Friday, April 28, 2017

သဘာဝတရားရဲ့ အံ့ၾသဘြယ္ရာမ်ား Miracles in Nature by Dr. Walter Lewis Wilson

"ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္တို႔ကို ဆင္ျခင္ေလာ့။ ေကာက္ေစေတာ္မူေသာ အရာတို႔ကို အဘယ္သို႔ ေျဖာင့္ေစႏိုင္သနည္း။" - ေဒသနာ ၇း ၁၃
ေျမပဲေစ့ေတြက အစာကို ဘယ္လိုရသလဲ? သူက အခြံနဲ႔ ဆက္မေနဘူး။ အခြံနဲ႔ဆက္ေနတဲ့ ေျမပဲေစ့လို႔ မရွိဘူး။ သူက အခြံနဲ႔ အၿမဲလြတ္ေနတယ္။ အစာဘယ္လိုရမလဲ? အား ဘယ္လိုရသလဲ?
သူ႔မွာ အကာ ၃ မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ေျမပဲေစ့မွာ အကာ ပါးပါးေလးတခု ရွိတယ္။ အခြံထဲမွာ ေနာက္ထပ္တလႊာ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခြံ ရွိတယ္။ ေျမပဲေစ့က အစာ ဘယ္လိုရသလဲဆိုတာဟာ မသိႏိုင္ပါဘူး။ အံၾသစရာတခုပါ။ စပ်စ္ပင္မွာ ေျဖာင့္တဲ့အပင္လို႔ မရွိပါ။ ေျဖာင့္ေအာင္လည္း စိုက္လို႔မရပါ။ သဘာဝကိုက ေကာက္တဲ့အမ်ိဳးပါ။ 

Beans ပဲ

Beans ပဲမ်ိဳးမွန္သမွ်ဟာ အေျဖာင့္မေနႏိုင္ဘူး။ တိုင္ေထာင္ေပးရင္ ဘယ္ဖက္ကို အႏြယ္တက္ေလ့ရွိတယ္။ စားသမွ် ပဲေစ့ေတြဟာ ဘယ္ဖက္အႏြယ္က ထြက္တယ္။ တိုင္မွာ ဘယ္ထက္ကေန ညာကို တက္ၿပီး ႀကီးရတယ္။ ညာဖက္ကေန ဘယ္ကိုျပန္တက္ဖို႔ ထားၾကည့္ပါ။ သံုးရက္အၾကာမွာ ပဲပင္ ေသပါလိမ့္မယ္။ သူေနခ်င္သလို မေနရရင္ ေသပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ပဲပင္ေတြ တိုင္ေထာင္ၿပီး ဆယ္ဧကေလာက္ စိုက္ထားတယ္။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ပဲပင္ေတြ အကုန္လံုး ေသတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေက်ာင္းဆင္း အေတာ္ဆံးပညာရွင္ ၅ ေယာက္ကို ေခၚၿပီး၊  ျပသနာကို အေျဖရွာခိုင္းတယ္။ သူတို႔က ေျမဆီကို စစ္တယ္။ ပိုးေတြ ေတြ႕မလားလို႔ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ရွာၾကတယ္။ အေျဖမေတြ႕ၾကဘူး။ ျပသနာက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လူေတြက ညာသန္ေတြ။ ပဲပင္ေတြကို ညာကေန ဘယ္ဖက္ကို ေခြထားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ရင္ ေသမွာပဲ။ သံုးရက္ေန႔မွာ ေသတယ္။

Dandelions ေတာေပါင္းပင္မ်ား

Dandelions ေပါင္းပင္ေတြကို ႏွိမ္ထားလို႔ မရဘူး။ ျမက္ပင္ေတြ ၂ လက္မရွိရင္၊ သူက ၃ လက္မပဲ။ ျမက္ပင္ေတြ ၅ လက္မရွိရင္၊ သူက ၆ လက္မရွိလာမယ္။ ျမက္ပင္ ၁၀ လက္မရွိရင္၊ သူက ၁၁ လက္မ ရွိလာမယ္။ သူက ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနရဲ႕ အထက္မွာ အၿမဲရွိေနတဲ့သူ။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ရွိေနသလဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။ တခါက ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူနားမလည္တဲ့အရာေတြကို သူမယံုဘူးလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ သူ႔ကို ေမးခြန္းနဲနဲ ေမးၾကည့္တယ္။ အနက္ေရာင္ ႏြားမတေကာင္က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ကို စားၿပီး၊ အျဖဴေရာင္ ႏြားႏို႔ ရတယ္။ က်ိဳလိုက္ေတာ့ အဝါေရာင္ ေထာပတ္ရ ဘာလို႔ရသလဲ? သူမေျဖတတ္ဘူး။
လူက လက္ေတြေႏြးေအာင္ လက္ဖဝါးကို ပါးစပ္နဲ႔ ေလမႈတ္ေပမယ့္ ေကာ္ဖီေအးေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ေလနဲ႔မႈတ္သလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လွ်ပ္စစ္နဲ႔ တဖက္က မုန္႔ဖုတ္လို႔ရၿပီး၊ တဖက္က ေရခဲဘာလို႔ ထုတ္ရသလဲ? သူမေျဖႏိုင္ဘူး။
လူ႔ရဲ႕အစာအိမ္ဟာ စားသမွ်ကို အစာေခ်ေနေပမယ့္ သူ႔ကိုသူေတာ့ အစာေခ်မပစ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ? မသိႏိုင္ပါဘူး။

Bananas ငွက္ေပ်ာသီး

ငွက္ေဖ်ာဖီးတိုင္းမွာ ေအာက္ဆံုးအတန္းဟာ ၂၄ လံုးပါတယ္။အေပၚတတန္းတိုင္းမွာ တလံုးစီေလ်ာ့သြားတယ္။ ေအာက္ဆံုးအတန္းကေတာ့ အၿမဲတမ္းပဲ ၂၄ လံုး ရွိတယ္။ ဘုရားဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတာ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ စနစ္က်တယ္။

Salt and Sugar ဆားနဲ႔ သၾကား

 ဆားပြင့္အားလံုးဟာ စတုရန္းပံု ေလးေထာင့္ညီ အခဲေလးေတြ ျဖစ္တယ္။ တျခားအခဲေတြဟာ စတုရန္းပံု ရွိမယ္မထင္ဘူး။ အႏုၾကည့္မွန္ မိုက္ခရိုစကုပ္ေအာက္မွာ စတုရန္းပံုအခဲဆိုရင္၊ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒါ ဆိုဒီယမ္ ကလိုရိုက္ပဲ။ ဆိုဒီယမ္နဲ႔ ကလိုရိုဒ္ ေပါင္းစပ္ၿပီး စတုရန္းပံု အခဲေလးေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ သၾကားကေတာ့ စတုရန္းပံု မရွိပါဘူး။ သၾကားဟာ အေရာင္၊ အနံ႔၊ အရသာ မရွိတဲ့ အရာသံုးမ်ိဳး ေပါင္းစပ္ၿပီး၊ သၾကားျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ စတုရန္းပံု သၾကားခဲလို႔ မရွိဘူး။ အခဲေတြက တူညီတဲ့ပံုစံအျဖစ္ မရွိၾကဘူး။

Bearing of Young သားေပါက္ျခင္း

ခိုနဲ႔ ငံုးကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ငွက္ေတြဟာ သီတင္းပတ္ အတိအက်မွာ ဥေပါက္ေလ့ရွိတယ္။ ခိုကေတာ့ ၁၈ ရက္အၾကာမွာ ဥကေပါက္ပါတယ္။ ငံုးကေတာ့ ၂၃ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္တယ္။ က်န္တဲ့ငွက္ဥတိုင္းဟာ ၇ ရက္၊ ၁၄ ရက္၊ ၂၁ ရက္ တရက္ရက္မွာ ေပါက္တယ္။ တပတ္အတြင္းေပါက္တဲ့ ဥ၊ မရွိေလာက္ဘူးထင္ေပမယ့္၊ အာလူးပိုးရဲ႕ဥက တပတ္၊ ၇ ရက္အၾကာမွာ ေပါက္ပါတယ္။
အိမ္ေမြးၾကက္ငွက္ေတြထဲမွာ ၾကက္က ၃ ပတ္၊ ဘဲက ၄ ပတ္၊ mallard ဆိုတဲ့ ဂတ္ဘဲက ၅ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္တယ္။  ၾကက္တူေရြး၊ ငွက္ကုလားအုတ္နဲ႔ alligator မိေခ်ာင္းေခါင္းတိုေတြက ၆ ပတ္အၾကာမွာ ဥေပါက္ၾကတယ္။ သားေပါက္အၾကာဆံုးဥကေတာ့ ေႃမြျဖစ္တယ္။ သူက ၇ ပတ္ ၾကာတယ္။
တိရစာၦန္ေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သတင္းပတ္အလိုက္ သားေပါက္ၾကတယ္။ mouse ဆိုတဲ့ ႂကြက္ကေလးေတြက ၂ ပတ္။ rat ဆိုတဲ့ ႂကြက္က ၃ ပတ္။ ေၾကာင္က ၈ ပတ္။ ေခြးက ၉ ပတ္။ ေျမေခြးက ၁၀ ပတ္။ ေၾကာင္မ်ိဳးႏြယ္ဝင္ ျခေသၤ့၊ က်ား၊ က်ားသစ္ ..... စတာေတြက ၁၃ ပတ္။ ျမင္းကေတာ့ ၃၉ ပတ္ၾကာတယ္။ ခ်န္ပန္ဇီ၊ ေမ်ာက္ဝံ၊ ေဂၚရီလာ၊ Baboon စတဲ့ ေမ်ာက္ႀကီးမ်ိဳးေတြက ၃၅ ပတ္ၾကာၿပီး၊ ေမ်ာက္ကေလးေတြကေတာ့ ၂၂ ပတ္ ၾကာတယ္။ ဝက္ဝံက ၂၆ ပတ္။ သမင္က ၂၉ ပတ္။ သူတို႔အားလံုးဟာ သတင္းပတ္ အတိအက်၊ ၇ ရက္ေပါင္း အတိအက်မွာ ေပါက္ၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဘုရားသခင္က God of order စနစ္က်လုိ႔ပါ။လူက ၄၀ ပတ္အၾကာမွာ ဖြါးပါတယ္။ ဒါဝင္ဟာ ေတာင္အေမရိကရဲ႕ ေတာင္ပိုင္းေတာနက္ထဲကို သြားခဲ့တယ္။ အနိမ့္က်ဆံုးလူသားေတြကို ေတြ႕တယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီမွာ ကေလးေတြဟာ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးတာေတြ႕ရတယ္။ အေမရိကန္ျပည္မွာ လိုပါပဲ။ လူေတြဟာ အေမရိကားမွာေနေန၊ ေတာင္အေမရိက ေတာနက္ထဲမွာေနေန၊ သတင္းပတ္ ၄၀ အၾကာမွာ ေမြးဖြါးပါတယ္။

Seas ပင္လယ္မ်ား

ပင္လယ္ေရလိႈင္းေတြဟာ တမိနစ္မွာ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ လႈိုင္းအျမင့္ ၃ လက္မျဖစ္ျဖစ္၊ ၃ ေပျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ ၃၀ ျဖစ္ျဖစ္ တမိနစ္ကို ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။ ေရၿငိမ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မုန္တိုင္းထန္သည္ျဖစ္ေစ ၁၈ ႀကိမ္ ရိုက္ခတ္တယ္။
သေဘၤာေတြရဲ႕ အလ်ားဟာ ေပ ၃၀၀ နဲ႔ ၄၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၆၀၀ နဲ႔ ၇၀၀ ၾကား (သို႔) ေပ ၉၀၀ နဲ႔ ၁၁၀၀ ၾကားမွာ တည္ေဆာက္ၾကတယ္။ ဒါက လႈိင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ျခားတဲ့အတြက္ ျဖစ္တယ္။ သေဘၤာငယ္လွ်င္ ေပ ၃၀၀ ကြာတဲ့ လႈိင္းလံုး ၂ လံုးၾကားမွာ ေရာက္မယ္။ ေနာက္တျပန္အတြက္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ေပ ၃၀၀ လိုတယ္။ Queen Mary, Queen Elizabeth နဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ရွိ သေဘၤာအမ်ားစုဟာ ေပ ၁၀၀၀ ရွည္ပါတယ္။ အဲဒီသေဘၤာေတြဟာ လႈိုင္းလံုး ၄ လံုးကို ျဖတ္ရတယ္။ လႈိုင္းလံုးတခုနဲ႔တခု ေပ ၃၀၀ ကြာေတာ့ အဲဒီေလာက္အရွည္ တည္ဆာက္ဖို႔ လိုတယ္။

Human Beings လူ

လူ႔ကိုယ္ခႏၶာကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ တခ်က္တည္းနဲ႔ ဆီျဖည့္တဲ့စနစ္ပါေနတယ္။ တေနရာတည္းေသာ လည္ေခ်ာင္းေပါက္မွ အစာထည့္လိုက္တဲ့အခါ အရိုးအဆစ္ေပါင္း ၂၆၄ ခုကို ေခ်ာဆီထိုးေပးပါတယ္။ ေန႔ထိုင္းေခ်ာဆီထိုးရတာပါ။ ဒီအခ်က္ကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ္ဖါသာကိုယ္ ေခ်ာဆီထိုးရရင္ တခ်ိဳ႕အဆစ္ေတြကို ေမ့က်န္ခဲ့မွာပဲ။ ဒါဆို အဆစ္ေတြ တခုနဲ႔တခု မဆက္စပ္ေတာ့ဘဲ၊ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ခက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုျဖည့္ေနရရင္ အခ်ိန္ၾကာလြန္းလို႔ တျခားဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္မွာကို ဘုရားသခင္သိတဲ့အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ ေခ်ာဆီထိုးတဲ့စနစ္ကို ထည့္ထားေပးပါတယ္။ လူ႔ကိုယ္မွာရွိတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြက သူ႔အလုပ္သူ ပံုမွန္လုပ္ပါတယ္။ ဒူး၊ မ်က္စိ၊ လည္ပင္း ..... စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ အသားစားတာ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စားတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ကိုယ္လက္အဂၤါေတြက သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ၾကတယ္။
ပါးစပ္ကို စိုစြတ္ေအာင္ ဖန္းဆင္းထားတဲ့အေၾကာင္းကို ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖူးသလား? မဟုတ္ရင္၊ ေျမပဲဆံအႏွစ္ ေထာပတ္ကို စားၾကည့္ပါ။ ၂ နာရီေလာက္ တျခားဘာမွ မစားႏိုင္ဘဲေနမယ္။ လွ်ာမွာ ဇြန္းနဲ႔ျခစ္ယူမွ သက္သာလိမ့္မယ္။
မ်က္စိတ္ပိတ္မသြားေအာင္ မ်က္ေတာင္ေလးေတြကို စိုစြတ္ေနေစတဲ့အတြက္ ဝမ္းမသာဘူးလား? ခ်ံဳ႕ႏိုင္၊ ခ်ဲ႕ႏိုင္တဲ့ အေရျပားကလည္း အံ့ၾသစရာပါ။ ထိမိခိုက္မိရင္ အလိုက္သင့္ အေရျပားကို ခ်ဲ႕လိုက္တဲ့အတြက္ ျပဳတ္ထြက္မကုန္တာ ျဖစ္တယ္။
အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြ၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြ မေပါက္တာ မေကာင္းဘူးလား? ေပါက္ေနရင္ မနက္စာအတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္မဝင္ႏိုင္ဘဲ၊ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေနရမယ္။
အရိုးအဆစ္ေတြကလည္း ထူးဆန္းတယ္။ လူ႔ရဲ႕ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းထဲက အရိုးေတြဟာ ေသးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတကိုယ္လံုးနဲ႔အတူ သူသယ္လာသမွ် ပစၥည္းေတြကို ေထာက္မထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ လူတကိုယ္လံုးကို ေျခတေခ်ာင္းတည္းအေပၚမွာ ရပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။
လူ႔ရဲ႕နားကလည္း ထူးဆန္းပါတယ္။ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔ ေတာင့္ေတာင့္ေလးေနတယ္။ အသံလႈိင္းေတြက နားရြက္ကို ရိုက္ခတ္တယ္။ ၿပီးမွ နားထဲကို သူ႔သဘာဝအတိုင္း ဝင္လာတယ္။ နားမွာ အံ့ၾသစရာတခု ရွိတယ္။ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အသံတိုင္းကို လူက ၾကားတာမဟုတ္ဘူး။
ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာန အမ်ားႀကီးက ျမင့္မားတဲ့ ႀကိမ္ႏႈန္းေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသံလႊင့္ေနတယ္။ တစကၠန္႔မွာ ႀကိမ္ႏႈန္း ၂ သိန္းေလာက္ရွိလိမ့္မယ္။ လႊင့္ေနသမွ်ကို လူေတြ ၾကားေနရရင္ အကုန္ရူးသြားႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရဒီယိုပညာရွင္ေတြက ႀကိမ္ႏႈန္းကို ၅၀၀၀ မွ ၂၅၀၀၀ ၾကားကို ေလ်ာ့ခ်ၾကတယ္။ ေလထုထဲမွာ ျဖစ္ေနသမွ်အသံေတြကို မၾကားႏိုင္ေအာင္ လူ႔နားကို ဘုရားဖန္ဆင္းထားတယ္။
Wilson opinion ေဝးလ္ဆင္အယူအဆအေၾကာင္း ေျပာပါဦးမယ္။ ႏွလံုးေရာဂါေၾကာင့္ သြားရင္းလာရင္း၊ ထိုင္ေနရင္း ေသတဲ့လူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ားသလဲ? အေၾကာင္းရင္း ၃ ခု ရွိတယ္။
ပထမက ဒီေန႔ေခတ္မွာ လွ်ပ္စစ္လႈိင္းေတြ ထြက္ေနတဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေန႔ေန႔ညည အၿမဲပါတ္သက္ေနရတယ္။
ဒုတိယ- ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြ .... စတဲ့ ေလာင္စာဆီသံုးတဲ့ ယာဥ္ေတြကထြက္တဲ့ ကာဗြန္မိုေနာက္ဆိုဒ္ဓါတ္ေငြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရႈရႈိက္ေနၾကရတယ္။
တတိယ - လူေတြက သိပ္မနားေတာ့ဘူး။ စားမယ္၊ သြားမယ္ပဲ ျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး မနားၾကေတာ့ဘူး။ ဒီအခ်က္ ၃ ခ်က္ေၾကာင့္ ႏွလံုးနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ ျပသနာေတြ ျဖစ္ၾကရတာပါ။

Ants ပုရြက္ဆိတ္

ပုရြက္ဆိတ္ေတြက ထူးျခားတယ္။ "အခ်င္း လူပ်င္း၊ ပုရြက္ဆိတ္ထံသို႔ သြား၍၊ သူ႔၏ her ways အျပဳအမူတို႔ကို ဆင္ျခင္သျဖင့္ ပညာရွိေစေလာ့။" - သုတၱံ ၆း ၆း။
ဘာလို႔ her ways လို႔ ေျပာသလဲ? ပုရြက္ဆိတ္ထီးကို ျမင္ဖူးၾကမွာ မဟုတ္လို႔ပါ။ အထီးက ေျမတြင္းထဲမွာပဲေနၿပီး၊ အမက အျပင္ထြက္ စီးပြါးရွာတယ္။
ထူးဆန္းတာ တခုရွိတယ္။ ပရြက္ဆိတ္မွာ နား ၄ စံု ရွိတယ္။ ေခါင္းမွာ တစံု၊ ေရွ႕ေျခမွာ တစံု၊ ရင္ဘတ္မွာ တစံု၊ ဗိုက္မွာ တစံု ရွိတယ္။ တေကာင္နဲ႔တေကာင္ ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ပါလာသမွ်အကုန္ ခ်ထားလို္က္တယ္။ တျခားတေကာင္ကလည္း သူတပါးယူလာတာကို လံုးဝ ေကာက္မကိုင္ဘူး။ ဒါက တကယ္မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ သူတို႔ကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ဒီအခ်က္ကို ေတြ႕ရတယ္။
သူက ေရွ႕ေျခနဲ႔ တျခားပုရြက္ဆိတ္ရဲ႕ ေခါင္းကို စမ္းၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူအစာကို ဘယ္ေနရာက ရလာတယ္ဆိုတာ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီမွာ အစာရၾကတယ္။ လမ္းမွာေတြ႕သမွ် ပုရြတ္ဆိတ္ေတြကို ဒီနည္းအတိုင္း ေျပာျပတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အကုန္လံုး အစာရသြားၾကတယ္။
သူတို႔ထံမွ သင္ယူစရာက ရိုးသားမႈပဲ။ သူတပါးပစၥည္း မယူနဲ႔။ ဘုရားေက်းဇူးခံစားရတာကို ေျပာျပပါ။ ကိုယ္ေတြ႕တဲ့ ပ်ားရည္၊ အသက္ေရ၊ အသက္မုန္႔အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။ ခရစ္ေတာ္အေၾကာင္း ေျပာျပပါ။
ဒီလိုနည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကယ္တင္ျခင္းရခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူးသမားတေယာက္က သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ သူက အိုင္အိုဝါကေန ကဲင္းစပ္ကို ေရာက္လာတယ္။ သခင္ေယရႈအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။

Spiders ပင့္ကူမ်ား

"လက္ျဖင့္ကိုင္ဆြဲ၍ နန္းေတာ္ ပင္ ေနတတ္ေသာ အိမ္ေျမာင္ .... "The spider taketh hold with her hands," သုတၱံ ၃၀း ၂၈။
ပင့္ကူအထီးကို ျမင္ဖူးမွာ မဟုတ္ဘူး။ အမက ပင့္ကူအိမ္ကို ေဆာက္တယ္။ အထီးက မေဆာက္ဘူး။ အထီးက သိပ္ေသးတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပင္အပ္ေခါင္းေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ ပင့္ကူမက ေျခေတြနဲ႔ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ယက္ၿပီး၊ ေစးကပ္ေစတဲ့အရာကို ပင့္ကူမွ်င္ေပၚမွာ ခ်ထားတယ္။ ပိုးေကာင္းေလးေတြ ေထာင္ေျခာက္မိၿပီး သူ႔အစာျဖစ္ရတယ္။ ပင့္ကူမွ်င္ဟာပိုးစာမွ်င္ထက္ အဆ ၂၀ ပို ခိုင္တယ္လို႔ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားႀကီးမရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ပင့္ကူအထီးနဲ႔ အမဟာ အတူ မေနႏိုင္ၾကဘူး။ အမက အထီးကို သေဘာမက်တဲ့အခါ စားပစ္လိုက္တယ္။ သူတို႔က အသားစားသတၱဝါေတြပါ။
ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ Bell Spider ေခါင္းေလာင္းပင့္ကူပါ။ သူ႔မွာ အေမြးေတြ ရွိတယ္။ ေခ်ာင္းထဲကို သြားၿပီး သစ္ကိုင္း၊ သစ္ရြက္တခုခုမွာ ခိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေလာင္းပံု ပင့္ကူအိမ္ ဖြဲ႕တယ္။ တလက္မေလာက္ ရွိမယ္။ ေရထဲကို ဆင္းလိုက္တက္လိုက္ လုပ္မယ္။ တက္လာရင္ ေလေတြကို သူ႔အေမြးနဲ႔ ယူသြားမယ္။ ေရေအာက္မွာ ကိုယ္က အေမြးေတြကို ညွစ္ၿပီး ေလထုတ္ယူမယ္။ ေနာက္ျပန္တက္ၿပီး အေမြးနဲ႔ ေလယူမယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေလအျပည့္ရသည္အထိ ညွစ္ယူမယ္။ ၿပီးမွ ေရမွာေမ်ာလာမယ့္ အစာကို ထိုင္ေစာင့္တယ္။ ေတြ႕ရင္ ဖမ္းယူၿပီး ေရေပၚတက္ကာ ေလရွိရာအရပ္မွာ စားေသာက္တယ္။ ဒီပညာ သူဘယ္က ရသလဲ?

Butterflies လိပ္ျပာ

ေက်ာင္းသားတေယာက္က လာဇရုဟာ ေသၿပီး ၄ ရက္ေလာက္မွာ အေလာင္းရစ္ပတ္တဲ့ အဝတ္ေတြနဲ႔ ျပန္ရွင္လာတာကို မယံုဘူးတဲ့။ အေလာင္းထုပ္ပိုးထားတဲ့အဝတ္ေတြနဲ႔ ဘယ္လို လမ္းေလွ်ာက္မလဲတဲ့။
လိပ္ျပာဟာ ပိုးတံုးလံုးဘဝကေန ကိုက္ျဖတ္ထြက္ဖို႔ သြားမရွိဘူး။ ပိုးတံုးလံုးရဲ႕ အမွ်င္ေတြဟာ ေလ၊ ေရ၊ အလင္း၊ အပူ လံုးဝမဝင္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ထားတယ္။ အဲဒီကေန ဘယ္လိုပြင့္ထြက္လာသလဲ မသိႏိုင္ဘူး။ တြားသြားတဲ့ ပိုးေကာင္ဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၁၄ ေခ်ာင္း ရွိတယ္။ လိပ္ျပာဘဝေရာက္တဲ့အခါ ေျခ ၆ ေခ်ာင္းပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ၈ ေခ်ာင္း ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ? မသိႏိုင္ဘူး။ အေမြးအမွ်င္ေတြ ေပ်ာက္ၿပီး၊ ေတာင္ပံေတြနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္။

Watermelon, Trees, Wheat ဖရဲသီး၊ သစ္ပင္၊ ဂ်ံဳ 

ဖရဲသီးတိုင္းမွာ အစင္းေၾကာင္း stripes ၁၀ ေၾကာင္းစီ ပါပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြမွာ အရြက္ေတြ ဘယ္လိုႀကီးလာၾကသလဲ?ပန္းသီးပင္မွာ ၅ ရြက္ေျမက္ အရြက္ဟာ ပထမအရြက္ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို ထြက္တယ္။ peach မက္မြန္သီးပင္မွာ ၈ ရြက္ေျမာက္ဟာ ပထမအရြက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Plum ထန္းပင္မွာ ၄ လက္ေျမာက္ဟာ ပထမအလက္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ ထြက္တယ္။ Ash tree ဆိုတဲ့ သံလြင္ပင္တမ်ိဳးဟာ ၂၂ ရြက္ေျမက္အရြက္က ပထမအရြက္ကို ဆန္႔က်င္ ထြက္တယ္။ သခင္ေယရႈက ယံုၾကည္သူဟာ အဆ ၃၀၊ ၆၀၊ ၁၀၀ ႀကီးပြါးရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဂ်ံဳပင္ေတြဟာ ဒီအတိုင္း ႀကီးၾကရတယ္။ အေသးစား ဂ်ံဳပင္တပင္မွာ အေစ့ ၂၈၊ ၃၀ သို႔မဟုတ္ ၃၂ ရွိပါလိမ့္မယ္။ အၿမဲတမ္း စံုဂဏန္းျဖစ္မယ္။  အပင္ေကာင္းရင္ ၅၈၊ ၆၀ သို႔မဟုတ္ ၆၂ ရွိမယ္။  အပင္သန္လို႔ ေခါင္းညြတ္က်ေနရင္ ၉၈၊ ၁၀၀ သို႔မဟုတ္ ၁၀၂ ရွိမယ္။ သခင္ေယရႈက သူ႔ေျပာတဲ့စကားကို သူသိတယ္။

Flies ယင္

အီဂ်စ္ျပည္မွာ ယင္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ေတာ့ တေကာင္မွ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ (ထြက္ ၈း ၃၁)
ယင္ေကာင္ရဲ႕ မ်က္စိမွာ ေထာင္ခ်ီတဲ့ မွန္ကူကြက္ေတြ ပါတယ္။ ေနာက္က လိုက္ရိုက္တဲ့အခါ မ်က္လံုးအကြက္တေထာင္ပါေပမယ့္ မခုန္ပ်ံႏိုင္ဘူး။ ပ်ံၿပီး မ်က္ႏွာၾကက္မွာေတာ့ ေဇာက္ထိုးနားတယ္။ သူ႔ကို ဘာက မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ကပ္ေနေစသလဲ? ေဆာင္တြင္းမွာ ယင္ေကာင္ဟာ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚမွာ ေအးခဲၿပီး ေသေနတာ ေတြ႕ရမယ္။ သူ႔ကိုယ္က ေကာ္တမ်ိဳးက ေအးခဲသြားတာ ျဖစ္တယ္။ ယင္ရဲ႕ေျခေထာက္မွာ အေမြးပြ အေခ်ာင္း ၁၅၀ ရွိတယ္။ အဲဒီအေမြးပြေတြက ေျခတဖက္ အေခ်ာင္း ၁၅၀ နဲ႔၊ ေပါင္း အေမြး ၉၀၀ ေလာက္ဟာ သူ႔ေျခခ်တဲ့ေနရာတိုင္းမွ ေကာ္တမ်ိဳးနဲ႔ ေစးကပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။

Elephants ဆင္

ေျခေလးေခ်ာင္းေပၚမွာ တၿပိဳင္နက္တည္း ထရပ္ႏိုင္တာ ဆင္ပဲ ရွိတယ္။ ႏြားက ေနာက္ေျခကေန စရပ္တယ္။ ျမင္းက ေရွ႕ေျခနဲ႔ စရပ္တယ္။
ဆင္ကေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာႀကီးလြန္းလို႔ ေျခ ၄ ေခ်ာင္းလံုးနဲ႔ ရပ္ရတယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခက ေရွ႕ကို ေကြးညႊတ္လိုက္တယ္။ လိပ္ကလြဲလို႔ ေျခေလးေခ်ာင္းသတၱဝါေတြျဖစ္တဲ့ ျမင္း၊ ေခြး၊ ေၾကာင္၊ ႏြား စတာေတြဟာ ေနာက္ေျခကို ေနာက္ဖက္ ေကြးႏိုင္တယ္။ ဆင္ရဲ႕ ေနာက္ေျခကေတာ့ ေရွ႕ကို ေကြးႏိုင္တယ္။ ဒါမွ သူ႔ကိုယ္ကို ထရပ္ႏိုင္တယ္။ သူ႔ႏွာေမာင္းက ႂကြက္သားအေၾကာေပါင္း ၂၄,၀၀၀ ရွိတယ္။ Fulcrum ဆိုတဲ့ ကုတ္ေတြမပါဘဲ ဘာလို႔ ဒီေလာက္သန္မာသလဲဆိုတာ သိပၸံပညာရွင္ေတြ နားမလည္ၾကဘူး။ ႏွာေမာင္းႂကြက္သားတခ်ိဳ႕က ေမးရိုးနဲ႔ ဆက္ေနတယ္။ ဒါကလည္း အေတာ္နဲပါတယ္။ ဆင္တေကာင္ဟာ ေပါင္ ၆၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ က်ားတေကာင္ကို သူ႔ႏွာေမာင္းနဲ႔ လႊဲခ်ီပစ္ေပါက္ႏိုင္တယ္။ (ဆင္တေကာင္ေမြးဖြါးဖို႔ ၈၇ ပတ္ၾကာပါတယ္။)

Bees ပ်ားမ်ား

ပ်ားေလးေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ သူ႔က နံပါတ္ ၃ ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။ အစာအိမ္ ၃ ခု ရွိတယ္။ တခုက အစာအတြက္၊ တခုက ပန္းဝတ္ရည္အတြက္၊ ေနာက္တခုက ပ်ားအံုေရာက္တဲ့အခါ ပ်ားရည္သြန္ခ်ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ပ်ားေတြရဲ႕ ဦးေခါင္းမွာ မ်က္လံုး ၃ လံုး ပါတယ္။ အေတာင္ပံ ၃ စံု ရွိတယ္။ အစြယ္ ၃ ေခ်ာင္း ပါတယ္။ ၉၊ ၁၂၊ ၁၅၊ ၁၈၊ ၂၁၊ ၂၄ စတဲ့ ရက္ေတြမွာ ပ်ားေတြ ေပါက္တယ္။ အားလံုး ၃ နံပါတ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အေကာင္ေပါက္ၿပီး ၃ ရက္အၾကာထိ ပ်ားအံုထဲမွာေနတယ္။ ေနာက္ ၃ ရက္က ပ်ားသလက္မွာ ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပ်ားရည္စုေဆာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္။

Birds ငွက္မ်ား

Blue Jay ဆိုတဲ့ ငွက္ကေလးေတြဟာ အာဖရိကေတာနက္ထဲမွာ ေမ်ာက္ေတြ မမွီႏိုင္တဲ့ သစ္ကိုင္းအဖ်ားမွာ အသိုက္ေဆာက္ၾကတယ္။ အဲဒီဥာဏ္ သူတို႔ ဘယ္ကရသလဲ?
ဇီးကြက္ေတြရဲ႕ အေတာင္ပံ အေမြးဟာ သိပ္ႏူးညံ့တယ္။ ညအခ်ိန္ အစာရွာတဲ့အခါ အေတာင္ပံ အသံျပင္းျပင္း မထြက္ေစဖို႔ ျဖစ္တယ္။
ၾကက္ကေလးေတြ ဥေပါက္လာတဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က မေပါက္ဘူး။ အခၽြန္ဖက္က သိပ္မာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကက္မက ဥေပါက္တဲ့အခါ အခၽြန္ဖက္က အရင္ဥခ်တယ္။ အခၽြန္ဖက္ဟာ အထိုင္ဖက္ထက္ ၂ ဆ မာတယ္။ အထိုင္ဖက္မွာ ေလခိုေနတဲ့အခန္းေလး ရွိတယ္။ ရက္ ၂၀ အၾကာမွာ ဥထဲက ၾကက္ကေလးက ေလနဲနဲ စရႈတယ္။ ၂၁ ရက္အၾကာမွာ အေပါက္ေဖါက္ၿပီး၊ အေကာင္ေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။ ၾကက္ဥထဲက ၾကက္ကေလးရဲ႕ အေနအထားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ႏွာေခါင္းေလးက ေလခိုတဲ့အခန္းေလးဖက္မွာ အၿမဲရွိတယ္။ ၾကက္ဥရဲ႕  အျဖဴေရာင္အကာေတြက အႏွစ္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မျဖစ္ေအာင္ ဥနံရံမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးထားတယ္။

နိဂံုး

ဘုရားလက္ရာေတြဟာ စံုလင္၊ လွပ၊ အံ့ၾသဖြယ္ရာျဖစ္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အခြင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အသက္တာနဲ႔ စိတ္ႏွလံုးကို လွပလာေစႏိုင္တယ္။ ဘုရားသခင္ကို အားကိုးပါ။

Wednesday, January 25, 2017

The Foolish Boy - Lahu Story


ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ ေကာင္းတာေတြ လုပ္မွရမယ္လို႔ လူအမ်ားထင္တတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းကင္ေရာက္ဖို႔ကို ဘုရားသားေတာ္က လာၿပီး အေသခံေပးခဲ့ပါၿပီ။ ကိုယ္စားအေသခံၿပီး အျပစ္ေႂကြးကို ဆပ္ေပးခဲ့ပါၿပီ။ လူက တခုခု လုပ္မွရမယ္၊ Do လို႔ ထင္တယ္။ ဘုရားက ငါ လုပ္ေပးၿပီးၿပီ၊ Done လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါကို နားမလည္ဘဲ မေနသင့္ပါဘူး။ လားဟူပံုျပင္ေလးက ရယ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မအ, ဖို႔ သတိေပးေနပါတယ္။
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
This folktale warns about the perils of being foolish.It has a startling and rather final ending.
Once, there was a woman with a very foolish son who just stayed home all day.
One day, the boy smelled a neighbor's curry. Its smelled so good that he said, "Mother, I want to eat a delicious curry."
"How can I make a curry at all if you do not bring back any food from the jungle? If you want curry, go look for some food to put in it."
So the boy made a fish trap. But he did not have the patience to wait along. Giving up, sure that the trap was empty, he threw it up into the trees. But there had been a small fish caught in the trap, and an egret landed on the trap and had a nice snack. The boy caught the egret and said to it, "Fly to my home and tell my mother that I said to kill you and make a curry out of you." Then, he let the egret go and watched it fly away.
        He went home. "Mother, did you get the egret? I told it to fly home so could make a curry out of it."
        "Son, if you want food, you first to kill it, then bring it back."
        The next day, the foolish boy found a clump of edible mushrooms. He remembered what his mother said. He beat the mushrooms to a pulp to make sure they were dead, and then he brought the mess home.
        "Son," his mother said, "this type of food needs to be pick one at a time, then carried home in your shoulder bag."
         Off the son went. He found a hive of bees. Even though they stung him very badly, he managed to put them one by one into his shoulder bag and carry them home.
         "Son," his mother said after she, too, had been stung and had chased the bees away with smoke, "for this kind of thing, you must first burn out the hive, then bring it home."
         The next day, the foolish boy found a barking deer, which is  a small deer that makes doglike noise. "I must burn it," the boy said. He set fire to the deer. It barked, leaped into a river, and swam away.
         When the boy told his mother what had happened, she sighed.
         "Son, you must first strike it and kill it, then bring it home."
          So the boy went off into the jungle. He found a Buddhist monk there, struck him over the head, and dragged him home.
          His mother, setting about reviving the stunned monk, said, "Son, this is a holy man. You do not strike him. You bow to him."
          So the boy went off the jungle again. He found a tiger. Remembering what his mother had said, he bowed to it. The tiger ate him.
          And that is why there is a Lahu proverb; Stupid never survives.

(From "World Folklore for Storytellers")
 
The Foolish Boy: A Folktale from the Lahu People of Southeast Asia and China
လူအ, ေလးတေယာက္အေၾကာင္း - အေရွ႕ေတာင္အာရွနဲ႔ တရုတ္ျပည္မွာေနထိုင္ေသာ လားဟူလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ပံုျပင္။

ဒီပံုျပင္ေလးက မ,အဖို႔ သတိေပးထားတာပါ။ ဇာတ္သိမ္းက တမ်ိဳးေလးပါ။
တခါတုန္းက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္မွာ တေနကုန္ အိမ္မွာပဲ ထိုင္ေနတဲ့ သားတေယာက္ ရွိသတဲ့။ တေန႔ေတာ့ ေကာင္ေလးက ေဘးအိမ္က ဟင္းနံ႔ကို ရသတဲ့။ အနံ႔ေလးက သိပ္ေမႊးေတာ့ - “အေမ၊ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္လိုက္တာဗ်ာ” လို႔ ေျပာသတဲ့။
“ငါက ဘယ္လိုလုပ္ ဟင္းေကာင္းခ်က္မလဲ။ မင္းက ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာမွ မရွာတာ။ ဟင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ ေတာထဲသြားၿပီး ဟင္းခ်က္စရာ ရွာခဲ့။” လို႔ ေျပာသတဲ့။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ငါးေထာင္ဖို႔ ယက္သဲ့တခုကို ရက္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူက သိပ္မေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ ငါးမရဘူးဆိုၿပီး လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ယက္သဲ့ကိုေတာ့ ခ်ံဳပုတ္ေပၚ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ယက္သဲ့ထဲမွာ ငါးေသးေသးတေကာင္ ပါလာတယ္။ ဗ်ိဳင္းတေကာင္က ယက္သဲ့ေပၚ ဆင္းလာၿပီး အဆာေျပ စားလိုက္ရသတဲ့။ ေကာင္ေလးက ဗ်ိဳင္းကို ဖမ္းလိုက္တယ္၊ “အိမ္ကို ပ်ံၿပီး၊ ငါ့အေမကို ေျပာ။ နင့္ကို သတ္ၿပီး ဟင္းေကာင္းတခြက္ ခ်က္လို႔ ေျပာ။” ဆိုၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းကို လႊတ္လိုက္ၿပီး၊ ဗ်ိဳင္းပ်ံေျပးတာကို ေငးၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ “အေမ၊ ဗ်ိဳင္းတေကာင္ မလာဘူးလား? ဟင္းခ်က္စားဖို႔ အိမ္ျပန္သြားလို႔ ေျပာလိုက္တာ။”
“သားရယ္။ ဟင္းစားခ်င္ရင္ အရင္သတ္ရတယ္။ ၿပီးမွ အိမ္ကိုယူလာခဲ့။”
ေနာက္တေန႔ လူအ,ေလးဟာ စားလို႔ရတဲ့ မိႈတက်င္းကို ေတြ႔သတဲ့။ အေမ့စကား သူ သတိရသြားတယ္။ မိႈေတြကို ေသေအာင္ ရိုက္သတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ မိႈအေၾကေတြကို အိမ္ကို ယူလာေတာ့တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးက တပြင့္ခ်င္း ေကာက္ယူရံုပဲ။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ယူလာခဲ့။” လို႔ အေမက ျပန္ေျပာတယ္။
ဒါနဲ႔ သားက သြားျပန္တယ္။ ပ်ားအံုႀကီး တအံုကို ေတြ႕တယ္။ ပ်ားေတြ အႀကီးအက်ယ္ တုပ္ေပမယ့္ တစုခ်င္း ေကာက္ၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္ျပန္လာခဲ့တယ္။ အေမလည္း ပ်ားတုတ္ခံရလို႔ ပ်ားေတြကို မီးခိုးနဲ႔ ေမာင္းၿပီးမွ “သား၊ ဒါမ်ိဳး အသံျမည္ရင္ မီးအရင္ ရိႈ႕ရတယ္။ ၿပီးမွ ယူခဲ့” လို႔ မွာတယ္။
ေနာက္တေန႔မွာ လူအ,ေလးက အသံျမည္ေန၊ ေတာက္ေနတဲ့ သမင္ေလးတေကာင္ကို ေတြ႔တယ္။ သူရဲ႕ေတာက္သံက ေခြးေဟာင္သံလိုပဲ။ ေကာင္ေလးက “မီးရိႈ႕မွပဲ” လို႔ ဆိုၿပီး၊ သမင္ကို မီးရိႈ႕ဖို႔ လုပ္တယ္။ သမင္ေလးက ေအာ္ၿပီး၊ ျမစ္ထဲ ခုန္ခ်၊ ေရကူးေျပးေတာ့တယ္။
ေကာင္ေလးက အေမကို အျဖစ္အပ်က္ ေျပာျပတဲ့အခါ၊ အေမက သက္ျပင္းခ်တယ္။ “သား၊ ဒါမ်ိဳးဆို၊ ရိုက္သတ္ၿပီးမွ အိမ္ကို ယူခဲ့။”
ဒါနဲ႔ ေတာထဲသြားျပန္ေတာ့ သစ္ေခါက္ဆိုးတဲ့ ဝါဖန္႔ဖန္႔ သကၤန္းဝတ္ထားတဲ့ ရေသ့တပါးကို ေတြ႕တယ္။ ေခါင္းကို ရိုက္ၿပီး အိမ္ကို ဆြဲေခၚလာတယ္။ အေမက သတိေမ့ေနတဲ့ ရေသ့ကို ျပဳစုၿပီး - “သား၊ ဒီလို သူေတာ္စဥ္ဆိုရင္ မရိုက္ရဘူး။ ဦးခ်ရတယ္ကြဲ႕။” လို႔ မွာတယ္။
ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးက ေတာထဲ သြားျပန္တယ္။ က်ားတေကာင္ကို ေတြ႕တယ္။ အေမေျပာတဲ့စကား အမွတ္ရၿပီး၊ က်ားေရွ႕မွာ ဦးခ်သတဲ့။ က်ားစာမိပါေလေရာ။
လားဟူပံုျပင္ပါ။ အ,လြန္းရင္ ေသတတ္ပါတယ္။

Sunday, November 13, 2016

Biblical Principles for MUSIC AND WORSHIP By Paul Chappell (Burmese)



Dr. Paul Chappell
 ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း
အသင္းေတာ္ဟာ ekklesia – a called out assembly ေခၚထုတ္ထားတဲ့ အစုအေဝးျဖစ္တာေၾကာင့္ ဓမၼေတး church music ဟာ ဝိညာဥ္သေဘာရွိရမယ္၊ သန္႔ရွင္းရပါမယ္။

အႀကိဳက္က မတူတတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က ဂီတသမားရဲ႕အႀကိဳက္ ရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕က နားေထာင္သူအႀကိဳက္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဆူညံေအာ္ဟစ္ရံု joyful noisemaker သက္သက္ပါ။ အႀကိဳက္ကလည္း က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။  လုပ္ေဆာင္သမွ်ဟာ ဘုန္းေတာ္ထင္ရွားဖို႔ ျဖစ္ရပါမယ္။ (၁ ေကာ ၁၀း ၃၁)
The Principles
အမ်ားအားျဖင့္ ႏွစ္ျခင္းေတြက အလုပ္လုပ္ရင္ က်မ္းစာနဲ႔ ညီဖို႔ သတိထားတတ္ေပမယ့္ ဓမၼသီခ်င္း အပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာေတြမွာ ခံယူပံုေလးေတြ ကြာတတ္တယ္။ အခု Principles ေတြဟာ အတိအက်ႀကီး လိုက္နာဖို႔ မဟုတ္ဘဲ သင္ယူမိတာကို ျပန္လည္ ေဝမွ်ျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ က်မ္းစာနဲ႔ ညီသလို၊ ဘုန္းေတာ္ ထင္ရွားမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။
1.   ဝတ္ျပဳျခင္းနဲ႔ ဧဝံေဂလိမွာ တရားေဒသနာ Preaching ကသာ အဓိက ျဖစ္တယ္။
ကယ္တင္ျခင္းကို သီခ်င္းဖြဲ႕ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဓမၼေဟာင္းေရာ၊ ဓမၼသစ္မွာပါ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ေဟာေျပာျခင္းက အဓိကက်ပါတယ္။ - ၁ ေကာ ၁း ၂၁။
2.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ ဘုရားနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းကို reflect ေရာင္ျပန္ဟပ္ရမယ္။
ေခရုဗိမ္ ေကာင္းကင္တမန္ေတြက ဘုရားသခင္ သန္႔ရွင္းတယ္လို႔ ေကာင္းကင္မွာ ေႄကြးေၾကာ္ၾကတယ္။ ေဟရွာယ (၆း ၃) ဗ်ာဒိတ္က်မ္းမွာလည္း သန္႔ရွင္းသူေတြက ေရြးႏႈတ္ျခင္းနဲ႔ သန္႔ရွင္းျခင္းအတြက္ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္း သီဆိုၾကတယ္။ (ဗ်ာဒိတ္ ၅း ၈- ၁၄) သန္႔ရွင္းျခင္းကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး အႀကိဳက္မတူတာပါလို႔ မေျပာသင့္ပါ။ အႀကိဳက္ဆိုတာ မွားေနႏိုင္ပါတယ္။ လူတေယာက္က အၾကမ္းဖက္တာကို ႀကိဳက္ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကမ္းဖက္တာဟာ က်မ္းစာအရ လြဲမွားတယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြ ဆိုေနတာနဲ႔ပဲ ႀကိဳက္လိုက္တာဟာ မစဥ္းစားရာ ေရာက္ပါတယ္။ ၁ ေပ ၁း ၁၄- ၁၆။
3.   တရားစကားကို အလြန္အကြ်ံ တင္ဆက္တာ Over Contextualizing ဟာ အႏၱရာယ္ ရွိပါတယ္။
တရားစကား ၾကားေစခ်င္၊ နားလည္ေစခ်င္တာ သဘာဝပါ။ တင္ဆက္ပံု Contextualization ကေတာ့ တရားစကားကို ထုတ္ပိုးတဲ့ Package ပါ။ ဒါေပမယ့္ အထုတ္အပိုးကို သိပ္ဦးစားေပးတဲ့အခါ အထဲက တရားက အားေလ်ာ့ တတ္တယ္။ တခါတရံဆိုရင္ အထုပ္က သိပ္ေကာင္းလြန္းေနၿပီး၊ အထဲမွာ ဘာမွမပါတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္တယ္။  အကာနဲ႔ အႏွစ္ကို ခ်ိန္ၫွိတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

အသင္းေတာ္ေတြမွာ ေခတ္ေပၚဓမၼေတးေတြကို ဆိုတတ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ ခရစ္ေတာ္ပါဖို႔ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ beats ေတြကို တီးခတ္ၿပီး လူ႔အႀကိဳက္ပဲ လိုက္ေနၿပီး၊ ဘုရားအႀကိဳက္ မပါဘဲ ျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းပါဘူး။ “မတည္ၾကည္ေသာသူတို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာ မေပါင္းေဖၚႏွင့္။” (သုတၱံ ၂၄း ၂၁) “meddle not with them that are given to change”. – Proverbs 24; 21. ဆိုတဲ့ က်မ္းခ်က္က ဆင္ျခင္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲ Change ဆိုတာ ရွိစၿမဲပါ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲရတာက အဆင္အျပင္ေၾကာင့္ဆိုၿပီး တရားက ေမွးမွိန္ေနတာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဆာလံ ၂၉း ၂၊ ၁ ေကာ ၉း ၁၉- ၂၃။
4.   ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ဝတ္ျပဳဖို႔၊ ခ်ီးမြမ္းဖို႔၊ ဝမ္းေျမာက္ဖို႔၊ ဆက္ကပ္ဖို႔၊ တည္ေဆာက္ဖို႔၊ ဧဝံေဂလိနဲ႔ ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ၿမဲဖို႔အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။
ဝတ္ျပဳရာမွာ သီခ်င္းဟာ ပါစၿမဲပါ။ ဒါဝိဒ္က သီခ်င္းသည္ေတြ ခန္႔ထားတယ္။  (၅ရာ ၉း ၃၃၊ ၁၅း ၁၆)။ သီခ်င္းသည္ ၄,၀၀၀ ထဲမွာ အာသပ္ကို သီခ်င္းဆရာအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ (၅ရာ ၆း ၃၁၊ ၃၉)

ဂီတဟာ ေဖ်ာ္ေျဖေရး entertainment သက္သက္ပါ။ ဓမၼသီခ်င္းက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာကေျပာတဲ့ ဓမၼသီခ်င္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက ……

Worship ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္ဖို႔ - ၆ ရာ ၂၉း ၂၈။

Thanksgiving ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၇း ၇။

Rejoicing ဝမ္းေျမာက္ ရႊင္လန္းဖို႔ - ဆာလံ ၉၈း ၄- ၅။

Consecration ဆက္ကပ္ဖို႔ - ဆာလံ ၁၁၁း ၁။

Edification တည္ေဆာက္ဖို႔ - ေကာေလာသဲ ၃း ၁၆။

Evangelism ဧဝံေဂလိအတြက္ - ဆာလံ ၄၀း ၃။

Preservation of the faith ယံုၾကည္ျခင္း ခိုင္ခန္႔ဖို႔ - ဆာလံ ၁၄၅း ၄- ၅။

5.   က်မ္းစာအရ Psalms ဆာလံသီခ်င္း၊ Hymns ဓမၼသီခ်င္းနဲ႔ spiritual songs ( ဓမၼေတး ) ေတြကို ဦးစားေပး သင့္တယ္။
Bible Truth Music ကို တည္ေထာင္သူ Dr. Byron Foxx က “We should sing to God, for God, and about God.” - ဘုရားထံ၊ ဘုရားအတြက္၊ ဘုရားအေၾကာင္း သီခ်င္းဆိုရမယ္လို႔ ေျပာဖူးပါတယ္။ Doctrine ခံယူခ်က္ေရာ၊ melody သံစဥ္ပါ ရည္ရွည္ခံတဲ့ သီခ်င္းေတြ သံုးၾကရပါမယ္။ - ဧဖက္ ၅း ၁၉။
6.   Hymn ဓမၼသီခ်င္းေတြဟာ ဘုရားကို က်မ္းစာနဲ႔အညီ Celebrate ခ်ီးေျမွာက္ေနတာ ျဖစ္တယ္။
ဧဖက္ ၅း ၁၉ မွာ ေျပာတဲ့ “Psalms” ဆာလံဆိုတာက ရွင္းပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ ပထမရာစုရဲ႕ Hymns နဲ႔ Spiritual songs ဆိုတာက သတ္မွတ္ရ ခက္တယ္။ Hymns ဓမၼသီခ်င္းက  ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ attributes နဲ႔ အမႈေတာ္ works ကို အဓိက ခ်ီးမြမ္းတယ္။ Hymns က အသစ္ရယ္၊ အေဟာင္းရယ္ မဆိုလိုပါ။ ဥပမာ “Consider Christ” ဟာ Hymn ျဖစ္ၿပီး၊ “Make a Difference” ဟာ Spiritual song ျဖစ္ပါတယ္။

Reformation ေခတ္က hymns အမ်ားစုဟာ က်မ္းစကားေတြကို ေရးတာ ျဖစ္တယ္။ Isaac Watts က ဓမၼသစ္ doctrine ကို အေျခခံတယ္။ Wesley ညီအကိုက က်မ္းစကားကို အေျခခံတဲ့ hymns ၇,၀၀၀ ေက်ာ္ ေရးတယ္။

Traditional Hymns နဲ႔ Gospel songs ေတြကို သံုရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္။ တစ္က Doctrine ေကာင္းေတြကို သင္ေပးတယ္။ ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ၿပီးသား ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ ဆာလံ ၁၀၄း ၃၃- ၃၄။
7.   ဓမၼသီခ်င္းဟာ melodies သံစဥ္နဲ႔ စည္းခ်က္ rhythms မွာ ဘုရားရဲ႕ စည္းစနစ္က်မႈ orderliness ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနရမယ္။
အေသြးအသားကို ဆူေစတဲ့ ယိမ္းႏြဲ႔ေစတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ရမယ္။ သံစဥ္က ဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ေစၿပီး ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေစရမယ္။ rhythm နဲ႔ harmonies ပံ့ပိုးထားတဲ့ dominant (သံမွန္) သံစဥ္ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒီအေၾကာင္းက သိပ္က်ယ္ျပန္႔လြန္းေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ ပိုင္းျခားဖို႔ လိုတယ္။ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ ဦးေဆာင္ေစရမယ္။ ၁ ေကာ ၁၄း ၄၀၊ ဧဖက္ ၅း ၁၉။
8.   CCM ေခတ္ေပၚဓမၼေတးဟာ က်မ္းစာ သြန္သင္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ သီးျခားရပ္တည္ျခင္းကို ျငင္းပယ္ေနတယ္။
အသင္းေတာ္ကို ေခၚထုတ္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလာကနဲ႔ bridge ေပါင္းကူးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ Stand out ရပ္ျပဖို႔ ျဖစ္တယ္။ blend in ေရာေႏွာဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ၁ ေကာ ၆း ၁၇။
9.   ဓမၼေတးဟာ ဘုရားဘုန္းေတာ္အတြက္သာ ျဖစ္တယ္။ ေလာကီဆန္ရင္ လူ နာမည္ႀကီးဖို႔ ျဖစ္ေနမယ္။
Rock and Roll နဲ႔ Jazz ဟာ ဓမၼေတးမွာ လက္မခံႏိုင္စရာ ျဖစ္တယ္။ သံစဥ္နဲ႔ rhythm ဟာ စာသားနဲ႔အတူ သတင္းစကားကို သယ္ေဆာင္တယ္။ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းက ဘုရားကို ကိုးကြယ္တာ မွန္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြက အေသြးအသားကို ဦးစားေပးေနတယ္။ အာရုန္ ဦးေဆာင္ၿပီးး ႏြားသူငယ္ကို ကိုးကြယ္တဲ့အခါမွာ သီခ်င္းဆို၊ ကခုန္ၾကသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ထြက္ ၃၂း ၁၈- ၁၉။
10.သီခ်င္းအသစ္ေတြလည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။
က်မ္းစာနဲ႔ညီရင္ သီခ်င္းအသစ္လည္း ေကာင္းတတ္ပါတယ္။ က်မ္စာကလည္း အသစ္ေသာ သီခ်င္းကို ဆိုၾကေလာ့လို႔ မၾကာခဏ အားေပးတတ္တယ္။ အသစ္ေသာ သီခ်င္းဆိုတာ ပံုစံသစ္၊ အဖြဲ႕အႏြဲ႕သစ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သီခ်င္းအသစ္ဆိုရင္ စာသားကို လူေတြ ပံုၿပီး အာရံုစိုက္တတ္ၾကတယ္။

မရင္းႏွီးတဲ့ သီခ်င္းထက္ ရင္းႏွီးၿပီးသား သီခ်င္းကို သံုးတာ ပိုေကာင္းတတ္တာလည္း သတိျပဳရမယ္။ အသစ္ကို ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္တာ သဘာဝပါ။ စာသားက က်မ္းစာနဲ႔ ညီေပမယ့္လည္း ရုတ္တရက္ မႀကိဳက္တတ္ပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း နားလည္ေပးတတ္ရပါမယ္။ ေရာမ ၁၂း ၁၀။ ဆာလံ ၃၃း၃။ ဆာလံ ၁၄၉း ၁။
11.ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူ ေရးတဲ့သီခ်င္းကို သံုးတာဟာ သူနဲ႔ လက္တြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ တူညီခ်က္ကို ေထာက္ျပတာ ျဖစ္တယ္။ Not association but identification
သီခ်င္းပံုစံအရျဖစ္ေစ၊ ေလာကီဆန္တဲ့ လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ကိုယ္စားျပဳေနရင္ျဖစ္ေစ ဒီသီခ်င္းမ်ိဳးကို မသံုးသင့္ဘူး။ ဆိုမိရင္လည္း ေနာက္မဆိုေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဆိုတဲ့အဆိုေတာ္ နာမည္သိပ္မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အထိ ၅ ႏွစ္ (သို႔) ၇ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ၿပီးမွ သံုးတဲ့သူလည္း ရွိတယ္။ သတိထားၿပီး သံုးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။

သီခ်င္းေကာင္းကို ေလာကီဆန္တဲ့သူ ဆိုတာလည္း ရွိတတ္တယ္။ ေလာကီအဆိုေတာ္က “O Holy Night” နဲ႔ “Amazing Grace” သီခ်င္းေတြကို ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ေၾကာင့္ေတာ့ သီခ်င္းကို မျပစ္ပယ္သင့္ဘူး။

တခါ ခံယူခ်က္မတူတဲ့သူက ေရးေပမယ့္ သူ႔ခံယူခ်က္ကို ဘာမွမဆြဲတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဥပမာ၊ Bill Gaither ရဲ႕ “Because He Lives” သီခ်င္းဟာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းအေၾကာင္း ေျမာ္လင့္ျခင္းေတြ ေပးတယ္။ Bill Gaither ကို Conservative pastors ေတြ သိပ္မႀကိဳက္ေပမယ့္ သူ႔သီခ်င္းကိုေတာ့ သံုးၾကပါတယ္။ (The Longer I serve Him နဲ႔ Sinner Saved by Grace စတဲ့ Bill Gaither ရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ ေကာင္းပါတယ္။) ခံယူခ်က္လြဲေနေပမယ့္ သီခ်င္းထဲမွာ အဲဒီခံယူခ်က္မပါရင္ သံုးႏိုင္ပါတယ္။

“The Savior Is Waiting” သီခ်င္းဟာ Ralph Carmichael ေရးတာလို႔ သိရပါတယ္။ Carmichael ဟာ “Love Is Surrender”  သီခ်င္းကို ေရးတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းက Carpenter အဖြဲ႕ ဆိုေတာ့ နာမည္ႀကီးသြားတယ္။ the Carpenters အဖြဲ႕က ၁၉၆၀ ႏွစ္ေတြကေန ၁၉၈၀ ႏွစ္ေတြအထိ နာမည္ႀကီးတဲ့အဖြဲ႕ ျဖစ္တယ္။ “Love Is Surrender” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို မႀကိဳက္ေပမယ့္၊ “The Savior Is Waiting” သီခ်င္းကိုေတာ့ မဆိုဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီသီခ်င္းကို Ralph Carmichael နဲ႔ the Carpenters တို႔နဲ႔ ပါတ္သက္တာကို လူေတြ သိပ္မသိၾကေတာ့ဘူး။ ဒါက idea ပါ။

တခ်ိဳ႕ကလည္း Fundamental ေတြ ေရးတဲ့ သီခ်င္းပဲ ဆိုရမယ္လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ Fundamental ထဲမွာပဲ ဘယ္ဟာ ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္ဟာ မေကာင္းဘူး ေျပာဖို႔ ပံုေသနည္း မရွိပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္သူေတြ ေရးခဲ့တာပါ။ (Holy, Holy, Holy သီခ်င္းဟာ ရိုးမင္း ကက္သိုလစ္တေယာက္ ေရးတာပါ။ Blessed Assurance ဟာ မက္သဒစ္ စစ္စစ္ တေယာက္ ေရးတာပါ။ Amazing Grace က အဂၤလီကန္ သင္းအုပ္တေယာက္ ေရးတာပါ။) မက္သဒစ္ေရးတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုေပမယ့္ လူက ႏွစ္ျခင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ၂ ေကာ ၆း ၁၄။
12.သီခ်င္းေရးဆရာ တေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ကို သံုးတာနဲ႔ သူ႔သီခ်င္းအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ဘူး။
“It Is Well with My Soul” သီခ်င္းေရးတဲ့ Horatio Spafford ဟာ အဲဒီသီခ်င္း ေရးတုန္းက သူက ပရက္စ္ ဘက္တီးရီးယန္းပါ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြၾကာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ Messianic အုပ္စုတစုကို ေထာင္တယ္။ မိသားစုနဲ႔ ေယရုရွလင္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းၿပီး utopian အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္တယ္။ Universalist တေယာက္ျဖစ္လို႔ ထာဝရ တရားစီရင္ျခင္းနဲ႔ ငရဲအပါအဝင္ က်မ္းစာရဲ႕ သြန္သင္ခ်က္ေတြကို ျငင္းပယ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ “It Is Well with My Soul” သီခ်င္းကို ဆိုတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ပရက္စ္ဘက္တီးရီးယန္း၊ Universalist တေယာက္ ဆိုတာကို အားေပးရာ မေရာက္ဘူး။ ဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းရင္း ယံုၾကည္ျခင္းကို အားေပးရံုသာ ျဖစ္တယ္။

လူတေယာက္ရဲ႕ စကားကို ကိုးကားရင္လည္း သူေျပာခဲ့သမွ် စကားအားလံုးကို ေထာက္ခံရာ မေရာက္ပါဘူး။
13.ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ ခံစားသီဆိုတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္တာ၊ ပိုပိုကဲကဲ လုပ္တာေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
ေလာကီအဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ ဆိုပံုဟန္ပန္ေတြကို အတုခိုးဆိုေနတာနဲ႔ ဘုရားကို မိတ္ဖြဲ႕ဆိုေနတာဟာ မတူပါဘူး။ ၂ ရာ ၆း ၁၆။ ဘုရားအႀကိဳက္ထက္ လူႀကိဳက္ဖို႔အတြက္ ဂီတကို အေလွ်ာ့ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ သိပ္ၿပီး စည္းကမ္းႀကီးၿပီး ဖါရိရွဲလို ခံယူေနဖို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ ေရာမ ၁၄း ၃။
14.သင္းအုပ္က သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူရပါမယ္။
ႏွစ္ျခင္းေတြက ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈအတိုင္း အသင္းေတာ္သြားရမယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သင္းအုပ္ဆရာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အႀကိဳက္ေတာ့ မတူႏိုင္ဘူး။အသင္းေတာ္ တပါးနဲ႔တပါး သီခ်င္း ဆိုေလ့ရွိတာခ်င္း မတူႏိုင္ဘူး။ ေနရာ ေဒသနဲ႔ တျခားအခ်က္အလက္ေတြေၾကာင့္ သီခ်င္းသဘာဝ ကြဲျပားႏိုင္တယ္။ တေန႔မွာေတာ့ သင္းအုပ္ဆရာဟာ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ အသင္းေတာ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြအတြက္ သခင္ဘုရားေရွ႕မွာ အစစ္ခံရလိမ့္မယ္။ ဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ လမ္းျပမႈကို ခံယူမႈနဲ႔ က်မ္းစာနဲ႔ ညီ,မညီ စတာေတြ အစစ္ခံရမယ္။ တမန္ ၂၀း ၂၈။
15.မတူတဲ့ေနရာေလးေတြ ရွိတတ္ေပမယ့္ ၾသဝါဒမွန္မယ္၊ ခရစ္ေတာ္ကို ဦးထိပ္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဦးစားေပးရမယ္။
အခုေျပာတဲ့အတိုင္း အားလံုးခံယူရမယ္လို႔ မေျပာလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အသင္းေတာ္ရဲ႕ အဓိကဟာ ဧဝံေဂလိပါ။ သီခ်င္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သတိျပဳရပါမယ္။ မႆဲ ၂၈း ၁၉- ၂၀။

သင္းအုပ္တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မတူႏိုင္ဘူး။ အားႀကီးသူ ရွိမယ္။ အားနည္းသူလည္း ရွိမယ္။ ဂီတကလည္း ျငင္းခံုစရာေတြ မ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေသးအမႊားေတြကို ထားၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အသင့္အတင့္ ေနတတ္ရမယ္။ ေရာမ ၁၄း ၁၀၊ ၁၇- ၁၉။

သီခ်င္းအေၾကာင္းေျပာရာမွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပစ္ရွာေနၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ၊ ဘုရားဘုန္းထင္ရွားဖို႔သာ ဦးစားေပးၾကရမယ္။
နိဂံုး
ခရစ္ေတာ္အတြက္သာ အဓိကျဖစ္ၿပီး၊ ကိုယ့္အသင္းေတာ္ႀကီးလာဖို႔ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ အခုအခ်က္အလက္ေတြက အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။

သီခ်င္းကလည္း မွန္ဖို႔ လိုသလို၊ တဖက္ကလည္း ေမတၱာမပ်က္ သေဘာထားႀကီးႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ က်မ္းစာအရကေတာ့ ယံုၾကည္သူဟာ ဝိညာဥ္သေဘာနဲ႔ အသက္ရွင္ရမယ္။ ဝိညာဥ္သေဘာရွိတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုရမွာပါပဲ။ အသက္တာမွာ ဘုရားအတူရွိေၾကာင္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။  ဧဖက္ ၅း ၁၈- ၁၉။

Thursday, August 25, 2016

One More Night With the Frogs by Hugh Pyle

ဖါးမ်ားနဲ႔ ေနာက္တည
One More Night With the Frogs
by Hugh Pyle


“ေမာေရွကလည္း ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္အိမ္မ်ားမွ ဘားတို႔ကို ပယ္ရွင္းဖ်က္ဆီး၍၊ ျမစ္၌သာ ေနေစျခင္းငွါ၊ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္မ်ား၊ လူမ်ားအဘို႔ အကၽြႏ္ုပ္ ေတာင္းပန္ရေသာအခ်ိန္ကို ခ်ိန္းခ်က္ေတာ္မူပါ ဟု ေလွ်ာက္ေသာ္၊ နက္ျဖန္ေန႔ ေတာင္းပန္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ျဖစ္၍၊” - ထြက္ေျမာက္ရာ ၈း ၉- ၁၀။
ေနရာတကာမွာ ဖါးေတြ။ အိပ္ယာထဲမွာ ဖါးေတြ။ မီးဖိုထဲမွာလည္း ဖါးေတြ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဖါးေတြ။ ေပါင္းအိုးထဲမွာ ဖါးေတြ။ မုန္႔ႏွဲတဲ့ ခြက္ေတြထဲမွာ ဖါးေတြ။ “မလႊတ္ဘူးဟု ျငင္းလွ်င္၊ သင္၏ျပည္တေလွ်ာက္လံုးကို ဘားတို႔ျဖင့္ ဒဏ္ခတ္ဦးမည္။” (ထြက္ ၈း ၂) ဘုရားသခင္က သူ႔စကားအတိုင္း အလုပ္လုပ္တယ္။ အီဂ်စ္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔မုန္႔အိုးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ၿပီး ဖါးေတြ ထြက္လာတယ္။ အိပ္မလို႔ အိပ္ယာခင္းကို ဆြဲလိုက္တဲ့သူက အိပ္ယာေအာက္မွာ ဖါးေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနၿပီ။ အကၤ်ီအိပ္ကပ္ထဲ လက္ႏႈိက္တဲ့သူက အိပ္ထဲမွာ ဖါးေတြ ျပည့္ေနၿပီ။ အီဂ်စ္ကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေတာ့ လမ္းမွာ ဖါးေတြကို ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္က်။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ရြ႕ံနဲ႔ ေပါက္တမ္း မကစားဘဲ ဖါးနဲ႔ ေပါက္တမ္း ကစားၾကတယ္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ ဖါး။ တဲစုတ္ေလးမွာ လည္း ဖါး။ ဖါးကေလး၊ ဖါးႀကီး အစံုပါပဲ။ ဖါးေအာ္သံေတြက နားပင္းလုပါပဲ။ အိမ္ထဲမွာ ဖါး၊ ၿခံထဲမွာ ဖါး။ျမစ္ထဲက တက္လာတဲ့ ဖါးေတြဟာ ေတာင္လို ပံုေနၿပီး ၫွီေစာ္နံေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖါေရာဘုရင္ ဒဏ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ေမာေရွကို ေခၚတယ္။ “ထာဝရဘုရားသည္ ဘားတို႔ကို ငါႏွင့္ ငါ့လူတို႔ထံမွ ပယ္ရွားေတာ္မူမည္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္ေလာ့။ ဣသေရလလူတို႔သည္ ထာဝရဘုရားအား ယဇ္ပူေဇာ္ရေသာအခြင့္ကို ငါေပးမည္ဟု ဆို၏။”
ေမာေရွ ေပ်ာ္မွာေပါ့။ ဖါေရာဘုရင္ စိတ္ေျပာင္းၿပီကိုး။ ေျပာင္းလဲၿပီေပါ့။ ဖ်က္ဆီးဖို႔ အခ်ိန္ ေျပာပါဆိုေတာ့ "To morrow!" မနက္ျဖန္ တဲ့။ နားမလည္ႏိုင္စရာပဲ။ သူ႔အစားအေသာက္ထဲမွာ ဖါးေတြ။ အိပ္ယာမွာ ဖါးေတြ။ အဝတ္အစား ေတြထဲမွာ ဖါးေတြ။ တအိမ္လံုးမွာ ဖါးေတြ။ ဘုရားသခင္က ဖါးေတြ ရွင္းေပးေတာ့မယ္။ ဖါေရာမင္းက ေျပာလာတယ္။ “မနက္ျဖန္”။ ဒီတညေတာ့ ဖါးေတြနဲ႔ ေနခ်င္ေသးတယ္ေပါ့။ ဘာလို႔မ်ား ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္ထပ္တည ေနခ်င္ပါလိမ့္။
ဖါေရာဘုရင္က “မနက္ျဖန္” တဲ့။ ဘုရားဝိညာဥ္ေတာ္ကေတာ့ “ယေန႔တြင္ သင္တို႔သည္ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ အသံကို ၾကားလွ်က္ရွိသည္ျဖစ္၍၊ ခိုင္မာေသာ စိတ္ႏွလံုး မရွိၾကႏွင့္။” - ေဟၿဗဲ ၃း ၇- ၈။ ဖါေရာဘုရင္က , "To morrow." “မနက္ျဖန္”။ ဝိညာဥ္ေတာ္က "To day!" ဒီေန႔။
“မနက္ျဖန္” ဆိုတာ လူအမ်ားစု ေျပာတတ္တဲ့ စကားပဲ။
ဆက္ကပ္ဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္ကို အဖိုးအခေပးၿပီး ေရြးဝယ္ထားတယ္။ (၁ေကာ ၆း ၂၀) လူက ဘုရားအတြက္ အရိုးသားဆံုး ေပးလွဴႏိုင္တဲ့အရာဟာ ဆက္ကပ္မႈ၊ ဝိညာဥ္ေတာ္နဲ႔ ျပည့္ဝမႈပဲ။ ဆက္ကပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္မွ။ မနက္ျဖန္လို႔ပဲ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ မေအာင္ျမင္တဲ့ အသက္တာမွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ၾကတယ္။
ဘုရားနဲ႔ေဝးေနသူကို ေျပာၾကည့္ပါ။ သူ ဝန္ခံမွာပါ။ “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ။ လုပ္ရမွာေပါ့။ ဘုရားနဲ႔ ေဝးကတည္းက ဘဝမွာ ဒုကၡေတြပဲ ႀကံဳေနတာ။ ဒီဘဝကို စိတ္ပ်က္ေနပါၿပီ။ လူက မက်န္းမာေတာ့ဘူး။ စိတ္ညစ္ေနၿပီ။ ျပႆနာေတြပဲ ႀကံဳေနရတယ္။ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သြားၿပီ။ ဘုရားထံ လွည့္ျပန္ရမယ္။” ဒီစကားၾကားရင္ တယ္ဟုတ္ပါလား ေတြးမိမယ္။ “ကဲ၊ အခု ဒူးေထာက္ ဆုေတာင္းရေအာင္” ဆိုရင္ေတာ့၊ သူက သူ႔ဇာတိအလိုဆႏၵ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ဦးမွာပါ။ ေလာက အေပးအယူ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ေနခ်င္ဦးမွာပါ။
နယူးေယာ့ၿမိဳ႕က ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ကို ေျမေအာက္ မိလႅာပိုက္ခန္းထဲမွာ ေနတာ ေတြ႕ၾကရတယ္။ အေဖနဲ႔ အဆင္မေျပဘူး။ အိမ္မွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ မသံုးတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိလႅာပိုက္ခန္းထဲမွာ လာေနတယ္။ ၂ ပတ္ၾကာမွ ေမြ႕ယာအစုတ္ေပၚမွာ အိပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ရဲက ေတြ႕တယ္။ မိလႅာခန္းထဲက ႂကြက္ေတြၾကားမွာ ေရနံဆီမီးဖိုအစုတ္ကေလးနဲ႔ ခ်က္ျပဳဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။ ၂ ပတ္ ရွိၿပီ။ သူ႔ကို ရဲ႕ အိမ္ျပန္ပို႔ေတာ့ သူ႔အေဖက “ဘာျဖစ္လဲကြာ။ အေဖ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ အိမ္ ျပန္လာခဲ့ေပါ့။” တဲ့။
အသက္တာ လဲက်တဲ့သူေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဘုရားသခင္က ျပန္လာေစခ်င္ၿပီ။ ေလာက အညစ္အေၾကးေတြထဲမွာ ဆက္ေနခ်င္ေသးတယ္။ အခု ျပန္လာဖို႔ လိုတယ္။ “ကိုယ္အျပစ္တို႔ကို ေဖၚျပေတာင္းပန္လွ်င္၊ ငါတို႔အျပစ္ရွိသမွ်ကို လႊတ္၍၊ ဒုစရိုက္ရွိသမွ်ႏွင့္ ကင္းစင္ေစျခင္းငွါ၊ ဘုရားသခင္သည္ သစၥာတရားႏွင့္၎၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္း တရားႏွင့္၎ ျပည့္စံုေတာ္မူ၏။” (၁ေယာ ၁း ၉)
ဘာေၾကာင့္ သခင္ေယရႈထံ မလာသလဲ? ခြင့္လႊတ္မယ္။ အျပစ္ဝန္ထုပ္ ပင္ပန္းတာေတြ အနားရေစမယ္။ ကယ္တင္မယ္ ဆိုေပမယ့္ လူက မနက္ျဖန္မွ လာမယ္။
“မနက္ျဖန္” ဆိုတဲ့ စကား လုကာ အခန္းႀကီး ၉ မွာ သခင္ေယရႈ ၃ ခါ ၾကားခဲ့ရတယ္။ လူတေယာက္က “သခင္ ကိုယ္ေတာ္ႂကြေတာ္မူရာ အရပ္ရပ္သို႔ အကၽြႏ္ုပ္ လိုက္ပါမည္။” လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဂတိပဲ။ ဒါေပမယ့္ သခင္ေယရႈက “ေျမေခြးသည္ ေျမတြင္း ရွိ၏။ မိုးေကာင္းကင္၌ က်င္လည္ေသာ ငွက္သည္ နားေနရာ အရပ္ရွိ၏။ လူသားမူကား ေခါင္းခ်ရာမွ် မရွိ။” လို႔ ေျပာျပတဲ့အခါ ဘာမွ ဆက္မၾကားရေတာ့ဘူး။ ဆက္ကပ္မႈဆိုတာကို နားမလည္ခဲ့ဘဲ ေျပာတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ အိမ္မွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ဆက္ေနေတာ့မွာေပါ့။
ေနာက္တေယာက္ကို “ငါ့ေနာက္သို႔ လိုက္ေလာ့” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ (အငယ္ ၅၉) ဒါေပမယ့္ သူက “သခင္၊ အကၽြႏ္ုပ္အဘကို ေရွးဦးစြာ သြား၍ သၿဂၤဳိဟ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူပါ။” ေရွးဦးစြာတဲ့။ သူ႔ကိစၥကို အရင္ ဦးစားေပးတာပါ။ အေဖေသလို႔ သၿဂၤဳိဟ္တာက ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားကို ဦးစားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့အထင္ေတာ့ သူ႔အေဖက မေသေသးပါဘူး။ လူအမ်ားစုက ခရစ္ေတာ္ထက္ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းကို ဦးစားေပးတတ္ၾကတယ္။ ဘုရားထက္ လူေတြရဲ႕ အႀကိဳက္ကို လိုက္တတ္တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားရမယ့္အစား တျခားအိမ္မႈကိစၥေတြကို ဦးစားေပးေနသူေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ “လူေသတို႔သည္ မိမိလူေသတို႔ကို သၿဂီဳိဟ္ပါေလေစ။ သင္မူကား သြား၍ ဘုရားသခင္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အေၾကာင္းကို ေဟာေျပာေလာ့။” လို႔ သခင္ေယရႈ ေျပာရသူေတြပါ။
တတိယ တေယာက္ကေတာ့ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမယ့္ပံုပါ။ “ကိုယ္ေတာ္ေနာက္သို႔ အကၽြႏု္ပ္ လိုက္ပါမည္။ သို႔ေသာ္လည္း …..” တဲ့။ အဲဒီ သို႔ေသာ္လည္းက ျပႆနာပါပဲ။ အသင္းေတာ္အမ်ားစုက သိုးၿခံမျဖစ္ဘဲ ဆိတ္ၿခံ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လုပ္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဆင္ေျခေပးေနၾကတယ္။ “အိမ္၌ရွိရစ္ေသာသူတို႔ကို အရင္သြား၍ အခြင့္ပန္ပါရေစ။” ဒီမွာလည္း အရင္တဲ့။ “ထြန္ကိုင္းကို ကိုင္လ်က္ ေနာက္သို႔ လွည့္၍ ၾကည့္ေသာသူမည္သည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ မထိုက္မတန္။”
ေရဗကၡာက ဣဇက္အတြက္ သတို႔သမီး ျဖစ္ရမွာကို ခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္တယ္။ (အျပစ္သားဟာလည္း ေကာင္းကင္သတို႔သား သခင္ေယရႈခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ ခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။) မိဘ ေဆြမိ်ဳးေတြက “မိန္းမကေလးသည္ အကၽြႏ္ုပ္တို႔ထံမွာ၊ ဆယ္ရက္ခန္႔ေလာက္ ေနပါေစဦး။ ေနာက္မွ သူ႔ကို သြားပါေစမည္ဟု ဆုိၾက၏။” (အျပစ္သား တေယာက္ ခရစ္ေတာ္ထံ မေရာက္ဖို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းက ႀကိဳးစားၾကသလိုပါ။)
အာျဗဟံရဲ႕ ကၽြန္က အခ်ိန္ မဆိုင္းေစခ်င္တဲ့အခါ၊ သူတို႔က မိန္းကေလးကို ေခ်ာ့ေျပာတယ္။ “ေရဗကၡာ ဒီလူနဲ႔ လိုက္သြားမလား” (ကမၻာ ၂၄း ၅၈) ေရဗကၡာက ရွင္းပါတယ္။ “လိုက္ပါမယ္။” တဲ့။ ဆင္ေျခေတြ မေပးဘူး။
ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္က First ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္မွာ ဖါးေတြအေၾကာင္း တရား ေဟာဖူးတယ္။ လူငယ္ေတြ ကယ္တင္ျခင္း ရၾကတယ္။ အဲဒီမွာ တျခားအသင္းေတာ္က မိန္းကေလး တေယာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သူက အသင္း ေခါင္းေဆာင္ေပါ့။ သူလည္း ကယ္တင္ျခင္းရလို႔ ဝမ္းသာေနတယ္။ အဲဒီအသင္းေတာ္ကေန သူ ထြက္လိုက္ၿပီ။ “ဆရာ၊ ကၽြန္မ ဖါးေတြနဲ႔ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။” တဲ့။
ကဲ၊ ဖါးေတြနဲ႔ ဆက္မေနသင့္တဲ့ အေၾကာင္းရင္း ၃ ခ်က္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ ပထမက …
မနက္ျဖန္မွာ ဖါးေတြ ဆက္ရွိေနႏိုင္ေသးတယ္။ ဖါးေတြက အၿမဲ ဆက္ေနႏိုင္တယ္ေနာ္။
သူေဌးတေယာက္ သခင္ေယရႈထံကေန စိတ္ပ်က္စြာနဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ သူက ေငြကို တပ္မက္ေနတယ္။ သူ႔ဘဝမွာ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြဟာ ဆက္ရွိေနပါတယ္။ ဖါးေတြ ရွိေနဆဲပဲ။
ေယာနက ထာဝရဘုရားထံေတာ္မွ တာရႈၿမိဳ႕ကို ထြက္သြားတယ္။ (ေယာန ၁း ၃) ဘုရားသခင္က နိနေဝၿမိဳ႕ကို သြားခိုင္းတာပါ။ သူက ပင္လယ္ထဲမွာ ေနာက္တညေနခ်င္သူပါ။ ဒါက ျပႆနာပါ။ ေလျပင္းမုန္တိုင္းကို လႊတ္လိုက္ၿပီ။ သေဘာၤ လူးလိမ့္ေနၿပီ။ ေယာနကို ပင္လယ္ထဲ မျပစ္မခ် မခ်င္း ေလမၿငိမ္ဘူး။ ဘုရားခန္႔ထားတဲ့ ငါးႀကီးက ေယာနကို ၿမိဳတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေယာနဟာ ကမၻာမွာ ပထမဆံုး ေရငုတ္သေဘၤာ စီးတဲ့သူ ျဖစ္သြားတယ္။ ေဝလငါးထဲမွာ ေနၿပီး၊ ေျမထဲပင္လယ္ကို ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ေယာန ေခါင္းမူးသလား။ ေယာနက ေခါင္းမမူးဘဲ ေဝလငါးက မူးသြားတယ္။ သူ႔ကို ၿမိဳထားရတာ ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္လာတယ္။ လဲက်တဲ့သူက ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးပါတယ္။ ေယာနကလည္း ေတာ္ေတာ္ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့သူ လို႔ ေျပာရမယ္။ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ ဘုရားကို ဆုေတာင္းတတ္တယ္။ ဘုရားက ငါးႀကီးကို ကမ္းေျခအေရာက္ပို႔။ ငါးႀကီးက အန္ထုတ္ၿပီးမွ အနားရ။ ေယာနလည္း ကုန္းေပၚ ေရာက္လာတယ္။
……………
……………
ဒုတိယအခ်က္ …….  ဖါးထက္ ပိုဆိုးတာေတြ ေရာက္လာႏိုင္တယ္။
ဖါေရာမင္းမွာ ပိုဆိုးတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ဖါးေတြေနာက္မွာ ျခင္ေတြ၊ ယင္ေတြ၊ က်ိဳင္းေတြ၊ မီးနဲ႔ အေမွာင္ေတြ ကို ႀကံဳရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ သားဦးေတြ ေသရတယ္။ မာနေၾကာင့္ ႀကံဳရတာ ျဖစ္တယ္။ “ထိုကာလ၌ လူတို႔၏ ေမာေသာမ်က္ႏွာကို ႏွိမ့္ရမည္။ လူတို႔၏ မာနကိုလည္း ရႈတ္ခ်ရမည္။” (ေဟရွာယ ၂း ၁၁) တရားစီရင္တဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္လာတဲ့အခါ ဖါးထက္ ဆိုးတာေတြ ႀကံဳရပါေတာ့တယ္။
လူအမ်ားစုက ေငြမက္တယ္။ ပစၥည္းဥစၥာ မက္တယ္။ က်မ္းစာက “ေငြကို တပ္မက္ျခင္းသည္ မေကာင္းေသာ အမႈအေပါင္းတို႔တြင္ မူလအျမစ္ျဖစ္သတည္း။” (တိေမာေသ ၆း ၁၀) ေငြကို သိပ္မက္တဲ့အခါ မိသားစု၊ က်န္းမာေရး၊ သားသမီး၊ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ဘုရားသခင္ကို ပစ္ပယ္လာတယ္။ ဖါးေတြနဲ႔ ေနေပ်ာ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖါးထက္ ဆိုးတာေတြ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။
မိသားစုတစု။ သားေလးရဲ႕ ဓါတ္ပံုက ဧည့္ခန္းထက္မွာ ခ်စ္စရာ။ ဒါေပမယ့္ မိဘက ကေလးကို ဂရုမစိုက္။ ေငြပဲ ရွာေနတယ္။ အလုပ္ သိပ္ရႈပ္ၾကတယ္။ “သင္၏ဒုစရိုက္သည္ သင့္ကို ဆံုးမမည္။ သင္၏ေဖါက္ျပန္ျခင္းသည္ သင့္ကို အျပစ္ေပးမည္။ သို႔ျဖစ္၍ သင္၏ဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရားကို စြန္႔ျပစ္ေသာအမႈ၊ ငါ့ကို မေၾကာက္ဘဲ ေနေသာအမႈသည္ မေကာင္းေသာအမႈ၊ ခါးေသာအမႈျဖစ္သည္ကို သိျမင္ရမည္ဟု ေကာင္းကင္ဗိုလ္ေျခအရွင္ ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။” (ေယရမိ ၂း ၁၉) တေန႔ေတာ့ သူတို႔အိမ္က စပါးက်ည္ မီးေလာင္တယ္။ အထဲမွာ ကေလးရွိေနတာကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ စိတ္မေကာင္းစရာ ျဖစ္လာတယ္။
ဗဟၤာဒဒ္က အရက္ေသာက္ေနတယ္။ စစ္တိုက္ရင္း ေသာက္တယ္။ “စပ်စ္ရည္သည္ လွည့္စားတတ္၏။ ေသရက္ေစရက္သည္ ရုန္းရင္းခတ္ျဖစ္ျခင္း အမႈကို ျဖစ္ေစတတ္၏။” (သုတၱံ ၂၀း ၁) အဲဒီမွာ ပိုဆိုးတဲ့ ဒုကၡေရာက္လာတယ္။ ရႈရိစစ္တပ္ႀကီး ရံႈးနိမ့္ရၿပီး ဗဟၤာဒဒ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဒုကၡႀကံဳရတယ္။ အရက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။
တတိယအခ်က္က - မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မွာပါ။ “နက္ျဖန္ေန႔ကို အမွီျပဳ၍ မဝါႂကြားႏွင့္။ တရက္အတြင္းတြင္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္ကို မသိႏိုင္။” (သုတၱံ ၂၇း ၁)
“ဤမွ်ေလာက္ ႀကီးစြာေသာ ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္း တရားကို ငါတို႔သည္ နားမေထာင္ဘဲေနလွ်င္၊ အျပစ္ဒဏ္ႏွင့္ အဘယ္သို႔ လြတ္ၾကလိမ့္မည္နည္း။” (ေဟၿဗဲ ၂း ၃) ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ က်င္းပေနတဲ့ ရက္ေတြမွာပဲ လူေတြဟာ ရုတ္တရက္ မေတာ္တဆမႈေတြနဲ႔ ထာဝရကာလထဲကို ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေရာက္သြားေနၾကတယ္။ မနက္ျဖန္ဟာ မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာတာက ဒီေန႔ ေနာင္တရဖို႔ပဲ။ သခင္ေယရႈကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးဖို႔ပဲ။ ဘုရားသခင္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ မပ်က္စီးေစခ်င္ဘူး။
လူဆိုးေတြ ေသရလည္း ဘုရားသခင္ မေပ်ာ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သည္းမခံႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာတတ္တယ္။ “ထာဝရဘုရားကလည္း ငါ့ဝိညာဥ္သည္ လူတို႔တြင္ အစဥ္မဆံုးမရ။” (ကမၻာ ၆း ၃) ဂတိေတာ္ကေတာ့ “ခမည္းေတာ္သည္ ငါ့အားေပးေတာ္မူသမွ်ေသာ သူတို႔သည္ ငါ့ထံသို႔ လာၾကလိမ့္မည္။ ငါ့ထံသို႔လာေသာသူကို ငါသည္ အလွ်င္းမပယ္။” (ေယာဟန္ ၆း ၃၇) ဘုရားက သူ႔အပိုင္း သူလုပ္ပါတယ္။ သားေတာ္ကို ေစလႊတ္တယ္။ အေသြးသြန္းတယ္။ အျပစ္အတြက္ အဖိုးအခကို ေပးခဲ့တယ္။ ေနာက္တပိုင္းက ကိုယ့္အပိုင္း။ သခင္ေယရႈကို အားကိုးလိုက္ပါ။ “သားေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကို ရ၏” (ေယာဟန္ ၃း ၃၆)
တင္နက္ဆီးျပည္နယ္မွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ကယ္တင္ျခင္းတရား ၾကားရတယ္။ ဆုေတာင္းဖို႔ ေခၚေတာ့ သူ လက္ေႃမွာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေရွ႕ထြက္မလာဘူး။ ေနာက္တေန႔ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး ရုတ္တရက္ ေဆးရံုပို႔ရတယ္။ ေန႔လည္ေလာက္မွာ ဆံုးသြားတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိတာမ်ိဳးပါ။ လူငယ္တေယာက္ ကားတာယာ လဲေနတယ္။ ေပါက္ကြဲၿပီး မ်က္ႏွာကို မွန္တယ္။ ေဆးရံုပို႔ၿပီး ၂ ရက္ အၾကာမွာ ဆံုးတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။ မာနတ္ကေတာ့ လူကို ဘုရားသခင္ထံပါး မခ်ဥ္းကပ္ေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲခိုင္းလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူး။
“ယခုပင္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အခ်ိန္ရွိ၏။ ယခုပင္ ကယ္တင္ရာေန႔ရက္ကာလ ရွိ၏။” (၂ ေကာ ၆း ၂)
(ဒီတရားစကားကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ သခင္ေယရႈခရစ္ကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ အားကိုးဖို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။ ဘဝမွာ ဖါးေတြနဲ႔ ေနာက္တည ထပ္မေနပါနဲ႔ေတာ့။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ဝန္ခံၿပီး၊ သခင္ေယရႈခရစ္ ကားတိုင္မွာ အေသခံေပးတဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းခံႏိုင္ပါၿပီ။)