင္ဆြဲ၍ နန္းေတာ္ ပင္ ေနတတ္ေသာ အိမ္ေျမာင္ .... "The spider taketh hold with her hands," သုတၱံ ၃၀း ၂၈။
ပင့္ကူအထီးကို ျမင္ဖူးမွာ မဟုတ္ဘူး။ အမက ပင့္ကူအိမ္ကို ေဆာက္တယ္။ အထီးက မေဆာက္ဘူး။ အထီးက သိပ္ေသးတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပင္အပ္ေခါင္းေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ ပင့္ကူမက ေျခေတြနဲ႔ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ယက္ၿပီး၊ ေစးကပ္ေစတဲ့အရာကို ပင့္ကူမွ်င္ေပၚမွာ ခ်ထားတယ္။ ပိုးေကာင္းေလးေတြ ေထာင္ေျခာက္မိၿပီး သူ႔အစာျဖစ္ရတယ္။ ပင့္ကူမွ်င္ဟာပိုးစာမွ်င္ထက္ အဆ ၂၀ ပို ခိုင္တယ္လို႔ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားႀကီးမရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ပင့္ကူအထီးနဲ႔ အမဟာ အတူ မေနႏိုင္ၾကဘူး။ အမက အထီးကို သေဘာမက်တဲ့အခါ စားပစ္လိုက္တယ္။ သူတို႔က အသားစားသတၱဝါေတြပါ။
ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ Bell Spider ေခါင္းေလာင္းပင့္ကူပါ။ သူ႔မွာ အေမြးေတြ ရွိတယ္။ ေခ်ာင္းထဲကို သြားၿပီး သစ္ကိုင္း၊ သစ္ရြက္တခုခုမွာ ခိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေလာင္းပံု ပင့္ကူအိမ္ ဖြဲ႕တယ္။ တလက္မေလာက္ ရွိမယ္။ ေရထဲကို ဆင္းလိုက္တက္လိုက္ လုပ္မယ္။ တက္လာရင္ ေလေတြကို သူ႔အေမြးနဲ႔ ယူသြားမယ္။ ေရေအာက္မွာ ကိုယ္က အေမြးေတြကို ညွစ္ၿပီး ေလထုတ္ယူမယ္။ ေနာက္ျပန္တက္ၿပီး အေမြးနဲ႔ ေလယူမယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေလအျပည့္ရသည္အထိ ညွစ္ယူမယ္။ ၿပီးမွ ေရမွာေမ်ာလာမယ့္ အစာကို ထိုင္ေစာင့္တယ္။ ေတြ႕ရင္ ဖမ္းယူၿပီး ေရေပၚတက္ကာ ေလရွိရာအရပ္မွာ စားေသာက္တယ္။ ဒီပညာ သူဘယ္က ရသလဲ?

Butterflies လိပ္ျပာ

ေက်ာင္းသားတေယာက္က လာဇရုဟာ ေသၿပီး ၄ ရက္ေလာက္မွာ အေလာင္းရစ္ပတ္တဲ့ အဝတ္ေတြနဲ႔ ျပန္ရွင္လာတာကို မယံုဘူးတဲ့။ အေလာင္းထုပ္ပိုးထားတဲ့အဝတ္ေတြနဲ႔ ဘယ္လို လမ္းေလွ်ာက္မလဲတဲ့။
လိပ္ျပာဟာ ပိုးတံုးလံုးဘဝကေန ကိုက္ျဖတ္ထြက္ဖို႔ သြားမရွိဘူး။ ပိုးတံုးလံုးရဲ႕ အမွ်င္ေတြဟာ ေလ၊ ေရ၊ အလင္း၊ အပူ လံုးဝမဝင္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ထားတယ္။ အဲဒီကေန ဘယ္လိုပြင့္ထြက္လာသလဲ မသိႏိုင္ဘူး။ တြားသြားတဲ့ ပိုးေကာင္ဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၁၄ ေခ်ာင္း ရွိတယ္။ လိပ္ျပာဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၆ ေခ်ာင္းပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ၈ ေခ်ာင္း ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ? မသိႏိုင္ဘူး။ အေမြးအမွ်င္ေတြ ေပ်ာက္ၿပီး၊ ေတာင္ပံေတြနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္။

Watermelon, Trees, Wheat ဖရဲသီး၊ သစ္ပင္၊ ဂ်ံဳ 

ဖရဲသီးတိုင္းမွာ အစင္းေၾကာင္း stripes ၁၀ ေၾကာင္းစီ ပါပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြမွာ အရြက္ေတြ ဘယ္လိုႀကီးလာၾကသလဲ?ပန္းသီးပင္မွာ ၅ ရြက္ေျမက္ အရြက္ဟာ ပထမအရြက္ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို ထြက္တယ္။ peach မက္မြန္သီးပင္မွာ ၈ ရြက္ေျမာက္ဟာ ပထမအရြက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Plum ထန္းပင္မွာ ၄ လက္ေျမာက္ဟာ ပထမအလက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Ash tree ဆိုတဲ့ သံလြင္ပင္တမ်ိဳးဟာ ၂၂ ရြက္ေျမက္အရြက္က ပထမအရြက္ကို ဆန္႔က်င္ ထြက္တယ္။ သခင္ေယရႈက ယံုၾကည္သူဟာ အဆ ၃၀၊ ၆၀၊ ၁၀၀ ႀကီးပြါးရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဂ်ံဳပင္ေတြဟာ ဒီအတိုင္း ႀကီးၾကရတယ္။ အေသးစား ဂ်ံဳပင္တပင္မွာ အေစ့ ၂၈၊ ၃၀ သို႔မဟုတ္ ၃၂ ရွိပါလိမ့္မယ္။ အၿမဲတမ္း စံုဂဏန္းျဖစ္မယ္။  အပင္ေကာင္းရင္ ၅၈၊ ၆၀ သို႔မဟုတ္ ၆၂ ရွိမယ္။  အပင္သန္လို႔ ေခါင္းညြတ္က်ေနရင္ ၉၈၊ ၁၀၀ သို႔မဟုတ္ ၁၀၂ ရွိမယ္။ သခင္ေယရႈက သူ႔ေျပာတဲ့စကားကို သူသိတယ္။

Flies ယင္

အီဂ်စ္ျပည္မွာ ယင္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ေတာ့ တေကာင္မွ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ (ထြက္ ၈း ၃၁)
ယင္ေကာင္ရဲ႕ မ်က္စိမွာ ေထာင္ခ်ီတဲ့ မွန္ကူကြက္ေတြ ပါတယ္။ ေနာက္က လိုက္ရိုက္တဲ့အခါ မ်က္လံုးအကြက္တေထာင္ပါေပမယ့္ မခုန္ပ်ံႏိုင္ဘူး။ ပ်ံၿပီး မ်က္ႏွာၾကက္မွာေတာ့ ေဇာက္ထိုးနားတယ္။ သူ႔ကို ဘာက မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ကပ္ေနေစသလဲ? ေဆာင္တြင္းမွာ ယင္ေကာင္ဟာ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚမွာ ေအးခဲၿပီး ေသေနတာ ေတြ႕ရမယ္။ သူ႔ကိုယ္က ေကာ္တမ်ိဳးက ေအးခဲသြားတာ ျဖစ္တယ္။ ယင္ရဲ႕ေျခေထာက္မွာ အေမြးပြ အေခ်ာင္း ၁၅၀ ရွိတယ္။ အဲဒီအေမြးပြေတြက ေျခတဖက္ အေခ်ာင္း ၁၅၀ နဲ႔၊ ေပါင္း အေမြး ၉၀၀ ေလာက္ဟာ သူ႔ေျခခ်တဲ့ေနရာတိုင္းမွ ေကာ္တမ်ိဳးနဲ႔ ေစးကပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။

Elephants ဆင္

ေျခေလးေခ်ာင္းေပၚမွာ တၿပိဳင္နက္တည္း ထရပ္ႏိုင္တာ ဆင္ပဲ ရွိတယ္။ ႏြားက ေနာက္ေျခကေန စရပ္တယ္။ ျမင္းက ေရွ႕ေျခနဲ႔ စရပ္တယ္။
ဆင္ကေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာႀကီးလြန္းလို႔ ေျခ ၄ ေခ်ာင္းလံုးနဲ႔ ရပ္ရတယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခက ေရွ႕ကို ေကြးညႊတ္လိုက္တယ္။ လိပ္ကလြဲလို႔ ေျခေလးေခ်ာင္းသတၱဝါေတြျဖစ္တဲ့ ျမင္း၊ ေခြး၊ ေၾကာင္၊ ႏြား စတာေတြဟာ ေနာက္ေျခကို ေနာက္ဖက္ ေကြးႏိုင္တယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခကေတာ့ ေရွ႕ကို ေကြးႏိုင္တယ္။ ဒါမွ သူ႔ကိုယ္ကို ထရပ္ႏိုင္တယ္။ သူ႔ႏွာေမာင္းက ႂကြက္သားအေၾကာေပါင္း ၂၄,၀၀၀ ရွိတယ္။ Fulcrum ဆိုတဲ့ ကုတ္ေတြမပါဘဲ ဘာလို႔ ဒီေလာက္သန္မာသလဲဆိုတာ သိပၸံပညာရွင္ေတြ နားမလည္ၾကဘူး။ ႏွာေမာင္းႂကြက္သားတခ်ိဳ႕က ေမးရိုးနဲ႔ ဆက္ေနတယ္။ ဒါကလည္း အေတာ္နဲပါတယ္။ ဆင္တေကာင္ဟာ ေပါင္ ၆၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ က်ားတေကာင္ကို သူ႔ႏွာေမာင္းနဲ႔ လႊဲခ်ီပစ္ေပါက္ႏိုင္တယ္။ (ဆင္တေကာင္ေမြးဖြါးဖို႔ ၈၇ ပတ္ၾကာပါတယ္။)

Bees ပ်ားမ်ား

ပ်ားေလးေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ သူ႔က နံပါတ္ ၃ ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။ အစာအိမ္ ၃ ခု ရွိတယ္။ တခုက အစာအတြက္၊ တခုက ပန္းဝတ္ရည္အတြက္၊ ေနာက္တခုက ပ်ားအံုေရာက္တဲ့အခါ ပ်ားရည္သြန္ခ်ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ပ်ားေတြရဲ႕ ဦးေခါင္းမွာ မ်က္လံုး ၃ လံုး ပါတယ္။ အေတာင္ပံ ၃ စံု ရွိတယ္။ အစြယ္ ၃ ေခ်ာင္း ပါတယ္။ ၉၊ ၁၂၊ ၁၅၊ ၁၈၊ ၂၁၊ ၂၄ စတဲ့ ရက္ေတြမွာ ပ်ားေတြ ေပါက္တယ္။ အားလံုး ၃ နံပါတ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အေကာင္ေပါက္ၿပီး ၃ ရက္အၾကာထိ ပ်ားအံုထဲမွာေနတယ္။ ေနာက္ ၃ ရက္က ပ်ားသလက္မွာ ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပ်ားရည္စုေဆာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္။

Birds ငွက္မ်ား

Blue Jay ဆိုတဲ့ ငွက္ကေလးေတြဟာ အာဖရိကေတာနက္ထဲမွာ ေမ်ာက္ေတြ မမွီႏိုင္တဲ့ သစ္ကိုင္းအဖ်ားမွာ အသိုက္ေဆာက္ၾကတယ္။ အဲဒီဥာဏ္ သူတို႔ ဘယ္ကရသလဲ?
ဇီးကြက္ေတြရဲ႕ အေတာင္ပံ အေမြးဟာ သိပ္ႏူးညံ့တယ္။ ညအခ်ိန္ အစာရွာတဲ့အခါ အေတာင္ပံ အသံျပင္းျပင္း မထြက္ေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။
ၾကက္ကေလးေတြ ဥေပါက္လာတဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က မေပါက္ဘူး။ အခၽြန္ဖက္က သိပ္မာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကက္မက ဥေပါက္တဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က အရင္ဥခ်တယ္။ အခၽြန္ဖက္ဟာ အထိုင္ဖက္ထက္ ၂ ဆ မာတယ္။ အထိုင္ဖက္မွာ ေလခိုေနတဲ့အခန္းေလး ရွိတယ္။ ရက္ ၂၀ အၾကာမွာ ဥထဲက ၾကက္ကေလးက ေလနဲနဲ စရႈတယ္။ ၂၁ ရက္အၾကာမွာ အေပါက္ေဖါက္ၿပီး၊ အေကာင္ေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။ ၾကက္ဥထဲက ၾကက္ကေလးရဲ႕ အေနအထားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ႏွာေခါင္းေလးက ေလခိုတဲ့အခန္းေလးဖက္မွာ အၿမဲရွိတယ္။ ၾကက္ဥရဲ႕  အျဖဴေရာင္အကာေတြက အႏွစ္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မျဖစ္ေအာင္ ဥနံရံမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးထားတယ္။

နိဂံုး

ဘုရားလက္ရာေတြဟာ စံုလင္၊ လွပ၊ အံ့ၾသဖြယ္ရာျဖစ္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အခြင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အသက္တာနဲ႔ စိတ္ႏွလံုးကို လွပလာေစႏိုင္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အားကိုးပါ။

Wednesday, January 25, 2017

The Foolish Boy - Lahu Story


ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ ေကာင္းတာေတြ လုပ္မွရမယ္လို႔ လူအမ်ားထင္တတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ကို ဘုရားသားေတာ္က လာၿပီး အေသခံေပးခဲ့ပါၿပီ။ ကိုယ္စားအေသခံၿပီး အျပစ္ေႂကြးကို ဆပ္ေပးခဲ့ပါၿပီ။ လူက တခုခု လုပ္မွရမယ္၊ Do လို႔ ထင္တယ္။ ဘုရားက ငါ လုပ္ေပးၿပီးၿပီ၊ Done လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါကို နားမလည္ဘဲ မေနသင့္ပါဘူး။ လားဟူပံုျပင္ေလးက ရယ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မအ, ဖို႔ သတိေပးေနပါတယ္။
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
This folktale warns about the perils of being foolish.It has a startling and rather final ending.
Once, there was a woman with a very foolish son who just stayed home all day.
One day, the boy smelled a neighbor's curry. Its smelled so good that he said, "Mother, I want to eat a delicious curry."
"How can I make a curry at all if you do not bring back any food from the jungle? If you want curry, go look for some food to put in it."
So the boy made a fish trap. But he did not have the patience to wait along. Giving up, sure that the trap was empty, he threw it up into the trees. But there had been a small fish caught in the trap, and an egret landed on the trap and had a nice snack. The boy caught the egret and said to it, "Fly to my home and tell my mother that I said to kill you and make a curry out of you." Then, he let the egret go and watched it fly away.
        He went home. "Mother, did you get the egret? I told it to fly home so could make a curry out of it."
        "Son, if you want food, you first to kill it, then bring it back."
        The next day, the foolish boy found a clump of edible mushrooms. He remembered what his mother said. He beat the mushrooms to a pulp to make sure they were dead, and then he brought the mess home.
        "Son," his mother said, "this type of food needs to be pick one at a time, then carried home in your shoulder bag."
         Off the son went. He found a hive of bees. Even though they stung him very badly, he managed to put them one by one into his shoulder bag and carry them home.
         "Son," his mother said after she, too, had been stung and had chased the bees away with smoke, "for this kind of thing, you must first burn out the hive, then bring it home."
         The next day, the foolish boy found a barking deer, which is  a small deer that makes doglike noise. "I must burn it," the boy said. He set fire to the deer. It barked, leaped into a river, and swam away.
         When the boy told his mother what had happened, she sighed.
         "Son, you must first strike it and kill it, then bring it home."
          So the boy went off into the jungle. He found a Buddhist monk there, struck him over the head, and dragged him home.
          His mother, setting about reviving the stunned monk, said, "Son, this is a holy man. You do not strike him. You bow to him."
          So the boy went off the jungle again. He found a tiger. Remembering what his mother had said, he bowed to it. The tiger ate him.
          And that is why there is a Lahu proverb; Stupid never survives.

(From "World Folklore for Storytellers")
 
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
လူအ, ေလးတေယာက္အေၾကာင္း - အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႔ တရုတ္ျပည္မွာေနထိုင္ေသာ လားဟူလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ပံုျပင္။

ဒီပံုျပင္ေလးက မ,အဖို႔ သတိေပးထားတာပါ။ ဇာတ္သိမ္းက တမ်ိဳးေလးပါ။
တခါတုန္းက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္မွာ တေနကုန္ အိမ္မွာပဲ ထိုင္ေနတဲ့ သားတေယာက္ ရွိသတဲ့။ တေန႔ေတာ့ ေကာင္ေလးက ေဘးအိမ္က ဟင္းနံ႔ကို ရသတဲ့။ အနံ႔ေလးက သိပ္ေမႊးေတာ့ - “အေမ၊ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္လိုက္တာဗ်ာ” လို႔ ေျပာသတဲ့။
“ငါက ဘယ္လိုလုပ္ ဟင္းေကာင္းခ်က္မလဲ။ မင္းက ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာမွ မရွာတာ။ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာ ရွာခဲ့။” လို႔ ေျပာသတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ငါးေထာင္ဖို႔ ယက္သဲ့တခုကို ရက္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူက သိပ္မေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ ငါးမရဘူးဆိုၿပီး လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ယက္သဲ့ကိုေတာ့ ခ်ံဳပုတ္ေပၚ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ယက္သဲ့ထဲမွာ ငါးေသးေသးတေကာင္ ပါလာတယ္။ ဗ်ိဳင္းတေကာင္က ယက္သဲ့ေပၚ ဆင္းလာၿပီး အဆာေျပ စားလိုက္ရသတဲ့။ ေကာင္ေလးက ဗ်ိဳင္းကို ဖမ္းလိုက္တယ္၊ “အိမ္ကို ပ်ံၿပီး၊ ငါ့အေမကို ေျပာ။ နင့္ကို သတ္ၿပီး ဟင္းေကာင္းတခြက္ ခ်က္လို႔ ေျပာ။” ဆိုၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းကို လႊတ္လိုက္ၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းပ်ံေျပးတာကို ေငးၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ “အေမ၊ ဗ်ိဳင္းတေကာင္ မလာဘူးလား? ဟင္းခ်က္စားဖို႔ အိမ္ျပန္သြားလို႔ ေျပာလိုက္တာ။”
“သားရယ္။ ဟင္းစားခ်င္ရင္ အရင္သတ္ရတယ္။ ၿပီးမွ အိမ္ကိုယူလာခဲ့။”
ေနာက္တေန႔ လူအ,ေလးဟာ စားလို႔ရတဲ့ မိႈတက်င္းကို ေတြ႔သတဲ့။ အေမ့စကား သူ သတိရသြားတယ္။ မိႈေတြကို ေသေအာင္ ရိုက္သတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ မိႈအေၾကေတြကို အိမ္ကို ယူလာေတာ့တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးက တပြင့္ခ်င္း ေကာက္ယူရံုပဲ။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ယူလာခဲ့။” လို႔ အေမက ျပန္ေျပာတယ္။
ဒါနဲ႔ သားက သြားျပန္တယ္။ ပ်ားအံုႀကီး တအံုကို ေတြ႕တယ္။ ပ်ားေတြ အႀကီးအက်ယ္ တုပ္ေပမယ့္ တစုခ်င္း ေကာက္ၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ျပန္လာခဲ့တယ္။ အေမလည္း ပ်ားတုတ္ခံရလို႔ ပ်ားေတြကို မီးခိုးနဲ႔ ေမာင္းၿပီးမွ “သား၊ ဒါမ်ိဳး အသံျမည္ရင္ မီးအရင္ ရိႈ႕ရတယ္။ ၿပီးမွ ယူခဲ့” လို႔ မွာတယ္။
ေနာက္တေန႔မွာ လူအ,ေလးက အသံျမည္ေန၊ ေတာက္ေနတဲ့ သမင္ေလးတေကာင္ကို ေတြ႔တယ္။ သူရဲ႕ေတာက္သံက ေခြးေဟာင္သံလိုပဲ။ ေကာင္ေလးက “မီးရိႈ႕မွပဲ” လို႔ ဆိုၿပီး၊ သမင္ကို မီးရိႈ႕ဖို႔ လုပ္တယ္။ သမင္ေလးက ေအာ္ၿပီး၊ ျမစ္ထဲ ခုန္ခ်၊ ေရကူးေျပးေတာ့တယ္။
ေကာင္ေလးက အေမကို အျဖစ္အပ်က္ ေျပာျပတဲ့အခါ၊ အေမက သက္ျပင္းခ်တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးဆို၊ ရိုက္သတ္ၿပီးမွ အိမ္ကို ယူခဲ့။”
ဒါနဲ႔ ေတာထဲသြားျပန္ေတာ့ သစ္ေခါက္ဆိုးတဲ့ ဝါဖန္႔ဖန္႔ သကၤန္းဝတ္ထားတဲ့ ရေသ့တပါးကို ေတြ႕တယ္။ ေခါင္းကို ရိုက္ၿပီး အိမ္ကို ဆြဲေခၚလာတယ္။ အေမက သတိေမ့ေနတဲ့ ရေသ့ကို ျပဳစုၿပီး - “သား၊ ဒီလို သူေတာ္စဥ္ဆိုရင္ မရိုက္ရဘူး။ ဦးခ်ရတယ္ကြဲ႕။” လို႔ မွာတယ္။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးက ေတာထဲ သြားျပန္တယ္။ က်ားတေကာင္ကို ေတြ႕တယ္။ အေမေျပာတဲ့စကား အမွတ္ရၿပီး၊ က်ားေရွ႕မွာ ဦးခ်သတဲ့။ က်ားစာမိပါေလေရာ။
လားဟူပံုျပင္ပါ။ အ,လြန္းရင္ ေသတတ္ပါတယ္။

Sunday, November 13, 2016

Biblical Principles for MUSIC AND WORSHIP By Paul Chappell (Burmese)



Dr. Paul Chappell
 ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း
အသင္းေတာ္ဟာ ekklesia – a called out assembly ေခၚထုတ္ထားတဲ့ အစုအေဝးျဖစ္တာေၾကာင့္ ဓမၼေတး church music ဟာ ဝိညာဥ္သေဘာရွိရမယ္၊ သန္႔ရွင္းရပါမယ္။

အႀကိဳက္က မတူတတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က ဂီတသမားရဲ႕အႀကိဳက္ ရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕က နားေထာင္သူအႀကိဳက္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆူညံေအာ္ဟစ္ရံု joyful noisemaker သက္သက္ပါ။ အႀကိဳက္ကလည္း က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။  လုပ္ေဆာင္သမွ်ဟာ ဘုန္းေတာ္ထင္ရွားဖို႔ ျဖစ္ရပါမယ္။ (၁ ေကာ ၁၀း ၃၁)
The Principles
အမ်ားအားျဖင့္ ႏွစ္ျခင္းေတြက အလုပ္လုပ္ရင္ က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ သတိထားတတ္ေပမယ့္ ဓမၼသီခ်င္း အပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာေတြမွာ ခံယူပံုေလးေတြ ကြာတတ္တယ္။ အခု Principles ေတြဟာ အတိအက်ႀကီး လိုက္နာဖို႔ မဟုတ္ဘဲ သင္ယူမိတာကို ျပန္လည္ ေဝမွ်ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ က်မ္းစာနဲ႔ ညီသလို၊ ဘုန္းေတာ္ ထင္ရွားမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။
1.   ဝတ္ျပဳျခင္းနဲ႔ ဧဝံေဂလိမွာ တရားေဒသနာ Preaching ကသာ အဓိက ျဖစ္တယ္။
ကယ္တင္ျခင္းကို သီခ်င္းဖြဲ႕ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဓမၼေဟာင္းေရာ၊ ဓမၼသစ္မွာပါ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ေဟာေျပာျခင္းက အဓိကက်ပါတယ္။ - ၁ ေကာ ၁း ၂၁။
2.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ ဘုရားနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းကို reflect ေရာင္ျပန္ဟပ္ရမယ္။
ေခရုဗိမ္ ေကာင္းကင္တမန္ေတြက ဘုရားသခင္ သန္႔ရွင္းတယ္လို႔ ေကာင္းကင္မွာ ေႄကြးေၾကာ္ၾကတယ္။ ေဟရွာယ (၆း ၃) ဗ်ာဒိတ္က်မ္းမွာလည္း သန္႔ရွင္းသူေတြက ေရြးႏႈတ္ျခင္းနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းအတြက္ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္း သီဆိုၾကတယ္။ (ဗ်ာဒိတ္ ၅း ၈- ၁၄) သန္႔ရွင္းျခင္းကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး အႀကိဳက္မတူတာပါလို႔ မေျပာသင့္ပါ။ အႀကိဳက္ဆိုတာ မွားေနႏိုင္ပါတယ္။ လူတေယာက္က အၾကမ္းဖက္တာကို ႀကိဳက္ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကမ္းဖက္တာဟာ က်မ္းစာအရ လြဲမွားတယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြ ဆိုေနတာနဲ႔ပဲ ႀကိဳက္လိုက္တာဟာ မစဥ္းစားရာ ေရာက္ပါတယ္။ ၁ ေပ ၁း ၁၄- ၁၆။
3.   တရားစကားကို အလြန္အကြ်ံ တင္ဆက္တာ Over Contextualizing ဟာ အႏၱရာယ္ ရွိပါတယ္။
တရားစကား ၾကားေစခ်င္၊ နားလည္ေစခ်င္တာ သဘာဝပါ။ တင္ဆက္ပံု Contextualization ကေတာ့ တရားစကားကို ထုတ္ပိုးတဲ့ Package ပါ။ ဒါေပမယ့္ အထုတ္အပိုးကို သိပ္ဦးစားေပးတဲ့အခါ အထဲက တရားက အားေလ်ာ့ တတ္တယ္။ တခါတရံဆိုရင္ အထုပ္က သိပ္ေကာင္းလြန္းေနၿပီး၊ အထဲမွာ ဘာမွမပါတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္တယ္။  အကာနဲ႔ အႏွစ္ကို ခ်ိန္ၫွိတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

အသင္းေတာ္ေတြမွာ ေခတ္ေပၚဓမၼေတးေတြကို ဆိုတတ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ ခရစ္ေတာ္ပါဖို႔ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ beats ေတြကို တီးခတ္ၿပီး လူ႔အႀကိဳက္ပဲ လိုက္ေနၿပီး၊ ဘုရားအႀကိဳက္ မပါဘဲ ျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းပါဘူး။ “မတည္ၾကည္ေသာသူတို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာ မေပါင္းေဖၚႏွင့္။” (သုတၱံ ၂၄း ၂၁) “meddle not with them that are given to change”. – Proverbs 24; 21. ဆိုတဲ့ က်မ္းခ်က္က ဆင္ျခင္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲ Change ဆိုတာ ရွိစၿမဲပါ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲရတာက အဆင္အျပင္ေၾကာင့္ဆိုၿပီး တရားက ေမွးမွိန္ေနတာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဆာလံ ၂၉း ၂၊ ၁ ေကာ ၉း ၁၉- ၂၃။
4.   ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ဝတ္ျပဳဖို႔၊ ခ်ီးမြမ္းဖို႔၊ ဝမ္းေျမာက္ဖို႔၊ ဆက္ကပ္ဖို႔၊ တည္ေဆာက္ဖို႔၊ ဧဝံေဂလိနဲ႔ ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ၿမဲဖို႔အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။
ဝတ္ျပဳရာမွာ သီခ်င္းဟာ ပါစၿမဲပါ။ ဒါဝိဒ္က သီခ်င္းသည္ေတြ ခန္႔ထားတယ္။  (၅ရာ ၉း ၃၃၊ ၁၅း ၁၆)။ သီခ်င္းသည္ ၄,၀၀၀ ထဲမွာ အာသပ္ကို သီခ်င္းဆရာအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ (၅ရာ ၆း ၃၁၊ ၃၉)

ဂီတဟာ ေဖ်ာ္ေျဖေရး entertainment သက္သက္ပါ။ ဓမၼသီခ်င္းက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာကေျပာတဲ့ ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက ……

Worship ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ဖို႔ - ၆ ရာ ၂၉း ၂၈။

Thanksgiving ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၇း ၇။

Rejoicing ဝမ္းေျမာက္ ရႊင္လန္းဖို႔ - ဆာလံ ၉၈း ၄- ၅။

Consecration ဆက္ကပ္ဖို႔ - ဆာလံ ၁၁၁း ၁။

Edification တည္ေဆာက္ဖို႔ - ေကာေလာသဲ ၃း ၁၆။

Evangelism ဧဝံေဂလိအတြက္ - ဆာလံ ၄၀း ၃။

Preservation of the faith ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ခန္႔ဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၅း ၄- ၅။

5.   က်မ္းစာအရ Psalms ဆာလံသီခ်င္း၊ Hymns ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ spiritual songs ( ဓမၼေတး ) ေတြကို ဦးစားေပး သင့္တယ္။
Bible Truth Music ကို တည္ေထာင္သူ Dr. Byron Foxx က “We should sing to God, for God, and about God.” - ဘုရားထံ၊ ဘုရားအတြက္၊ ဘုရားအေၾကာင္း သီခ်င္းဆိုရမယ္လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ Doctrine ခံယူခ်က္ေရာ၊ melody သံစဥ္ပါ ရည္ရွည္ခံတဲ့ သီခ်င္းေတြ သံုးၾကရပါမယ္။ - ဧဖက္ ၅း ၁၉။
6.   Hymn ဓမၼသီခ်င္းေတြဟာ ဘုရားကို က်မ္းစာနဲ႔အညီ Celebrate ခ်ီးေျမွာက္ေနတာ ျဖစ္တယ္။
ဧဖက္ ၅း ၁၉ မွာ ေျပာတဲ့ “Psalms” ဆာလံဆိုတာက ရွင္းပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ ပထမရာစုရဲ႕ Hymns နဲ႔ Spiritual songs ဆိုတာက သတ္မွတ္ရ ခက္တယ္။ Hymns ဓမၼသီခ်င္းက  ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ attributes နဲ႔ အမႈေတာ္ works ကို အဓိက ခ်ီးမြမ္းတယ္။ Hymns က အသစ္ရယ္၊ အေဟာင္းရယ္ မဆိုလိုပါ။ ဥပမာ “Consider Christ” ဟာ Hymn ျဖစ္ၿပီး၊ “Make a Difference” ဟာ Spiritual song ျဖစ္ပါတယ္။

Reformation ေခတ္က hymns အမ်ားစုဟာ က်မ္းစကားေတြကို ေရးတာ ျဖစ္တယ္။ Isaac Watts က ဓမၼသစ္ doctrine ကို အေျခခံတယ္။ Wesley ညီအကိုက က်မ္းစကားကို အေျခခံတဲ့ hymns ၇,၀၀၀ ေက်ာ္ ေရးတယ္။

Traditional Hymns နဲ႔ Gospel songs ေတြကို သံုရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္။ တစ္က Doctrine ေကာင္းေတြကို သင္ေပးတယ္။ ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ၿပီးသား ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ ဆာလံ ၁၀၄း ၃၃- ၃၄။
7.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ melodies သံစဥ္နဲ႔ စည္းခ်က္ rhythms မွာ ဘုရားရဲ႕ စည္းစနစ္က်မႈ orderliness ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနရမယ္။
အေသြးအသားကို ဆူေစတဲ့ ယိမ္းႏြဲ႔ေစတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ရမယ္။ သံစဥ္က ဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ေစၿပီး ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေစရမယ္။ rhythm နဲ႔ harmonies ပံ့ပိုးထားတဲ့ dominant (သံမွန္) သံစဥ္ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒီအေၾကာင္းက သိပ္က်ယ္ျပန္႔လြန္းေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ ပိုင္းျခားဖို႔ လိုတယ္။ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ ဦးေဆာင္ေစရမယ္။ ၁ ေကာ ၁၄း ၄၀၊ ဧဖက္ ၅း ၁၉။
8.   CCM ေခတ္ေပၚဓမၼေတးဟာ က်မ္းစာ သြန္သင္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ သီးျခားရပ္တည္ျခင္းကို ျငင္းပယ္ေနတယ္။
အသင္းေတာ္ကို ေခၚထုတ္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလာကနဲ႔ bridge ေပါင္းကူးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ Stand out ရပ္ျပဖို႔ ျဖစ္တယ္။ blend in ေရာေႏွာဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ၁ ေကာ ၆း ၁၇။
9.   ဓမၼေတးဟာ ဘုရားဘုန္းေတာ္အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။ ေလာကီဆန္ရင္ လူ နာမည္ႀကီးဖို႔ ျဖစ္ေနမယ္။
Rock and Roll နဲ႔ Jazz ဟာ ဓမၼေတးမွာ လက္မခံႏိုင္စရာ ျဖစ္တယ္။ သံစဥ္နဲ႔ rhythm ဟာ စာသားနဲ႔အတူ သတင္းစကားကို သယ္ေဆာင္တယ္။ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းက ဘုရားကို ကိုးကြယ္တာ မွန္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြက အေသြးအသားကို ဦးစားေပးေနတယ္။ အာရုန္ ဦးေဆာင္ၿပီးး ႏြားသူငယ္ကို ကိုးကြယ္တဲ့အခါမွာ သီခ်င္းဆို၊ ကခုန္ၾကသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ထြက္ ၃၂း ၁၈- ၁၉။
10.သီခ်င္းအသစ္ေတြလည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။
က်မ္းစာနဲ႔ညီရင္ သီခ်င္းအသစ္လည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။ က်မ္စာကလည္း အသစ္ေသာ သီခ်င္းကို ဆိုၾကေလာ့လို႔ မၾကာခဏ အားေပးတတ္တယ္။ အသစ္ေသာ သီခ်င္းဆိုတာ ပံုစံသစ္၊ အဖြဲ႕အႏြဲ႕သစ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သီခ်င္းအသစ္ဆိုရင္ စာသားကို လူေတြ ပံုၿပီး အာရံုစိုက္တတ္ၾကတယ္။

မရင္းႏွီးတဲ့ သီခ်င္းထက္ ရင္းႏွီးၿပီးသား သီခ်င္းကို သံုးတာ ပိုေကာင္းတတ္တာလည္း သတိျပဳရမယ္။ အသစ္ကို ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္တာ သဘာဝပါ။ စာသားက က်မ္းစာနဲ႔ ညီေပမယ့္လည္း ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္ပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း နားလည္ေပးတတ္ရပါမယ္။ ေရာမ ၁၂း ၁၀။ ဆာလံ ၃၃း၃။ ဆာလံ ၁၄၉း ၁။
11.ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူ ေရးတဲ့သီခ်င္းကို သံုးတာဟာ သူနဲ႔ လက္တြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ တူညီခ်က္ကို ေထာက္ျပတာ ျဖစ္တယ္။ Not association but identification
သီခ်င္းပံုစံအရျဖစ္ေစ၊ ေလာကီဆန္တဲ့ လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ကိုယ္စားျပဳေနရင္ျဖစ္ေစ ဒီသီခ်င္းမ်ိဳးကို မသံုးသင့္ဘူး။ ဆိုမိရင္လည္း ေနာက္မဆိုေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဆိုတဲ့အဆိုေတာ္ နာမည္သိပ္မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အထိ ၅ ႏွစ္ (သို႔) ၇ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ၿပီးမွ သံုးတဲ့သူလည္း ရွိတယ္။ သတိထားၿပီး သံုးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

သီခ်င္းေကာင္းကို ေလာကီဆန္တဲ့သူ ဆိုတာလည္း ရွိတတ္တယ္။ ေလာကီအဆိုေတာ္က “O Holy Night” နဲ႔ “Amazing Grace” သီခ်င္းေတြကို ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ေၾကာင့္ေတာ့ သီခ်င္းကို မျပစ္ပယ္သင့္ဘူး။

တခါ ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူက ေရးေပမယ့္ သူ႔ခံယူခ်က္ကို ဘာမွမဆြဲတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဥပမာ၊ Bill Gaither ရဲ႕ “Because He Lives” သီခ်င္းဟာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းအေၾကာင္း ေျမာ္လင့္ျခင္းေတြ ေပးတယ္။ Bill Gaither ကို Conservative pastors ေတြ သိပ္မႀကိဳက္ေပမယ့္ သူ႔သီခ်င္းကိုေတာ့ သံုးၾကပါတယ္။ (The Longer I serve Him နဲ႔ Sinner Saved by Grace စတဲ့ Bill Gaither ရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ ေကာင္းပါတယ္။) ခံယူခ်က္လြဲေနေပမယ့္ သီခ်င္းထဲမွာ အဲဒီခံယူခ်က္မပါရင္ သံုးႏိုင္ပါတယ္။

“The Savior Is Waiting” သီခ်င္းဟာ Ralph Carmichael ေရးတာလို႔ သိရပါတယ္။ Carmichael ဟာ “Love Is Surrender”  သီခ်င္းကို ေရးတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းက Carpenter အဖြဲ႕ ဆိုေတာ့ နာမည္ႀကီးသြားတယ္။ the Carpenters အဖြဲ႕က ၁၉၆၀ ႏွစ္ေတြကေန ၁၉၈၀ ႏွစ္ေတြအထိ နာမည္ႀကီးတဲ့အဖြဲ႕ ျဖစ္တယ္။ “Love Is Surrender” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို မႀကိဳက္ေပမယ့္၊ “The Savior Is Waiting” သီခ်င္းကိုေတာ့ မဆိုဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီသီခ်င္းကို Ralph Carmichael နဲ႔ the Carpenters တို႔နဲ႔ ပါတ္သက္တာကို လူေတြ သိပ္မသိၾကေတာ့ဘူး။ ဒါက idea ပါ။

တခ်ိဳ႕ကလည္း Fundamental ေတြ ေရးတဲ့ သီခ်င္းပဲ ဆိုရမယ္လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ Fundamental ထဲမွာပဲ ဘယ္ဟာ ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္ဟာ မေကာင္းဘူး ေျပာဖို႔ ပံုေသနည္း မရွိပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္သူေတြ ေရးခဲ့တာပါ။ (Holy, Holy, Holy သီခ်င္းဟာ ရိုးမင္း ကက္သိုလစ္တေယာက္ ေရးတာပါ။ Blessed Assurance ဟာ မက္သဒစ္ စစ္စစ္ တေယာက္ ေရးတာပါ။ Amazing Grace က အဂၤလီကန္ သင္းအုပ္တေယာက္ ေရးတာပါ။) မက္သဒစ္ေရးတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုေပမယ့္ လူက ႏွစ္ျခင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ၂ ေကာ ၆း ၁၄။
12.သီခ်င္းေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ကို သံုးတာနဲ႔ သူ႔သီခ်င္းအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ဘူး။
“It Is Well with My Soul” သီခ်င္းေရးတဲ့ Horatio Spafford ဟာ အဲဒီသီခ်င္း ေရးတုန္းက သူက ပရက္စ္ ဘက္တီးရီးယန္းပါ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြၾကာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ Messianic အုပ္စုတစုကို ေထာင္တယ္။ မိသားစုနဲ႔ ေယရုရွလင္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းၿပီး utopian အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္တယ္။ Universalist တေယာက္ျဖစ္လို႔ ထာဝရ တရားစီရင္ျခင္းနဲ႔ ငရဲအပါအဝင္ က်မ္းစာရဲ႕ သြန္သင္ခ်က္ေတြကို ျငင္းပယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ “It Is Well with My Soul” သီခ်င္းကို ဆိုတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ပရက္စ္ဘက္တီးရီးယန္း၊ Universalist တေယာက္ ဆိုတာကို အားေပးရာ မေရာက္ဘူး။ ဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းရင္း ယံုၾကည္ျခင္းကို အားေပးရံုသာ ျဖစ္တယ္။

လူတေယာက္ရဲ႕ စကားကို ကိုးကားရင္လည္း သူေျပာခဲ့သမွ် စကားအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ပါဘူး။
13.ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ခံစားသီဆိုတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္တာ၊ ပိုပိုကဲကဲ လုပ္တာေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
ေလာကီအဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ ဆိုပံုဟန္ပန္ေတြကို အတုခိုးဆိုေနတာနဲ႔ ဘုရားကို မိတ္ဖြဲ႕ဆိုေနတာဟာ မတူပါဘူး။ ၂ ရာ ၆း ၁၆။ ဘုရားအႀကိဳက္ထက္ လူႀကိဳက္ဖို႔အတြက္ ဂီတကို အေလွ်ာ့ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ သိပ္ၿပီး စည္းကမ္းႀကီးၿပီး ဖါရိရွဲလို ခံယူေနဖို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ ေရာမ ၁၄း ၃။
14.သင္းအုပ္က သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူရပါမယ္။
ႏွစ္ျခင္းေတြက ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈအတိုင္း အသင္းေတာ္သြားရမယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သင္းအုပ္ဆရာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အႀကိဳက္ေတာ့ မတူႏိုင္ဘူး။အသင္းေတာ္ တပါးနဲ႔တပါး သီခ်င္း ဆိုေလ့ရွိတာခ်င္း မတူႏိုင္ဘူး။ ေနရာ ေဒသနဲ႔ တျခားအခ်က္အလက္ေတြေၾကာင့္ သီခ်င္းသဘာဝ ကြဲျပားႏိုင္တယ္။ တေန႔မွာေတာ့ သင္းအုပ္ဆရာဟာ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ အသင္းေတာ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြအတြက္ သခင္ဘုရားေရွ႕မွာ အစစ္ခံရလိမ့္မယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူမႈနဲ႔ က်မ္းစာနဲ႔ ညီ,မညီ စတာေတြ အစစ္ခံရမယ္။ တမန္ ၂၀း ၂၈။
15.မတူတဲ့ေနရာေလးေတြ ရွိတတ္ေပမယ့္ ၾသဝါဒမွန္မယ္၊ ခရစ္ေတာ္ကို ဦးထိပ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဦးစားေပးရမယ္။
အခုေျပာတဲ့အတိုင္း အားလံုးခံယူရမယ္လို႔ မေျပာလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အသင္းေတာ္ရဲ႕ အဓိကဟာ ဧဝံေဂလိပါ။ သီခ်င္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သတိျပဳရပါမယ္။ မႆဲ ၂၈း ၁၉- ၂၀။

သင္းအုပ္တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မတူႏိုင္ဘူး။ အားႀကီးသူ ရွိမယ္။ အားနည္းသူလည္း ရွိမယ္။ ဂီတကလည္း ျငင္းခံုစရာေတြ မ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေသးအမႊားေတြကို ထားၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အသင့္အတင့္ ေနတတ္ရမယ္။ ေရာမ ၁၄း ၁၀၊ ၁၇- ၁၉။

သီခ်င္းအေၾကာင္းေျပာရာမွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပစ္ရွာေနၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ၊ ဘုရားဘုန္းထင္ရွားဖို႔သာ ဦးစားေပးၾကရမယ္။
နိဂံုး
ခရစ္ေတာ္အတြက္သာ အဓိကျဖစ္ၿပီး၊ ကိုယ့္အသင္းေတာ္ႀကီးလာဖို႔ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ အခုအခ်က္အလက္ေတြက အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။

သီခ်င္းကလည္း မွန္ဖို႔ လိုသလို၊ တဖက္ကလည္း ေမတၱာမပ်က္ သေဘာထားႀကီးႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ က်မ္းစာအရကေတာ့ ယံုၾကည္သူဟာ ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ အသက္ရွင္ရမယ္။ ဝိညာဥ္သေဘာရွိတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုရမွာပါပဲ။ အသက္တာမွာ ဘုရားအတူရွိေၾကာင္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။  ဧဖက္ ၅း ၁၈- ၁၉။