Saturday, June 8, 2013

11. WHY BELIEVERS HAVE TROUBLE ယံုၾကည္သူေတြ ဒုကၡ ေရာက္ရျခင္း (BREAD FOR BELIEVERS)

Dr. Curtis Hutson

------------------------------------------------------------------------------------
အခန္း ၁၁
------------------------------------------------------------------------------------
 ႐ွင္ေယာဟန္ အခန္းႀကီး ၁၆ း ၃၃ မွာ သခင္ေယ႐ႈက - - -
“သင္တို႔သည္ ေလာက၌ ဆင္းရဲဒုကၡကို ခံရၾကလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း မစိုးရိမ္ၾကႏွင့္။ ငါသည္ ေလာကကိုေအာင္ၿပီဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။”
ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးခ်ိန္မွာ အေမးခံရတဲ့ ေမးခြန္းေတြထဲက တခုကေတာ့ “ယံုၾကည္သူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္သလဲ?” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ ေမးသမွ် ေျဖႏိုင္တယ္လို႔ မေျပာလိုေပမယ့္  တခ်ဳိ႕အရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လာၿပီ။
ေယာဟန္ ၁၃ မွာ သခင္ဘုရားဟာ တပည့္ေတာ္ေတြရဲ႕ ေျခကိုေဆးေပးတယ္။ အငယ္ ၆ မွာ ေပတ႐ုက “သခင္  ကၽြန္ေတာ့ေျခကို ေဆးမလို႔လား?” လို႔ ေမးတယ္။ “ငါ ဘာလုပ္သလဲဆိုတာ မင္းအခုမသိေသးဘူး။ ေနာက္မွ သိလာလိမ့္မယ္။”
အခု သိရတာေတြ႐ွိသလို ေနာက္မွ သိလာမွာေတြလည္း ႐ွိတယ္။ အခု နားလည္ထားတာေတြဟာ ငယ္တုန္းက မသိခဲ႔ဘူး။ အခုလဲ နားမလည္တာေတြ ႐ွိပါေသးတယ္။ ေသတဲ႔အထိ နားမလည္တာေတြ ႐ွိလွ်က္နဲ႔ပဲ ခရစ္ေတာ္ထံ ဝင္စားရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဝင္စားၿပီး ခရစ္ေတာ္နဲ႔ ထာဝရေနရတဲ့အခါ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္တိ႔ု သိသြားလိမ္႔မယ္။
တခ်ဳိ႕က “ေကာင္းကင္ေရာက္ရင္ သခင္ဘုရားကို ေမးခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္” လို႔ ေျပာတာၾကားဖူးတယ္။ ေကာင္းကင္ေရာက္ရင္ ေမးဖို႔မလိုေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကို သူတပါးသိသလို သိေနၿပီ။ သခင္ဘုရားနဲ႔လည္း တူေနၿပီ။ အရာအားလံုး အေျဖ႐ွိေနၿပီ။ “ယခုတြင္ ငါတို႔သည္ မွန္အားျဖင္႔ ရိပ္မိလ်က္သာေနၾက၏။ ထိုအခါမူကား၊ မ်က္ေမွာက္ထင္ထင္ ျမင္ရၾကလိမ္႔မည္။ ယခုတြင္ ငါအသိအျမင္ မစံုမလင္ျဖစ္၏။ ထိုအခါမူကား၊ သူတပါးသည္ ငါ့ကို သိသကဲ့သို႔ ငါသိရလိမ့္မည္။”
ဒီမနက္  “ယံုၾကည္သူေတြ ဘာေၾကာင္႔ဒုကၡ ေရာက္လဲ?” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကို ေျဖသြားပါမယ္။ အခု မလိုအပ္ေသးရင္လဲ ေနာင္မွာ လိုလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္၊ မွတ္စုယူၿပီး သိမ္းထားပါ။ ေနာင္မွာ လိုလာပါလိမ့္မယ္။

၁။ ဒုကၡဆိုတာ ဆံုးမျခင္းပါ - Trouble  is  Chastening.

ပထမအေၾကာင္းရင္းက ဒုကၡဆိုတာ တစ္ခါတရံမွာ ဘုရားသခင္ ဆံုးမတာျဖစ္တယ္။
အိုကလာဟိုးမားျပည္နယ္ Tulsa ၿမိဳ႕က လူတစ္ေယာက္က “ဆရာယံုသလို ကၽြန္ေတာ္ယံုရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္းသြားၿပီး အဲဒီလိုပဲ အသက္႐ွင္မယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ထာဝရလံုျခံဳမွဳကို ယံုၾကည္တယ္။ ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ အားကိုးရင္ ထာဝရကယ္တင္ျခင္းရတယ္။ ဒါဟာ က်မ္းစာခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးအေပၚ အေျခခံထားတာပါ။ ေယာဟန္ ၃ း၃၆ မွာ  “သားေတာ္ကို ယံုၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကိုရ၏။”  ဒီက်မ္းခ်က္က အဆံုးမ႐ွိတဲ့ အသက္ကို ရတယ္လို႔ အေသအခ်ာ ေျပာျပေနပါတယ္ ထာဝရအသက္ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္ သန္ဖက္ခါ ျပန္ဆံုး႐ွႈံးသြားမွာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလို ကယ္တင္ျခင္း ျပန္မဆံုးဘူး ၊ ထာဝရလံုျခံဳတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္တာကို သူသိတဲ့အတြက္  အဲဒီ အမွဳေတာ္ေဆာင္ လုပ္ေနတဲ့သူက  “ဆရာယံုသလို ကၽြန္ေတာ္ယံုရင္ အဲဒီလိုပဲ အသက္႐ွင္ေတာ့မွာေပါ႔။”လို႔ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ “သြားၿပီးေတာ့ ဇာတိ ကိုယ့္အလိုအတိုင္း ေနမယ္။ ေနခ်င္သလို ေနမယ္။ ေပ်ာ္မယ္၊ ပါးမယ္၊ အျပစ္ျပဳမယ္။” လို႔ သူဆိုလိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ စိတ္သေဘာပဲ ႐ွိပါရဲ႕လား?” လို႔ ေတြးမိတယ္။ က်မ္းစာက အသစ္ေမြးဖြားၿပီး သူေတြဟာ ဘုရားရဲ႕ စိတ္သေဘာရၾကတယ္။ စိတ္သေဘာအသစ္ေၾကာင့္ စိတ္ဆႏၵ အသစ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။
D. L. Moody က “ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ခ်င္သေလာက္ ေသာက္မယ္။ ဆဲခ်င္သေလာက္ ဆဲမယ္။ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ အကုန္သြားမယ္” လို႔ ေျပာေတာ့ ….. “ဆရာ Moody, ဆရာ အဲဒီလိုလုပ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ဘူး” လို႔ ၾကားျဖတ္ေျပာပါတယ္။ Moody က “လုပ္မယ္။ ငါလုပ္မယ္။” လို႔ ေျဖတယ္။ “အထိတ္တလန္႔ဗ်ာ၊ အရမ္းအံ့ဩတယ္။ ဆရာေသာက္တာ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕ဖူးပါဘူး။”
 “ငါ မေသာက္ပါဘူး။”
 “ဆရာ ဆဲတာလည္း မၾကားဖူးပါဘူး။”
 “ငါမဆဲပါဘူး။”
 “ဒါနဲ႔ ေသာက္ခ်င္သေလာက္ ေသာက္မယ္ဆို?”
“ငါေျပာတယ္ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ငါမွ မေသာက္ခ်င္၊ မဆဲခ်င္၊ ႐ုပ္႐ွင္ေတြ သြားမၾကည့္ခ်င္ပဲ။” လို႔ Moody က ေျဖပါတယ္။
ထူးျခားမွဳက ဒီအခ်က္ပါပဲ။ အသစ္ေမြးဖြားၿပီးရင္ သူေနခ်င္တဲ့ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ သူေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အထဲမွာ ဘုရားသခင္က အသစ္ေသာ သဘာဝကို ထည့္ေပးထားတယ္။ အသစ္ေသာ စိတ္ဆႏၵေတြ ျဖစ္လာေစတယ္။
တရားေဟာဆရာျဖစ္ၿပီး၊ ထာဝရလံုျခံဳမွဳကို ယံုၾကည္ပါလ်က္နဲ႔ ေနခ်င္သလို ေနမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထား႐ွိတဲ့ လူရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ သံသယ ျဖစ္တယ္။ သူ႔စကားအရ သူ႔မွာ အသစ္ေသာသဘာဝ မ႐ွိတာ ထင္႐ွားေနတယ္။ သူ႔ဆႏၵကလည္း မွားေနတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးရင္ အျပစ္လုပ္ႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ပယ္ထားလို႔ မရျပန္ဘူး။
ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြညက ဒီမွာတရားေဟာေတာ့ ေလာကီဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေနႏိုင္ေသးတယ္။ ဇာတိဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေနႏိုင္ေသးတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေခတ္သစ္အယူ ယူသူထက္ေတာင္ နည္းနည္း ဇာတိ ပိုဆန္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဇာတိဆန္တယ္ ဆိုတာက အျပဳအမူကို ေျပာတာပါ။ ေခတ္သစ္အယူ ယူသူဆိုတာက ယံုၾကည္မွဳကိုေျပာတာပါ။ အဓိကခံယူခ်က္ေတြ လြဲမွားၿပီး၊ ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းေနမယ့္အစား၊ အဓိကတရားေတြ မွန္ကန္ၿပီး ေလာကီနည္းနည္း ပိုဆန္တဲ့ ကယ္တင္ျခင္း ရသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတာမွ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရားဟာ လူကိုမကယ္ႏိုင္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ မကယ္ႏိုင္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့ထံ လာလည္တဲ့ တရားေဟာဆရာ တစ္ေယာက္က “ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ေကာင္းေကာင္း နားလည္ခဲ့ရဲ႕လား?” လို႔ ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ ဇာတိယံုၾကည္သူဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ႐ွင္းျပမေနေတာ့ပဲ၊ ထြက္ပဲလာခဲ့ပါတယ္။
အခု ဒီအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးသူ တစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ဘဝကို ဇာတိအလို ဆႏၵထဲမွာ လံုးဝ အပ္ႏွံမိသြားႏိုင္ပါတယ္။ ၁ေကာ ၃း ၁ မွာ ႐ွင္ေပါလုက “ညီအစ္ကိုတို႔ ၊ အထက္က ငါသည္ ဝိညာဥ္လူတို႔အား ေဟာေျပာသကဲ့သို႔  သင္တို႔အား ေဟာေျပာရေသာ အခြင့္မ႐ွိဘဲ၊ ဇာတိပကတိလူတို႔အား၎၊ ခရစ္ေတာ္၌ သူငယ္ကေလးတို႔အား၎၊ ေဟာေျပာသကဲ့သို႔ ေဟာေျပာရ၏။” ဇာတိယံုၾကည္သူကို ညီအကိုလို႔ ေျပာထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ႐ွင္ေပါလုက မယံုၾကည္သူကို ညီအကိုလို႔ မေခၚဘူး။ ဘုရားသခင္ဟာ လူအားလံုးရဲ႕ အဖမဟုတ္တာ သူသိတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ စၾကၤ၀ဠာတစ္ခုလံုးရဲ႕အဖ၊ လူသားအားလံုးရဲ႕ အဖလို႔ ေခတ္သစ္အယူ ယူသူေတြ ယံုၾကည္သလို ႐ွင္ေပါလု မယံုဘူး။ ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ဘုရားသားျဖစ္ရတယ္လို႔ပဲ သူယံုၾကည္တယ္။
“က်မ္းခ်က္ျပပါ။” ဆိုရင္ ဂလာတိ ၃း၂၆ မွာ ႐ွင္ေပါလုက “အဘယ္သို႔နည္းဟူမူကား၊ သင္တို႔အေပါင္းသည္ ေယ႐ႈခရစ္ကို ယံုၾကည္သျဖင့္ ဘုရားသခင္၏သားျဖစ္ၾက၏။” ခရစ္ေတာ္ကို အားကိုးလို႔ ဘုရားသား ျဖစ္ရတယ္။ ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္တဲ့ ဘုရားသားေတြသာ စစ္မွန္တဲ့ ညီအကိုလို႔ ႐ွင္ေပါလု ယံုတယ္။ ကယ္တင္ျခင္းမရဘဲ ညီအကိုလို႔ သူေခၚေလ့မ႐ွိဘူး။ ၁ေကာ၃ မွာ ေကာရိႏ ၱဳၿမိဳ႕က လူေတြကို “ညီအကိုတို႔၊ ငါသည္ ဝိညာဥ္လူတို႔အား ေဟာေျပာသကဲ့သို႔ သင္တို႔အား ေဟာေျပာရေသာအခြင့္မ႐ွိဘဲ၊ ဇာတိလူတို႔အား ေျပာသကဲ့သို႔ ေျပာရ၏။” ဇာတိယံုၾကည္သူကို ညီအကိုလို႔ သူသေဘာထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ သန္႔႐ွင္းေသာဝိညာဥ္ေတာ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မွဳကို အၿမဲတမ္း လိုက္ေလွ်ာက္ရဲ႕လား? တနလၤာ၊ အဂၤါ၊ ဗုဒၶဟူး၊ ၾကာသပေတး၊ ေသာၾကာ၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ တစ္ပတ္လံုးလံုး၊ တစ္လလံုးလံုး၊ တစ္ႏွစ္လံုးလံုး၊ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီးခ်ိန္ကစၿပီး၊ ၁၀၀% ျပည့္လို႔ ဆိုတာပါ။ “ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ်ဟာ ဝိညာဥ္ေတာ္ႏွိဳးေဆာ္လို႔ပါ။” လို႔ ေျပာႏိုင္သလား? ကၽြန္ေတာ့လို မတည္မၾကည္ တရားေဟာဆရာတေယာက္ ဝန္ခံသလို၊ ဇာတိသေဘာနဲ႔ လုပ္တာေတြလည္း ႐ွိတာေပါ႔လို႔ ဝန္ခံႏိုင္မလား? ဇာတိသေဘာနဲ႔ လုပ္မိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္ အေတာအတြင္းမွာ ဇာတိယံုၾကည္သူ ျဖစ္ေနၿပီေပါ႔။ ဒီအခ်က္ဟာ ကယ္တင္ျခင္း ရေပမယ့္ ဇာတိသေဘာ ႐ွိေနႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ျပေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံုးမျခင္းမခံရဘဲ ဇာတိဆန္ေနဖို႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ေဟၿဗဲ ၁၂း ၆ မွာ “ထာဝရဘုရားသည္ ခ်စ္ေတာ္မူေသာသူကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္၏။ လက္ခံေတာ္မူသမွ်ေသာ သားတို႔ကို ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူတတ္၏ဟု သူငယ္တို႔ကို ဆိုသကဲ့သို႔၊ သင္တို႔ကိုေျပာဆိုေသာ ဩဝါဒစကားကို ေမ့ေလ်ာ့ၾကသေလာ့။ သားအေပါင္းတို႔သည္ ခံတတ္ေသာ ဆံုးမျခင္းကို သင္တို႔သည္ မခံဘဲေနလွ်င္၊ သားရင္းမဟုတ္၊ မင္းဦးမင္းလြင္ရေသာ သားျဖစ္ၾက၏။”
ဘုရားသားျဖစ္ရင္၊ စည္းေဖာက္မိရင္ ဆံုးမပါလိမ့္မယ္။ အေဖက သားကို ဆံုးမသလို ဆံုးမတာပါ။ အျပစ္သားလို႔ သေဘာမထားဘဲ၊ သားတစ္ေယာက္လို သေဘာထားပါ။ ယံုၾကည္သူရဲ႕ဘဝမွာ အဂၤလိပ္အကၡရာ “C” ႏွစ္ခု အၿမဲျဖစ္ပ်က္ေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကယ္တင္ျခင္း ရၿပီးရင္ ေျပာင္းလဲပါတယ္။ Changed အျပဳအမူ ေျပာင္းလဲတာပါ။ မေျပာင္းလဲရင္ ဆံုးမခံရပါတယ္။ Chastisement ဆံုးမျခင္းကို ခံယူရင္ သားလို သေဘာထားပါတယ္။ စည္းအျပင္ဖက္ ေရာက္သြားတဲ့ ယံုၾကည္သူတိုင္းကို ျပန္ေခၚထားဖို႔ ဆံုးမတာပါ။
သန္႔႐ွင္းေတာ္မူျခင္းကို အေမြခံေတြ ျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ ဆံုးမေပးရတယ္လို႔ ေဟၿဗဲဩဝါဒစာမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
အိုကလာဟိုးမားျပည္နယ္ Tulsa ၿမိဳ႕ႏိုးထမွဳ၊ ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုမွာ သင္းအုပ္ဆရာက “လူတေယာက္အတြက္ ဆုေတာင္းေပးၾကစို႔။ သူ သိပ္နာမက်န္း ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ညတိုင္း ေျပာတယ္။ အဲဒီလူ ဘုန္းေတာ္ဝင္စားသြားၿပီဆိုတဲ့ သတင္းကိုလည္း သင္းအုပ္က ေန႔တိုင္း ေျမွာ္လင့္ေနတယ္။ သင္းအုပ္က အဲဒီလူကို သြားေျမာ္ေတာ့ “ဘာေၾကာင့္ ေနမေကာင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ဆရာ။ ဘုရား ႐ိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေသရင္ အ႐ိုက္ခံရတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္လို႔ လူေတြကို ေျပာျပႏိုင္ပါတယ္။” လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဒီပရိသတ္ထဲက ခရစ္ယာန္ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဘဝမွာ ဒုကၡေတြ တစ္ခါမက ဘာ့ေၾကာင့္ႀကံဳသလဲလို႔ သတိထားမိၾကရဲ႕လား? ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြက လက္ညိဳးထိုး မလြဲ႐ွိေနတယ္။ ဘာေၾကာင္႔ ဒုကၡေရာက္သလဲ? ဘာေၾကာင့္ ေဝဒနာေတြ ခံစားၾကရလဲ? ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ေလာကီသားေတြနဲ႔ အတူ အျပစ္စီရင္ျခင္းမခံရဖို႔ ဆံုးမေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁ေကာ ၁၁း ၃၀ မွာ “ထို႔အေၾကာင္းေၾကာင့္၊ သင္တို႔တြင္ အားနည္းေသာသူ၊ မက်န္းမမာေသာသူ အမ်ား႐ွိၾက၏။ ေသေသာသူ အမ်ားလည္း ႐ွိၾက၏။” ဆက္ၿပီးေတာ့ “ငါတို႔သည္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ စစ္ေၾကာစီရင္လွ်င္၊ စစ္ေၾကာစီရင္ေတာ္မူျခင္းႏွင့္ ကင္းလႊတ္ၾကလိ္မ့္မည္။ စစ္ေၾကာစီရင္ေတာ္မူျခင္းကို ခံရၾကေသာအခါ၊ ေလာကီသားတို႔ႏွင့္အတူ အျပစ္စီရင္ျခင္းႏွင့္ ကင္းလြတ္မည္ အေၾကာင္း ဆံုးမေတာ္မူျခင္းကို ခံရၾက၏။”
ဒါ႔ေၾကာင့္ အသစ္ေမြးဖြားၿပီးမွ စိတ္လိုလက္ရ အျပစ္ျပဳရင္ ဆံုးမခံရေတာ့မယ္။ မခ်စ္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္လို႔ပါ။ ေလာကီ အေဖေတြေတာင္မွ “မင္းကို ငါ႐ိုက္မိေတာ႔မယ္။ ခ်စ္လို႔ ႐ိုက္ေတာ့မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္” လို႔ ေျပာတာ ၾကားဖူးမွာပါ။ ႀကံဳလည္း ႀကံဳဖူးၾကမွာပါ။ မႀကံဳဖူးရင္လည္း ႀကံဳဖူးသင့္ပါတယ္။ မိဘတိုင္းဟာ သားသမီးကို ခ်စ္လို႔႐ိုက္ရတယ္။ ဆံုးမရတယ္လို႔ ေျပာျပသင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့အေဖက “မင္းနာသလို ငါလည္းနာတယ္။” လို႔ ေျပာျပေလ့ ႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း “ကၽြန္ေတာ္နာသလို အေဖ နာခ်င္နာမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ နာတဲ့ေနရာခ်င္းေတာ့ ဘယ္တူပါ႔မလဲ? လို႔ ေတြးေလ့႐ွိပါတယ္။ ေနခ်င္သလိုေနလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ကယ္တင္ျခင္းရရင္၊ ေနခ်င္သလို မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္ဒုကၡ ေရာက္တတ္တယ္။ ဘုရားသခင္ ျပန္ဆြဲေခၚမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကယ္တင္ျခင္းရတယ္ ဆိုၿပီး၊ စိတ္လိုလက္ရ၊ က်င့္သားရရ၊ သေဘာက်က် ဆက္တိုက္ အျပစ္လုပ္ၿပီး ဆံုးမ မခံရေသးရင္၊ ကယ္တင္ျခင္းရ မရ ျပန္စစ္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ။

၂။ ဒုကၡဆိုတာ သြန္သင္ေပးျခင္းပါ။ Trouble is  Conditioning.

ဒုကၡဆိုတာ ဆံုးမျခင္းေၾကာင့္သာ မဟုတ္ဘူး၊ တခါတရံမွာ သြန္သင္ေပးတာလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ၂ေကာ ၁း၄ မွာ “ငါတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္အားျဖင့္ ကိုယ္တိုင္သက္သာျခင္း ႐ွိသကဲ့သို႔၊ ဆင္းရဲျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ခံရေသာသူတို႔အား သက္သာေစႏိုင္မည္ အေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔၌ ဘုရားသခင္သည္ ငါတို႔အား သက္သာေစေတာ္မူ၏။” တခါတရံမွာ ဒုကၡေရာက္ရတာဟာ တျခားသူေတြအတြက္ ေကာင္းႀကီးေပးတဲ့ အသက္တာတခုျဖစ္ေအာင္ သြန္သင္ေပးေနတာပါ။ တခါတရံမွာ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာဟာ ဒုကၡအျဖစ္ ႐ုပ္ဖ်က္ၿပီး ဝင္လာတတ္ပါတယ္။
ကေလးအေမ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ဖတ္ရဖူးတယ္။ တေယာက္က သားဆံုးသြားတယ္။ ေနာင္ႏွစ္ အေတာ္ၾကာေတာ့ ေနာက္တေယာက္က သားဆံုးျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ အရင္သားဆံုးဖူးတဲ့ ကေလးအေမထံ ႏွစ္သိမ့္မွဳရဖို႔ သြားတယ္။ “႐ွင့္မွာ သားဆံုးဖူးတယ္။ ကၽြန္မႀကံဳေနရတာ ႐ွင္သိတယ္။ ကၽြန္မ ခံစားေနရတာ ႐ွင္သိတယ္။ ႐ွင္ကၽြန္မကို ကူညီႏိုင္မွာပါ။” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ပထမကေလးအေမဟာ သူကိုယ္တိုင္ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳခဲ့ဖူးလို႔ ကူညီႏိုင္တယ္။ ႏွစ္သိမ့္ႏိုင္ပါတယ္။
ကိုယ္ေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္း ကိုယ္နားမလည္ပဲနဲ႔ သူမ်ားကို ေဝမွ်ခံစားေပးဖို႔ဆိုတာ နည္းနည္းခက္ပါတယ္။
အေမေသတဲ့ အသုဘေတြမွာ ခဏခဏ တရားေဟာဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ အေမမဆံုးခင္မွာ ကိုယ့္ေ႔႐ွမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူဟာ ဘယ္လို ခံစားေနရလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ဘူး။ အေမ ဘုန္းေတာ္ဝင္စားေတာ့မွ၊ အမွန္တကယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္လာတယ္။ သူ ဘယ္လိုခံစားရသလဲ? ရင္ထဲမွာ ဘယ္လို ဟာသြားသလဲ? သူ႔အေတြးေတြထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနမလဲ? ဘာေတြ ေတြးေနမလဲ? ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိလာတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ခံစားဖူးၿပီေလ။
ဒုကၡေရာက္တဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင္ အံ့ဘြယ္နည္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အသံုးျပဳႏိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးေနတာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
ဒီတပတ္အတြင္းမွာ “ဘုရားသခင္၊ အသက္တာမွာ ဘုရားတန္ခိုးေတာ္ခံစားရဖို႔၊ သူတပါးအတြက္ ေကာင္းႀကီးျဖစ္ေစဖို႔ အတြက္ဆိုရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားသခင္ ေပးလႊတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ခံယူပါမယ္။” လို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။ A. J. Gordon ရဲ႕ ဆုေတာင္းခ်က္လိုပဲ “ဘုရားသခင္၊ ကၽြန္ေတာ့ကို ျပည့္ဝ စံုလင္ေစပါ။” လို႔ ဆုေတာင္းလာမိတယ္။ အခ်ိန္ကနည္းၿပီး၊ လုပ္စရာတာဝန္ေတြက သိပ္မ်ားေနတယ္။ ေသၿပီး၊ မရဏာႏိုင္ငံ သြားေနရတဲ့ ဝိညာဥ္အေရအတြက္က မေရတြက္ႏိုင္၊ မခန္႔မွန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားေနတယ္။ ခရစ္ေတာ္အတြက္ နည္းနည္းပဲ ရတယ္။
 Tulsa တူဆာၿမိဳ႕ကေန Atlanta အက္တ္လန္တာၿမိဳ႕ကို ေလယာဥ္စီးၿပီး ျပန္လာေတာ့  ၿမိဳ႕ေတြ ျဖတ္ပ်ံသန္း လာတယ္။ “ဒီတိုင္းျပည္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္က က်မ္းစာသြန္သင္ခ်က္ေတြကို သိၿပီး၊ လူေတြကို ကူညီမစႏိုင္မယ့္ ခံယူေလ့က်က္ထားသူေတြ႐ွိဖို႔ က်မ္းစာဦးထိပ္ထားတဲ့ ဝိညာဥ္ကယ္တင္တဲ့ အသင္းေတာ္တပါးစီ  ၿမိဳ႕တိုင္းၿမိဳ႕တိုင္းမွာ ႐ွိေနဖို႔ပဲ” လို႔ ေတြးမိတယ္။ ေလာကႀကီးဟာ ဝမ္းနည္းေနသူေတြ၊ ေျမာ္လင့္ခ်က္မဲ့ သူေတြ၊ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ေနသူေတြ၊ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေရာဂါရေနသူေတြနဲ႔ ျပည့္ေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ အေျဖကေတာ့ သူတပါးကို ကူညီဖို႔ ျပင္ဆင္ ေလ့က်က္ထားသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
 Dr. George W. Truett ဟာ ဟို တေခတ္က တရားေဟာဆရာႀကီး တပါးပါ။ တကၠဆပ္ျပည္နယ္ ဒါးလပ္စ္ၿမိဳ႕ ပထမ ႏွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ရဲ႕  ေက်ာ္ၾကားတဲ့ သင္းအုပ္ဆရာတပါးပါ။ သူ႔တရားေတြ ယူေဟာေနၾကတုန္း၊ သူ႔ ဥပမာေတြလည္း ယူသံုးေနၾကတုန္းပါဘဲ။ Dr. Truett  ဟာ အမဲလိုက္ရင္း သူ႔မိတ္ေဆြကို မွားပစ္မိသြားပါသတဲ့။ အဲဒီေၾကကြဲစရာ ျဖစ္ရပ္ေနာက္ပိုင္းမွာ Dr. Truett ဟာ တခါမွ ၿပံဳးေလ့မ႐ွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ သူၿပံဳးသလား၊ မၿပံဳးသလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး၊ ဒီျဖစ္ရပ္ကို ႀကံဳရၿပီးေနာက္မွာေတာ့ အရင္က တရားေဟာတာနဲ႔ မတူေတာ့တာေတာ့ အမွန္ပဲလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။
Dr. B. R. Lakin ဟာလည္း သူ႔ရဲ႕ တဦးတည္းေသာသားက မေတာ္တဆျဖစ္ရပ္နဲ႔ ေသရတယ္လို႔ ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္က သတင္းစကား ၾကားရၿပီးေတာ့ သူတရားေဟာဖို႔ ရပ္ေနရင္းေဟာတဲ့ တရားဟာ သူ႔ရဲ႕ အေအာင္ျမင္ဆံုး ႏိုးထမွဳတရားပြဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား? “Dr. Lakin ဆရာ ေဟာသမွ်ထဲမွာ ဒီတႀကိမ္ဟာ တန္ခိုးအပါဆံုး” လို႔ တရားေဟာဆရာတပါးက ေျပာရသည္အထိပါဘဲ။
Charles G. Finney ရဲ႕ သင္းအုပ္က သူ႔ကိုေျပာဖူးတယ္။ “လက္တင္ပြဲမွာ မင္းကို လက္တင္ရတာ ငါဝမ္းနည္းတယ္။” လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီစကားဟာ Finney ရဲ႕ စိတ္ကို ေၾကကြဲသြားေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆက္ႀကိဳးစားရင္း ကမာၻကို ေမွာက္လွန္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
Spurgeon ကို သူတို႔ တိုင္းျပည္ ႏွစ္ျခင္းအသင္း Baptist Union က ျပစ္တင္ကန္႔ကြက္ စကားေတြနဲ႔ မဲခြဲ ထုတ္ပယ္ခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းက ေခတ္သစ္အယူ ယူေတြနဲ႔ မေပါင္းႏိုင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ လြတ္လပ္တဲ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ Independent ႏွစ္ျခင္းတေယာက္အျဖစ္နဲ႔ တစ္သက္လံုးေနသြားခဲ့တယ္။ သူ႔ကိုယ္ထုတ္ပယ္ခဲ့တဲ့ အသင္းကလူေတြဟာ Spurgeon ဓာတ္ပံုကို သူတို႔ရဲ႕ အေဆာက္အအံုနံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေနရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ခုႏွစ္မဲေလာက္ပဲရၿပီး ထုတ္ခံလိုက္ရတာပါ။ သူ႔စိတ္ေၾကကြဲခဲ့ရတယ္။ Spurgeon ဘဝမွာ ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာေတြေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ေၾကကြဲေလေလ အႀကီးအက်ယ္ အသံုးျပဳခံရေလေလ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒုကၡဆိုတာ အသံုးျပဳခံရဖို႔ သြန္သင္ေပးေနျခင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သီခ်င္းေရးဆရာက- ေရးဖူးတာေလး ႐ွိပါတယ္။
                   မိုး႐ြာေတာ့လည္း မိုးမဟုတ္ …
                   ပန္းဝါကေလးေတြ ႐ြာေနသလိုပဲကြယ္ …..
                   မိုးစက္တိုင္းဟာ ငါ႔အျမင္မွာေတာ့ …..
                   ကုန္းျမင့္ထက္က ပန္း႐ိုင္းကေလးေတြပဲကြာ ……
ဒုကၡမိုးေတြ ႐ြာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းႀကီးမိုးေတြ ႐ုပ္ဖ်က္ ႐ြာလာတာပါ။
သားတစ္ေယာက္ အိမ္က ထြက္သြားတယ္။ အေမက စာေရးတယ္။ လံုးဝ စာမျပန္ဘူး။ သူ႔သား အေတာ္မက်န္းမာဘူးလို႔ တခ်ိဳ႕က စာေရးၾကတယ္။ မၾကာဘူး၊ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ရလိုက္တယ္။ “႐ွင္႔သားကို အသက္႐ွင္လွ်က္ ေတြ႔ခ်င္ရင္ အျမန္လာပါတဲ့။” ရထားေပၚ မေရာက္ခင္၊ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ထပ္ဝင္လာတယ္။ သူ႔သား ေသၿပီ။ အေလာင္းကို သၿဂၤ ိဳလ္ဖို႔ သေဘာၤနဲ႔ အိမ္ျပန္ပို႔လိုက္ၿပီလို႔ ဆိုတယ္။
အဲဒီကစၿပီး၊ သားသမီးေသတဲ့ အေမေတြမွာ မိုင္  ၅၀  ပဲေဝးပါေစ။ အခုနကသားရဲ႕ အေမဆီကို ႏွစ္သိမ့္စကား ၾကားရဖို႔ လာရေလ့႐ွိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့ကို ဘုရားသခင္ ပိုၿပီးအသံုးျပဳဖို႔၊ ပိုေကာင္းၿပီး၊ ပိုတန္ခိုးပါဖို႔ ဘုရားသခင္အတြက္ ဒီၿမိဳ႕ကို ေမွာက္လွန္ႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္၊ ဘုရားသခင္ေပးခ်င္တဲ့ ဒုကၡေတြ အခက္အခဲေတြ ေပးပါေစ၊ ခံယူဖို႔ အသင့္ပါပဲ။

၃။ ဒုကၡဆိုတာ ပံုသြင္းေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ Trouble  is  Conforming.

ဒုကၡဟာ ဆံုးမျခင္း၊ ျဖစ္တတ္သလို သြန္သင္ျခင္းလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုကၡဟာ အၿမဲတမ္းကေတာ့ ပံုသြင္းေပးေနတာပါ။
ေ႐ွးမဆြက ခြဲခန္႔ မွတ္သားတာကို ယံုပါသလား? ယံုပါတယ္။ ေရာမ ၈း၂၉ မွာ “သားေတာ္၏ ပံုသ႑န္ႏွင့္ တညီတည္းျဖစ္ေစျခင္းငွါ”  ခြဲခန္႔မွတ္သားတယ္လို႔ ေတြ႔ရတယ္။ ဘုရားသခင္က သားေတာ္နဲ႔ တကယ္တူေစခ်င္ပါတယ္။ ဒုကၡဆိုတာ ပံုသြင္းေပးဖို႔ ျဖစ္လာတာပါ။ ဖိလိပၸိ ၁း၆ မွာ “သင္တို႔တြင္ ေကာင္းေသာအမွဳကို ျပဳစ ျပဳေတာ္မူေသာသူသည္ ေယ႐ႈခရစ္၏ ေန႔ရက္တိုင္ေအာင္ ၿပီးစီးလွ်က္ ျပဳေတာ္မူမည္ဟု ငါသေဘာက်၏။” ကိုယ္ေတာ္ ျပန္ႂကြလာတဲ့ အခ်ိန္အထိ တိုးတက္ စံုလင္လာေအာင္၊ ျပည့္စံုသြားေအာင္ ပံုသြင္းေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သားေတာ္ဘုရားနဲ႔ တူဖို႔ ဘုရားသခင္ ပံုေဖၚေနတယ္ဆိုတာ စိတ္လွဳပ္႐ွားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေတာင့္တသမွ် ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ဘုန္းေတာ္ဝင္စားခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ Forest Hills ႏွစ္ျခင္း အသင္းေတာ္မွာ သင္းအုပ္လုပ္တုန္းက က်မ္းစာေလ့လာရင္း ငိုရေလ့ ႐ွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ ေၾကကြဲေနတယ္။ “သခင္ ဒီအသင္းေတာ္မွာ ပိုေကာင္းတဲ့ သင္းအုပ္တစ္ေယာက္ ႐ွိရင္ေကာင္းမယ္။  ပိုေကာင္းတဲ့ တရားေဒသနာေတြ ၾကားရရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ေျပာမိတယ္။ တရားေဟာခ်က္ အေဟာင္း မွတ္စုေတြကို ၾကည့္ရင္း “ဒီေလာက္ညံ့တာကို ငါဘာလို႔ ေဟာမိပါလိမ့္?” တိတ္ေခြျပန္နားေထာင္ရင္း ဒီတရားေဟာခ်က္ကိုမ်ား ဘာေၾကာင့္ ထရပ္ၿပီး ထြက္မသြားၾကပါလိမ့္? လို႔ ေျပာမိပါတယ္။ စံုလင္တဲ့ တရားေဒသနာမ်ိဳး ေဟာခ်င္တယ္။ ၁၅ ႏွစ္အတြင္း စိတ္တိုင္းက်တာဆိုလို႔ တစ္ပုဒ္မွမ႐ွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ “ဒီတခါေတာ့ ဟုတ္ၿပီေဟ့ လို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္။”  “ဒီေန႔ဟာ စံုလင္တဲ့ေန႔၊ ငါလုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ၿပီးၿပီ။ ဆုေတာင္းခ်က္လည္း စံုလင္ၿပီ၊ က်မ္းစာေလ့လာတာလဲ အခက္အခဲမ႐ွိ၊ အခြင့္ရတိုင္း သက္ေသခံၿပီ၊ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ အလင္းကို လင္းခဲ့ၿပီ၊ ငါ႔အသက္တာ မွန္တယ္။ သူတပါးအေပၚထားတဲ့ ငါ႔သေဘာထား မွန္တယ္လို႔ ေတြးၿပီး အိပ္ရာဝင္ရတဲ့ ေန႔ဆိုတာ မ႐ွိခဲ့ေသးဘူး။ အတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္ရင္ တစ္ေန႔မွ စံုလင္တဲ့ ေန႔ရယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ေသးဘူး။
ဆာလံ ၁၇ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပိုဒ္မွာ ဆာလံဆရာေျပာသလို “ႏိုးေသာအခါ ပံုသ႑န္ေတာ္အားျဖင့္ အကၽြႏု္ပ္ အလို ျပည့္စံုရပါလိမ့္မည္။” သူက “ဣသေရလ ႐ွင္ဘုရင္ ျဖစ္ရတာေတာင္ စိတ္မေက်နပ္ေသးဘူး။”လို႔ ေျပာလိုတာပါ။ ဒါဝိဒ္က  ဘုရားသခင္ရဲ႕  စိတ္ေတာ္နဲ႔ ေတြ႕တဲ့လူလို႔ သတ္မွတ္ခံရတာလည္း စိတ္မေက်နပ္ေသးဘူး။ သိုးထိန္းတစ္ေယာက္ ဆာလံသီခ်င္းေတြ ေရးတဲ့သူလို႔ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရတာလည္း စိတ္မေက်နပ္ေသးဘူး” တဲ႔။ “စိတ္ေက်နပ္တဲ့ အခ်ိန္ပဲ ႐ွိပါအံုးမလားဆိုရင္- အား၊ ႐ွိတယ္။ ေက်နပ္ရလိမ္႔မယ္။” ဘယ္ေတာ့လဲ? “ငါႏိုးထလို႔ ကိုယ္ေတာ္နဲ႔ တူရတဲ့ အခါမွာေပါ႔။”  “တစ္ေန႔ သခၤ်ဳိင္းထဲက ထြက္လာမွာလို႔ ဆိုလိုတာလား?”  “ေအး… သခၤ်ဳိင္းထဲက ထေျမာက္လိမ့္မယ္။ ဘုန္းအေသေရထဲမွာ ႏိုးထရတဲ့အခါ  ငါဟာ ေယ႐ႈခရစ္နဲ႔ တူလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ေတာ္နဲ႔ တူၿပီး၊ စိတ္ေက်နပ္ရလိမ့္မယ္။”
ဒုကၡဟာ ဆံုးမျခင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သြန္သင္ျခင္းလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အၿမဲတမ္းကေတာ့ ပံုသြင္းေပးေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေသသြားလို႔ တစ္ေန႔တည္း သခၤ်ဳိင္းတစ္ခုထဲမွာ သၿဂၤဳ ိလ္ၾကတယ္။ အေမျဖစ္သူ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ေဝဒနာ ခံစားေနရလို႔ သူ႔ကို အေဒၚျဖစ္သူက ကေလးတစ္ေယာက္လို ျပဳစုေနရတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အားေပးကူညီ ႏွစ္သိမ့္ေနရတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အေဒၚက “ဘုရားသခင္က မင္းကို ခ်စ္ပါတယ္ကြယ္။ မင္းကေလးေတြ ေသသြားေပမယ့္ ဘုရားသခင္က မင္းကို ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ။ အေမျဖစ္သူက အေဒၚကို “ဘုရားသခင္က ကၽြန္မကိုခ်စ္ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုျဖစ္ေစသလဲ?” လို႔ ေမးပါတယ္။ အဒၚျဖစ္သူက မေျပာခင္ ခဏ စဥ္းစားၿပီးမွ “တူမရယ္၊ အဲဒီလိုျဖစ္ဖို႔ ဘုရားလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အခု မင္းကို ပံုသြင္းေနတာလို႔ ေျဖပါတယ္။
ပုလဲဆိုတာ ေဝဒနာေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာပါ။ မုတ္ေကာင္ထဲမွာ အမွိဳက္ကေလး က်လာတယ္။ အဲဒီသဲမွဳန္႔၊ ေက်ာက္မွဳန္႔ေလးကို မုတ္ေကာင္က သူ႔ရဲ႕အရည္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ဖံုးအုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ အထပ္ထပ္ ဖံုးအုပ္ရင္း၊ ဖံုးအုပ္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ စံုလင္တဲ့ ပုလဲလံုးေလး ျဖစ္လာတယ္။ ဒုကၡေတြ ဝင္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုကၡကို မွန္ကန္စြာ ခံယူတယ္။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ တုန္႔ျပန္တယ္ဆိုရင္ ပုလဲတစ္လံုး ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ယံုၾကည္သူရဲ႕ ပုလဲတစ္လံုး ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။

၄။ ဒုကၡဆိုတာ ဘုန္းေတာ္ထင္႐ွားဖို႔ုျဖစ္တယ္။ Trouble  is  for  God’s  Glory.

    ဒုကၡဆိုတာ ဆံုးမေပး႐ံု၊သြန္သင္ေပး႐ံု၊ ပံုသြင္းေပး႐ံုသာမက ဘုရားဘုန္းေတာ္ ထင္႐ွားဖို႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
    ေယာဟန္ ၉ မွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ျဖစ္ရပ္တခု ႐ွိပါတယ္။ အမိဝမ္းထဲကတည္းက မ်က္စိမျမင္သူ တစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ တပည့္ေတာ္ေတြက “ဘယ္သူ႔အျပစ္ေၾကာင့္ သူမ်က္စိ မျမင္တာလဲ? သူ႔ေၾကာင့္လား? (သို႔) မိဘအျပစ္ေၾကာင့္လား?” လို႔ ေမးၾကတယ္။ သခင္ေယ႐ႈက “ကိုယ္အျပစ္ေၾကာင့္မဟုတ္၊ မိဘအျပစ္ေၾကာင့္လည္း မဟုတ္။ ဘုရားသခင္၏ အမွဳေတာ္ကို သူ၌ ထင္႐ွားေစမည့္ အေၾကာင္းတည္း။” (အငယ္ ၃ )
    ၂ေကာ ၁၂- မွာ  ႐ွင္ေပါလုက  “ကိုယ္ေတာ္၊ ကၽြန္ေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာထဲက ဆူးကို ႏွဳတ္ေပးေတာ္မူပါ။ ဒီဒုကၡကို ႏွဳတ္ေပးေတာ္မူပါ”လို႔ သံုးႀကိမ္ ဆုေတာင္းခဲ့တယ္။ အေျဖမရပါဘူး။ ဆူးလည္း မႏွဳတ္သလို၊ ဒုကၡလည္း မ႐ုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္က အငယ္၉  မွာ “ငါ႔ေက်းဇူးသည္ သင့္အဘို႔ ေလာက္ေပ၏။ ငါ႔တန္ခိုးသည္ အားနည္းျခင္းအျဖစ္၌ စံုလင္တတ္သည္။”
ဒုကၡဆိုတာ ဘုရားဘုန္းေတာ္ ထင္႐ွားဖို႔အတြက္လည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ေယာဘရဲ႕ အျဖစ္မ်ိဳးေပါ႔။ စာတန္က ဘုရားသခင္ထံ သြားၿပီး ေျပာပါတယ္။ ေယာဘအေၾကာင္း အေျခအတင္ ေျပာၾကတယ္။ စာတန္က “ေယာဘက ဘာမွမရဘဲ ဘုရားဝတ္ျပဳပါ႔မလား? သူ ခရစ္ယာန္ေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာဟာ သူ႔မွာ ခ်စ္စရာ မိသားစုနဲ႔ ဇနီးေကာင္း႐ွိေနလို႔ပါ။ သိုး၊ ႏြားေတြနဲ႔ ခ်မ္းသာေနလို႔ပါ။ အံ့ဩစရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံကလည္း ခ်မ္းသာ၊ သိုးႏြား၊ မိသားစုနဲ႔ အားလံုးလည္း က်န္းမာေနၾကေတာ့ လြယ္တာေပါ႔။ ေယာဘကို ကၽြန္ေတာ့လက္ထဲ အပ္ၾကည့္ပါလား? သူနဲ႔အတူ ေနေပးလိုက္ရင္၊ ဘုရားသခင္ကို အျပစ္တင္လာမွာပါ။” လို႔ ဆိုတယ္။  ဘုရားသခင္က  “ေယာဘကို မင္းယူႏိုင္တယ္။ မင္းစိတ္တိုင္းက်လုပ္ပါ။ အသက္ေတာ့ မထိေစနဲ႔။” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
ေယာဘရဲ႕ ႐ွိသမွ်ကို တေန႔ၿပီး တေန႔ စာတန္က ယူသြားတယ္။ သူ႔က်န္းမာေရးနဲ႔ သူ႔ သိုးႏြား႐ွိသမွ်၊ ယူသြားပါတယ္။ သူ႔ သားသမီး ၁၀ ေယာက္လည္း တေန႔ခ်င္း ေသရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရာက္လာၿပီး သူ႔ကို လူဆိုးလို႔ ျပစ္တင္႐ႈံ႕ခ်ၿပီးေတာ့ သူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို စာတန္က ဆြဲခြါ သြားပါတယ္။ သူတို႔က “ ေယာဘ ဒီဒုကၡေတြဟာ မင္းလူဆိုးမိုလို႔ ခံရတာ။ မင္း ေကာင္းေကာင္းေနရင္၊ ဒီဒုကၡႀကံဳမွာ မဟုတ္ဘူး။” လို႔ ေျပာလာၾကတယ္။ မိတ္ေဆြေတြ ၾကားမွာ ေယာဘ သိကၡာက်ခဲ႔ရပါၿပီ။ စည္းစိမ္လည္း ဆံုးၿပီ။ သားသမီးေတြလည္း ဆံုးၿပီ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာတန္ဟာ တိုက္ခိုက္မွဳ တမ်ိဳးကို လုပ္လာျပန္တယ္။ ေယာဘမွ ဦးေခါင္းမွ ေျခဖဝါးအထိ အနာစိမ္းေတြ ေပါက္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ႐ွိသမွ် ဆံုး႐ႈံးလို႔ စိတ္ပ်က္ခ်ိန္၊ အားေလ်ာ့ခ်ိန္၊ ပူေဆြးေနခ်ိန္မွာ သူ႔မိန္းမက ေနာက္ဆံုးမွာ ဝင္လာၿပီးေတာ့ “ေယာဘ..  ႐ွင္… ဘုရားသခင္ကို က်ိန္ဆဲၿပီး ေသေတာ့ေလ?” လို႔ ေျပာလာတယ္။ ေယာဘက ျပာပံုထဲမွာ ထိုင္ေနတယ္။ သူ႔ အနာေတြကို အိုးျခမ္းပဲ့နဲ႔ ျခစ္ကုတ္ ေနခ်ိန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ “ငါ႔ကို သတ္ေတာ္မူေသာ္လည္း ကိုယ္ေတာ္ကို အားကိုးေနဦးမယ္။” (၁၃း၁၅) လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ “စစ္ေတာ္မူျခင္းကို ခံၿပီးမွ၊ ေ႐ႊကဲ့သို႔ ငါေပၚလိမ့္မည္။” (၂၃း၁၀) လို႔ ေျပာႏိုင္သူပါ။ ေကာင္းကင္တမန္ေတြက ငံု႔ၾကည့္ၾက၊ လက္ခုပ္တီးၿပီးေတာ့၊ ေယာဘလိုလူကေတာ့ ႐ွားတယ္ေဟ့၊” လို႔ ဝမ္းသာအားရ ေအာ္ဟစ္ၾကမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုတယ္။
ယံုၾကည္သူ အမ်ားစုကေတာ့ ဒုကၡ နည္းနည္းပါးပါး ေတ႔ြတာနဲ႔ ေခါင္းငံု႔သြားၿပီ။ အ႐ႈံးေပးၿပီ။ “ငါေတာ့သြားၿပီ။ မရေတာ့ဘူး ဒီ ခရစ္ယာန္ အသက္တာမ်ိဳးကေတာ့ ငါနဲ႔မရဘူး” လို႔ ေျပာၾကၿပီ။ ေယာဘကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ သူဒုကၡ ခံရခ်ိန္ေတြမွာ တခါမွ ဘုရားသခင္ကို မျငင္းပယ္ဘူး။ “ငါ႔ကိုသတ္ေပမယ့္ အားကိုးေနဦးမယ္။” လို႔ပဲ ေျပာခဲ႔တယ္။ အရာအာလံုး ဆံုး႐ႈံးေနေပမယ့္လည္း၊ “ထာဝရဘုရား ေပးေတာ္မူ၏။ ထာဝရဘုရားလည္း ႐ုပ္သိမ္းေတာ္မူ၏။ ထာဝရဘုရား၏နာမေတာ္သည္၊ မဂၤလာ႐ွိပါေစသတည္း။” လို႔ ေျပာႏိုင္ခဲ့သူပါ။ အျဖစ္အပ်က္ အားလံုးၿပီးေတာ့ ဘုရားသခင္က ေယာဘကို ႏွစ္ဆေသာ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာကို ေပးပါတယ္။
တခ်ဳိ႕က “ငါလည္း ေယာဘလို သည္းခံႏိုင္ခ်င္လိုက္တာ” တဲ့။ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေယာဘလို ဒုကၡခံရမွ ရႏိုင္မွာပါ။ ေရာမ ၅း၃ မွာ “ဒုကၡဆင္းရဲျခင္းသည္ သည္းခံျခင္းကို ျပဳစုတတ္၏။” ဒုကၡမႀကံဳဘဲနဲ႔ သည္းခံျခင္းဆိုတာ မရႏိုင္ဘူး။ တခါတရံမွာ ဘုန္းေတာ္ထင္႐ွားဖို႔ ျဖစ္တတ္တယ္။ ဘုရားဘုန္းေတာ္သာ ထင္႐ွားမယ္ဆိုရင္၊ ဘုရားသခင္ကို ခ်ီးေျမွာက္ရာ ေရာက္မယ္ဆိုရင္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့ဘဝမွာ ျဖစ္ပါေစ။
ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းသြားတက္ပါတယ္။ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ေလ့လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဆးပညာဘြဲ႔ ရလာတယ္။ လက္ေတြ႔ ကုစျပဳေနၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေလ့လာျပင္ဆင္ၿပီးမွ အခု သူ႔အစြမ္းကို ျပခ်ိန္တန္လာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လူနာတစ္ေယာက္မွ မ႐ွိရင္ သူ႔အစြမ္း ျပခြင့္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားသခင္မွာလည္း ေယာဘဆိုတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ ႐ွိတယ္။ အဲဒီလူနာအားျဖင့္ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အစြမ္းကို ျပခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
ယံုၾကည္သူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒုကၡႀကံဳသလဲ? ဆံုးမတာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သြန္သင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အၿမဲတမ္းအေနနဲ႔ကေတာ့ ပံုသြင္းေနတာပါ။ အၿမဲတမ္းကေတာ့ ဘုရားဘုန္းေတာ္ ထင္႐ွားဖို႔ပါ။
ဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းကို အၿမဲတမ္းေတာ့ နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။ ေဟ႐ွာယ ၅၀း၁၀ မွာ “သင္တို႔တြင္ အဘယ္သူသည္ အလင္းမ႐ွိဘဲ ေမွာင္မိုက္၌ သြားလာသတည္း။ ထိုသူသည္ ထာဝရဘုရား၏ နာမေတာ္ကို ခိုလွံဳ၍၊ မိမိ ဘုရားသခင္ကို အမွီျပဳပါေစ။” အလင္းမ႐ွိဘဲ အေမွာင္မွာ သြားလာေနရတဲ့သူ ျဖစ္ေနသလား? ပေရာဖက္က ေျပာပါတယ္။ “ထိုသူသည္ ထာဝရဘုရား၏ နာမေတာ္ကို ခိုလွံဳ၍၊ မိမိဘုရားသခင္ကို အမွီျပဳပါေစ။”
 “ဘုရားသခင္ကို အၿမဲတမ္း မရိပ္စားမိႏိုင္ေပမယ့္ အၿမဲတမ္း အားကိုးႏိုင္ပါတယ္။” ဆိုတဲ့ စကားေလး ႐ွိပါတယ္။
                      ဘာလုပ္ရမလဲ? ….
                           မသိေပမယ့္ ….
                           အလင္းမွာ တေယာက္တည္း ေနရမယ့္အစား ….
                           အေမွာင္မွာ ခရစ္ေတာ္နဲ႔ပဲ ေလွ်ာက္ခ်င္ပါတယ္။             ။

No comments:

Post a Comment