Monday, February 29, 2016

We must live in the houses we build

ကိုယ္ေဆာက္တဲ့အိမ္

DR. LEE ROBERSON



ဗိသုကာပညာ ေလ့လာဖို႔ နယူးေယာ့ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္တေယာက္၊ ေနာက္ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရး ကန္ထရိုက္တေယာက္ ျဖစ္လာၿပီး ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပဲ ေဒၚလာ သန္းခ်ီ ရလာတယ္။
လမ္းေပၚမွာ အဝတ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ အဖိုးႀကီးတေယာက္ကို ေတြ႕တယ္။ နယူးေယာ့ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ခါစမွာ သူ႔ကို ကူညီဖူးတဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္းဆိုတာ သတိျပဳမိသြားတယ္။ “ဟယ္လို၊ ဂၽြန္း။ ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာ။ ဘယ္မွာေနလဲ?”
အဖိုးႀကီးက ျပန္ေျဖတယ္။
“ခင္ဗ်ား အမ်ိဳးသမီးေရာ ရွိေသလား?”
“ရွိတယ္။”
“ေကာင္းၿပီ။ မနက္ျဖန္ ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ လာေတြ႕မယ္။”
ေနာက္တေန႔ညမွာေတာ့ သူဟာ အခန္းငယ္ေလးတခုမွာ ထိုင္ရင္း အဖိုးႀကီးနဲ႔ သူ႔ဇနီးကို စကားေျပာတယ္။ သူတို႔ အေျခအေနကို ေလ့လာမိၿပီးတဲ့ေနာက္၊ “ခင္ဗ်ား၊ အရက္ျဖတ္၊ ဖဲကစားတာျဖတ္၊ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္၊ ရိုးရိုးသားသား ေနမယ္။ ခင္ဗ်ား မိန္းမကိုလည္း ဂရုစိုက္မယ္ဆိုရင္၊ ဝင္ေငြ ရေအာင္ လုပ္ေပးမယ္။”
ဂၽြန္ သေဘာတူတယ္။
“မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ့ ရံုးခန္းကို လာပါ။ အလုပ္ေပမယ္။” လို႔ လူငယ္က ဆိုတယ္။
ေနာက္တေန႔မွာ ရံုးခန္းကို အဖိုးႀကီး ေရာက္လာတယ္။ လူငယ္က အိမ္ပံုစံနဲ႔ အတိုင္းအတာေတြ ေပးၿပီး ၿမိဳ႕စြန္ ရပ္ကြက္ေလးမွာ ေဆာက္ခိုင္းလိုက္တယ္။
မိတ္ေဆြ အဖိုးႀကီးကို “ကၽြန္ေတာ့အတြက္ ဒီအခ်ိဳးအစားအတိုင္း အိမ္တလံုး ေဆာက္ေပးပါ။ က်သင့္သေလာက္ ေပးပါမယ္။ ေငြကို ဘဏ္မွာ ခင္ဗ်ားနာမည္နဲ႔ ထည့္ေပးမယ္။ ကုန္က်စရိတ္ တြက္လိုက္ပါ။ ခင္ဗ်ားကို လစာေပးမယ္။ အိမ္ေဆာက္လို႔ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့ကို ေျပာပါ။”
အဖိုးႀကီးက အိမ္ေဆာက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္လိုပဲ အက်င့္က မေကာင္းဘူး။ လိမ္တယ္။ အေပါစား ပစၥည္းေတြ သံုးတယ္။ ေဒၚလာရာနဲ႔ခ်ီၿပီး ခိုးတယ္။
အိမ္ၿပီးခ်ိန္မွာ အိမ္အပ္ဖို႔ အေၾကာင္းၾကားတယ္။ လူငယ္က “ကၽြန္ေတာ္ ဒီည ခင္ဗ်ားအိမ္ကို လာမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
အဲဒီညမွာ လူငယ္ဟာ အဖိုးႀကီး လင္မယားနဲ႔ စကားေျပာတယ္။ “မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြလည္းျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ္ နယူးေယာ့ ေရာက္ခါစတုန္းက ပိုက္ဆံရေအာင္ အလုပ္လည္း ေပးခဲ့ဖူးေတာ့ ဒီအိမ္နဲ႔ ေျမကြက္ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခ်င္တယ္။”
လိမ္ညာထားတဲ့ အဖိုးႀကီးဟာ ရွက္သြားၿပီး၊ စိတ္ေၾကကြဲကာ ငိုပါေတာ့တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ လူငယ္က ေမးတဲ့အခါ၊ အဖိုးႀကီးက သူ႔အျပစ္ဝန္ခံၿပီး ေနာက္ထပ္အခြင့္အေရး ေပးပါဦးလို႔ ေတာင္းပန္တယ္။
လူငယ္က “ဂၽြန္း၊ ကၽြန္ေတာ္ ခြင့္လႊတ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ အခြင့္အေရး ေပးပါမယ္။ ခင္ဗ်ား သင္ခန္းစာ ရေလာက္ၿပီနဲ႔ တူပါတယ္။ ခင္ဗ်ား လိမ္လို႔ ခင္ဗ်ား ေဆာက္တဲ့ အိမ္မွာ ခင္ဗ်ားေနရမွာကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး” လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။
ဒီျဖစ္ရပ္ရဲ႕ သင္ခန္းစာကေတာ့ လူဟာ ကိုယ္ေဆာက္တဲ့ အိမ္မွာ ကိုယ္ေနရတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ We must live on the houses we build. ဘုရားသခင္က အသက္တာေတြကို တည္ေဆာက္ဖို႔ ကူညီမစ ေနပါတယ္။ ကိုယ္ဘဝကို ဘယ္လို တည္ေဆာက္ေနသလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။
(From Dr. Lee Roberson’s sermon “Fear Not!”)

Wednesday, February 24, 2016

Dr. Russell Anderson

Dr. Russell Anderson

သမိုင္းတေလွ်ာက္မွာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ လူေတြကို သံုးသလို၊ သူတို႔ေနာက္မွာ ပံပိုးဖို႔ သာမန္လူေတြကိုလည္း သံုးပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေငြေၾကးအားျဖင့္ ကူညီရတာပါ။ Dr. Jack Hyles အတြက္ Russell Anderson ကို ဘုရားေစလႊတ္ေပးတယ္။ ေငြေၾကးနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ ဘုရားေပးတဲ့အစြမ္းက သူ႔မွာ ထူးျခားပါတယ္။
သမိုင္းတေလွ်ာက္ အဦးဆံုး ထင္ရွားတဲ့ အလွဴရွင္တေယာက္ကေတာ့ ဖီလဒဲဖီးယားမွ John Wanamaker ပါ။ ၁၈၀၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားမွာ Chain စတိုးဆိုင္ေတြ အစီအရီ ဖြင့္ၿပီး ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေစခဲ့တယ္။ ဧဝံေဂလိလုပ္ငန္းေတြကို တသက္လံုး ကူညီခဲ့တယ္။ ဖီလဒဲဖီးယားမွာ ၿပိဳပ်က္ေနတဲ့  အႀကီးမားဆံုးအေဆာက္အဦ ပင္ဆယ္ေဗးနီးယား ဘူတာရံုႀကီးကို D. L. Moody ရဲ႕ ေအာင္ျမင္တဲ့ တရားပြဲေတြအတြက္ ဝယ္ေပးခဲ့တယ္။ ေဆးရံုး၊ ဘုရားေက်ာင္း၊ ေကာလိပ္နဲ႔ ဆန္းေဒးစကူးေက်ာင္းေတြ ေဒၚလာ သန္း ၂၀ ဖိုး ေပးလွဴခဲ့တယ္။
ေနာက္တေယာက္က Henry P. Crowell ပါ။ “The Autocrat of the Breakfast Table” – “မနက္စာ ဆရာႀကီး” လို႔ ခ်စ္စႏိုး အေခၚခံရသူပါ။ ငယ္စဥ္က D. L. Moody တရားေဟာတာ ၾကားၿပီးေနာက္ “ငါေတာ့ တရားေဟာဆရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြါးေရးသမားေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘုရားအလိုေတာ္ရွိလို႔ ပိုက္ဆံရွာႏိုင္ရင္ အမႈေတာ္ထဲမွာ သံုးပါမယ္” လို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ ဒီလိုပဲ သူဆုေတာင္းလိုက္တယ္။ အိုဟိုင္အိုးျပည္နယ္၊ ေရဗယ္နာၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ့ အရံႈးေပၚေနတဲ့ ေကြကာစက္ရံုကို ဝယ္လိုက္တယ္။ ဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ေကြကာအုပ္ကို လူေတြ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္သြားတယ္။ Mr. Crowell က ဝင္ေငြရဲ႕ ၆၀ မွ ၇၀ ရာႏႈန္းအထိ အမႈေတာ္အတြက္ ေပးလွဴခဲ့ပါတယ္။
ေျမသယ္စက္ေတြကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ တီထြင္ခဲ့တဲ့ R. G. Letourneau က Forbes မဂၢဇင္း အင္တာဗ်ဴးမွာ ေျပာဖူးတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္တာ ႏွစ္ခု ရွိတယ္။ စက္ေတြ ဒီဇိုင္းဆင္မယ္။ စက္ႏိႈးၿပီး အလုပ္ခိုင္း ၾကည့္မယ္။ ေနာက္တခုက ဧဝံေဂလိကို စက္ႏႈိးၿပီး လူေတြ ေျပာင္းလဲေအာင္ လုပ္တာ ၾကည့္ခ်င္တယ္။” သူေသဆံုးခ်ိန္မွာ တီထြင္မႈ မူပိုင္ခြင့္ ၃၀၀ ေက်ာ္ ပိုင္ဆိုင္ၿပီး၊ သူရဲ႕ ေျမတူးစက္ႀကီးက ေပါင္ ၂၀၀,၀၀၀ ေလးတယ္။ ၃၅ ေပ ေျမအနက္ တူးေျမင္းကို တူးေပးႏိုင္တယ္။ အခ်င္း ၅ ေပ ရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြကို ေရြ႕စိုက္ ေပးႏိုင္တယ္။ ဝင္ေငြရဲ႕  ၉၀ ရာႏႈန္းကို အမႈေတာ္အတြက္ ေပးလွဴရံုသာမက သခင္ေယရႈအေၾကာင္းကို ေနရာတကာမွာ သြားေရာက္ ေဟာေျပာႏိုင္စြမ္း ရွိတယ္။
William Colgate အေၾကာင္းကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္မွာ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ေလးကို ထုပ္ပိုးၿပီး တိုးတက္ရာရွာဖို႔ အိမ္က ထြက္လာခဲ့တယ္။ တူးေျမာင္းသေဘၤာ ကပၸတိန္အဘိုးႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တယ္။ အေဖက မေကၽြးႏိုင္ေတာ့လို႔ အိမ္က ထြက္လာရတယ္။ လုပ္တတ္တာကလည္း ဆပ္ျပာနဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္ပဲ လုပ္တတ္တယ္ လို႔ ေျပာျပလိုက္တယ္။ ကပၸတိန္ အဘိုးႀကီးက ဝီလ်မ္အတြက္ ဒူးေထာက္ ဆုေတာင္းေပးတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္းကို ေျပာျပတယ္။ ကပၸတိန္က “နယူးေယာ့ၿမိဳ႕မွာ ထိပ္တန္း ဆပ္ျပာသူေဌးတေယာက္ ေပၚလာေတာ့မယ္။ မင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။ လူေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ေန။ ရိုးသားပါ။ ဘုရားပိုင္တဲ့အရာ ဘုရားကို ေပးလွဴ။ ဆပ္ျပာအစစ္ကို ထုတ္။ အခ်ိန္အတြယ္၊ အခ်ိဳးအစား မွန္ပါေစ။ ဘုရားေကာင္းႀကီးေပးရင္၊ မင္း သူေဌးျဖစ္လာမယ္။” လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဝီလ်မ္ကိုးလ္ဂိတ္ဟာ ဘုရားအမႈေတာ္အတြက္ ေဒၚလာ သန္းခ်ီၿပီး ေပးလွဴခဲ့ပါတယ္။ 
အမႈေတာ္အတြက္ သန္းခ်ီၿပီး ေပးလွဴတဲ့ သာမန္ယံုၾကည္သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ တကယ္ ထူးျမတ္သူေတြ ျဖစ္ၾကေပမယ့္ သမိုင္းတေလွ်ာက္ အေပးလွဴဆံုးကေတာ့ Russell Anderson ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္အထိ သူဟာ ေဒၚလာ ၃၅ သန္း အမႈေတာ္အတြက္ ေပးလွဴၿပီးပါၿပီ။ သူဟာ Hyles-Anderson ေကာလိပ္ရဲ႕ တစိတ္တပိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၆၂ ခုရဲ႕ တနဂၤေႏြ တမနက္မွာ ေဒါက္တာ အင္ဒါဆင္နဲ႔ မိသားစု First Baptist Church ကို ဘုရားေက်ာင္း လာတက္ၾကတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းအၿပီးမွာ အသင္းသား မုဆိုးမတေယာက္က ေန႔လည္စာ စားဖို႔ စီစဥ္ထားတာ ရွိလား လို႔ ေမးတယ္။ မရွိဘူးဆိုေတာ့ သူနဲ႔ အိမ္မွာ လိုက္စားဖို႔ ေခၚတယ္။ ဒီလို ဂရုစိုက္တာေလးက Dr. Hyles နဲ႔ တသက္တာ မိတ္ေဆြျဖစ္ဖို႔ ဇာတ္လမ္း အစပါပဲ။
၁၉၃၁ ခု၊ ေမ ၁၆၊ ကင္တာကီျပည္နယ္၊ Hunter ဟန္တာၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြါးတဲ့ ေဒါက္တာ ရပ္ဆယ္၊ အင္ဒါဆင္ဟာ ကင္တာကီမွ ေက်ာက္မီးေသြး လုပ္သားတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေဖ ေက်ာက္မီးေသြးသမားနဲ႔ အိမ္အလုပ္ ႀကိဳးစားလုပ္တဲ့ အေမ့မွာ သားသမီး ၆ ေယာက္ရွိတယ္။ ေယာက်ၤားေလး ၄ ေယာက္၊ မိန္းကေလး ၂ ေယာက္။ သားတေယာက္က ငယ္ငယ္မွာ ဆံုးတယ္။ ငယ္ငယ္က ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ စခဲ့ရေတာ့ အလုပ္ႀကိဳးစားရင္ က်မ္းစာနဲ႔အညီ ေနထိုင္သူကို ဘုရားေကာင္းႀကီးေပးတဲ့ စံနမူနာေကာင္း တေယာက္ပါပဲ။
အင္ဒါဆင္မိသားစုဟာ ကင္တာကီေတာင္တန္းေပၚက အခန္း ၃ ခန္းပါ အိမ္မွာ ေနခဲ့ရတယ္။ အခန္း ၃ ခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း ပါတဲ့ အိမ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အခန္း ၃ ခန္းနဲ႔ ေပ ၃၀၀ ေလာက္ရွည္တဲ့ ၿခံျပင္ထြက္တဲ့ လမ္းပါတဲ့အိမ္ပါ။ လွ်ပ္စစ္မီး မရွိဘူး။ မီးအိမ္ကေလး ထြန္းၾကရတယ္။ ရပ္ဆယ္လ္ ငယ္ငယ္က အိပ္ရာဆိုတာ သစ္သားျပားေပၚမွာ ေစာင္တထည္ ခင္းထားတာပဲ ျဖစ္တယ္။
ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ယာခင္းထဲမွာ တေန႔ ဆင့္ ၅၀ နဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ေဆာင္းရာသီမွာ ပိုက္ဆံရဖို႔ ဖ်ံ၊ ႂကြက္၊ ဝက္ဝံေတြ ေထာင္ဖမ္းရတယ္။ အေရခြံကိုေတာ့ Sear (သို႔) Montgomery ရပ္ကြက္မွာ သြားေရာင္းရတယ္။ မနက္ ၄ နာရီ၊ ၅ နာရီမွာ ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ စစ္ဖို႔ အိပ္ရာထရတယ္။ အလုပ္ႀကိဳးစားရမယ္၊ ပိုက္ဆံရဖို႔ ဘာမဆို လုပ္မယ္ဆိုတာ ရပ္ဆယ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက နားလည္ေနပါၿပီ။
လႊစက္မွာ အလုပ္လုပ္ဖူးသလို၊ ေတာင္ေပၚမွာ သစ္ခုတ္သမားလည္း လုပ္ရတယ္။ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ျမည္းအိုႀကီး တေကာင္ ဝယ္လိုက္ေတာ့ အလုပ္မွာ အေထာက္အကူျပဳတယ္။ အသံုးက်တယ္။ ဒါနဲ႔ တေန႔ ၂ ေဒၚလာ ရလာတယ္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝမွာ စေနေန႔တိုင္း ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ရတယ္။ တခါတရံ ညေနဖက္ေတြမွာ လုပ္ရတယ္။ တေန႔ ၂ ေဒၚလာရတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ၆ ႏွစ္ လုပ္တယ္။
၁၉၅၅ မွာ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းမွ ထြက္ၿပီး၊ မီခ်ီဂန္ျပည္နယ္၊ Ypsilanti ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းတယ္။ အဲဒီမွာ အလုပ္ ၂ ခု လုပ္ရတယ္။ အထပ္သား နံရံေဆးသုတ္နည္း သင္ရတယ္။ အဆက္ေတြမွာ တိပ္ကပ္ရတယ္။ တနာရီ ၁ ေဒၚလာခြဲ ရတယ္။ တေန႔ ၁၂ နာရီ လုပ္ရေလ့ရွိတယ္။ ၁၉၅၇ မွာေတာ့ ရပ္ဆယ္နဲ႔ လူတစုဟာ တေယာက္ ေဒၚလာ ၅၀၀ စီ ထည့္ဝင္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ နံရံကပ္ လုပ္ငန္း Drywall တည္ေထာင္ၾကတယ္။
အလုပ္ကိုပဲ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ရပ္ဆယ္ဟာ ၁၉၅၈ မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ အခ်ိန္ယူလိုက္ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္က ခရစ္ယာန္ မဟုတ္ေပမယ့္ ခရစ္ယာန္မိန္းကေလး Maxine Ramsey လက္ထပ္ဖို႔ စီစဥ္တယ္။ မိန္ကေလးဖက္က ဆရာက လက္ထပ္မေပးလို႔ ရပ္ဆယ္က ဆဲတယ္။ တျခားမွာပဲ လက္ထပ္ရေတာ့တယ္။
အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္ ရပ္ဆယ္က ဇနီးသည္ကို အသင္းေတာ္ထဲက ဆြဲထုတ္ဖို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားတယ္။ မရဘူး။ မိန္ကေလးက သူ႔ဘာသာဖက္ မဆြယ္သမွ်ေတာ့ အလိုက္သင့္ေနဖို႔ ရပ္ဆယ္ သေဘာေပါက္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရပ္ဆယ္ဟာ ဇနီးသည္နဲ႔ Sunday school တက္လာၿပီး၊ ၁၉၅၉ မွာ ခရစ္ေတာ္ကို လက္ခံလာတယ္။ ေငြေၾကးအဆင္မေျပခ်ိန္မွာပင္ ဆယ္ဖို႔တဖို႔ ေပးလာတယ္။ ၂၀ %၊ ၃၀ %  တိုးေပးလာရင္း ၁၉၇၀ မွာ ၅၀% ေပးလာတယ္။ ၁၉၉၉ တႏွစ္တည္းမွာပဲ အမႈေတာ္အတြက္ ေဒၚလာ ၁၁ သန္း ေပးလွဴခဲ့တယ္။
ေနာက္ေတာ့ မီခ်ီဂန္ျပည္နယ္ကို ေျပာင္းေရြ႕ၿပီး အိမ္ရာေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္တယ္။ သူအသက္ႀကီးရင္ အနားယူမယ့္ အိမ္ခန္းမ်ိဳး ၁၀ ခန္း ေဆာက္လိုက္တယ္။ သူသက္ေသခံတာက “ပထမ ၁၀ ခန္းမၿပီးခင္၊ အကုန္ဝယ္သြားရင္၊ ေျမထပ္ဝယ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ၁၀ ခန္း ထပ္ေဆာက္မယ္။ ပထမ ၁၀ ခန္း ေဆာက္ဖို႔ လူတေယာက္ ငွါးတယ္။ ဘဏ္က ေဒၚလာ ၆၀,၀၀၀ ေခ်းၿပီး၊ အဲဒီလူကို အိပ္ထဲက ၅,၀၀၀ ေပးတယ္။ ဒုတိယ ၁၀ ခန္းတြဲမွာေတာ့ ဘဏ္က ေဒၚလာ ၆၅,၀၀၀ ေခ်းတယ္။ ေဆာက္ၿပီးေတာ့ လက္ထဲမွာ ေဒၚလာ ၃,၀၀၀ က်န္တယ္။ ဒါနဲ႔ ေငြထပ္ေခ်းၿပီး ေနာက္ ၅ ခန္း၊ ေနာက္ထပ္ ၁၅ ခန္းနဲ႔ ေဆာက္လိုက္တာ အခန္း ၆၀ ျဖစ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့ ၁၀ ခန္းပဲ ေဆာက္ခ်င္တာပါ။ ဘုရားက ၆၀ ျဖစ္ေစတယ္။ အခန္း ၆၀ ေဆာက္ၿပီးတဲ့အခါ လက္ထဲမွာ ေဒၚလာ ၂၅,၀၀၀ က်န္တယ္။ အေႂကြးကင္းတယ္။ ဘဏ္ကို ဘယ္လိုသံုးရမယ္ဆိုတာ ဘုရားသင္ေပးတာပါ။”
ခရစ္ယာန္သမိုင္းမွာေတာ့ ေဒါက္တာ အင္ဒါဆင္ဟာ ဧဝံေဂလိတရားအတြက္ တျခားသူေတြထက္ ပိုေပးလွဴခဲ့သူပါ။ ကမၻာတဝန္းမွာ အသင္းေတာ္မ်ားစြာ၊ ေကာလိပ္ေက်ာင္းမ်ားစြာကို စတင္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဧဝံေဂလိတရားအတြက္ မရပ္ေသးဘူး။ အေမရိကန္ျပည္တဝန္းမွာ သူနဲ႔အတူ တရားေဟာဖူးပါတယ္။ သူဟာ ကိုယ္တိုင္က ကယ္တင္ျခင္းတရားကို သက္ေသခံသူျဖစ္သလို၊ ယံုၾကည္ျခင္းတရားကို ကြယ္ကာသူလည္း ျဖစ္တယ္။ fundamentalism က်မ္းစာေက်ာင္းမ်ားေတြ စာေတြ႕မွာ နစ္ျမဳပ္ေနတာကို သူလက္မခံဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို သူ႔ မိတ္ေဆြလို႔ ေခၚတယ္။ ဒီေခတ္လူငယ္ကို အရင္ေခတ္က ဘုရားအမႈေတာ္ေဆာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ျပန္ခ်ိတ္ဆက္ေပးေနသူပါ။
Dr. Hyles ကို Dr. Anderson ေလာက္နားလည္တဲ့သူ ရွားတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ သူ႔စိတ္ကို သိတယ္။ လူငယ္ေတြကို သင္ေပးခ်င္တဲ့ အာသီသကိုလည္း နားလည္တယ္။ သူ႔မိတ္ေဆြ Dr. Hyles ရဲ႕ အေမြကို ဆက္လက္ ျမင္ေနခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူတေယာက္ျဖစ္တယ္။ Dr. Jack Hyles ေသေပမယ့္လည္း သူ႔မိတ္ေဆြက သူ႔ဆႏၵေတြကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖၚဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။ သူ႔မိတ္ေဆြ Dr. Hyles သူလုပ္ခဲ့သမွ်၊ ေနာင္လုပ္ဦးမယ့္အရာေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ အခုေရးတဲ့စာအုပ္ “When Principle was King” ဟာ Dr. Russell Anderson ကို ရည္ရြယ္ေရးသားပါတယ္။
Dr. Bob Gray, Sr.